Archief - Euthanasie indien levensmoe ...
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Freya
Legacy Member
Ik heb hier toch enkele serieuze bedenkingen bij (maar ik ben hier blijkbaar in de minderheid).
In het geval van ongeneeslijke ziektes die voor ondraaglijk (lichamelijk of psychisch) lijden zorgen, begrijp ik volledig dat euthanasie de beste oplossing kan zijn, op welke leeftijd dan ook.
Maar dat woord "ongeneeslijk" vind ik daarbij wel enorm belangrijk. Vanaf wanneer kan je bij een ernstige depressie spreken van een uitzichtloze situatie, waarbij geen enkele behandeling, verbetering of genezing mogelijk is? Het lijkt mij dat een patiënt zoiets niet zelf kan bepalen. Zijn depressie kan ervoor zorgen dat de situatie voor hem veel uitzichtlozer lijkt dan eigenlijk het geval is. En aangezien depressie een psychische stoornis is, stel ik mij ook de vraag in hoeverre we die mensen als wilsbekwaam kunnen beschouwen. Kan die keuze om zelfmoord te plegen wel een rationele beslissing zijn? Is het niet eerder een symptoom van hun ziekte, een symptoom dat dus bestreden moet worden? En hoe kunnen we dat objectief gaan bepalen?
Daarbij is er ook geen sprake van een universeel recht om zelfmoord te plegen. Momenteel worden mensen die dreigen hun eigen leven in gevaar te brengen, zo nodig onder dwang in een instelling geplaatst... Wij hebben wél een plicht om mensen hulp te bieden als ze in levensgevaar verkeren. Ik vind dat we met onze maatschappij eerder moeten inzetten op een menswaardig leven voor iedereen, dat we ervoor moeten zorgen dat de kwetsbaren onder ons, zoals ouderen, niet ten prooi vallen aan depressie, dat ze niet vereenzamen en in een sociaal isolement sukkelen. En we moeten inzetten op de behandeling van depressie, en de preventie van zelfmoord, om er juist voor te zorgen dat zo weinig mogelijk mensen die stap zetten.
Maar misschien is dat nu naïef en idealistisch van mij, en kan voor sommige mensen geen enkele hulp of behandeling baten...
Ik weet het niet, ik vind het ethisch gezien moeilijke materie, maar zolang we op die vragen geen antwoord kunnen geven, kan ik geen voorstander zijn van dit idee.
In het geval van ongeneeslijke ziektes die voor ondraaglijk (lichamelijk of psychisch) lijden zorgen, begrijp ik volledig dat euthanasie de beste oplossing kan zijn, op welke leeftijd dan ook.
Maar dat woord "ongeneeslijk" vind ik daarbij wel enorm belangrijk. Vanaf wanneer kan je bij een ernstige depressie spreken van een uitzichtloze situatie, waarbij geen enkele behandeling, verbetering of genezing mogelijk is? Het lijkt mij dat een patiënt zoiets niet zelf kan bepalen. Zijn depressie kan ervoor zorgen dat de situatie voor hem veel uitzichtlozer lijkt dan eigenlijk het geval is. En aangezien depressie een psychische stoornis is, stel ik mij ook de vraag in hoeverre we die mensen als wilsbekwaam kunnen beschouwen. Kan die keuze om zelfmoord te plegen wel een rationele beslissing zijn? Is het niet eerder een symptoom van hun ziekte, een symptoom dat dus bestreden moet worden? En hoe kunnen we dat objectief gaan bepalen?
Daarbij is er ook geen sprake van een universeel recht om zelfmoord te plegen. Momenteel worden mensen die dreigen hun eigen leven in gevaar te brengen, zo nodig onder dwang in een instelling geplaatst... Wij hebben wél een plicht om mensen hulp te bieden als ze in levensgevaar verkeren. Ik vind dat we met onze maatschappij eerder moeten inzetten op een menswaardig leven voor iedereen, dat we ervoor moeten zorgen dat de kwetsbaren onder ons, zoals ouderen, niet ten prooi vallen aan depressie, dat ze niet vereenzamen en in een sociaal isolement sukkelen. En we moeten inzetten op de behandeling van depressie, en de preventie van zelfmoord, om er juist voor te zorgen dat zo weinig mogelijk mensen die stap zetten.
Maar misschien is dat nu naïef en idealistisch van mij, en kan voor sommige mensen geen enkele hulp of behandeling baten...
Ik weet het niet, ik vind het ethisch gezien moeilijke materie, maar zolang we op die vragen geen antwoord kunnen geven, kan ik geen voorstander zijn van dit idee.
tolya
Legacy Member
Freya zei:
genoeg voorbeelden van mensen die al decennialang in behandeling zijn, ongeacht de stoornis of hun trauma, en die al even lang ter plaatse blijven trappelen. op een bepaalde moment mag je toch wel zeggen dat het op is.
maar de essentie blijft natuurlijk waar jij het recht vandaan haalt om te kunnen bepalen dat ik moet verder leven (als artsen met mijn vraag akkoord gaan omwille van mijn individuele situatie)
Sylverscythe
Legacy Member
Jaren terug had ik een kennis die niet van de snuggerste was, zo het type dat van zichzelf zei dat hij voor het ongeluk geboren was, terwijl hij gewoon de ene domme beslissing na de andere nam. Geen werk --> veel geld opdoen, wel werk --> ontslag nemen voor een futiliteit, vrienden die hem ondersteunden --> ambras maken zonder reden, geen vrienden meer --> "iedereen is tegen mij", enz.
Toen die kerel zijn relatie met zijn droomvrouw na 3 jaar op de klippen liep, was het ook constant "ik ga mijzelf van kant maken" en "ik heb niets om voor te leven". Tot op een mooie dag iemand hier even dwaas op antwoordde: "Maar X, dan kunt ge niet meer op uwe playstation spelen!" "Ahja dat is ook waar, dat is wel tof"
Een extreem dwaas voorbeeld, waar ik aan dacht na de enkele van de recente posts te bekijken, om aan te tonen dat we uiteraard mensen tegen zichzelf moeten beschermen door zo'n dingen door een hele procedure te jagen en meningen van verschillende specialisten te raadplegen.
Toen die kerel zijn relatie met zijn droomvrouw na 3 jaar op de klippen liep, was het ook constant "ik ga mijzelf van kant maken" en "ik heb niets om voor te leven". Tot op een mooie dag iemand hier even dwaas op antwoordde: "Maar X, dan kunt ge niet meer op uwe playstation spelen!" "Ahja dat is ook waar, dat is wel tof"
Een extreem dwaas voorbeeld, waar ik aan dacht na de enkele van de recente posts te bekijken, om aan te tonen dat we uiteraard mensen tegen zichzelf moeten beschermen door zo'n dingen door een hele procedure te jagen en meningen van verschillende specialisten te raadplegen.
brandon_
Legacy Member
Sylverscythe zei:
Een "hele procedure"?
Zoiets zou na de eerste sessie toch al van de baan geweest zijn? Indien die vriend hem al meteen op andere gedachten kon brengen, zal zijn eerste gesprek met de psycholoog/therapeut/... dat ook wel gekund hebben.
Iemand die écht dood wil mag je toch niet bestraffen door te moeten blijven leven omdat er gevallen zijn zoals die kennis van jou?
Sooth Awful
Legacy Member
Sylverscythe zei:Jaren terug had ik een kennis die niet van de snuggerste was, zo het type dat van zichzelf zei dat hij voor het ongeluk geboren was, terwijl hij gewoon de ene domme beslissing na de andere nam. Geen werk --> veel geld opdoen, wel werk --> ontslag nemen voor een futiliteit, vrienden die hem ondersteunden --> ambras maken zonder reden, geen vrienden meer --> "iedereen is tegen mij", enz.
Toen die kerel zijn relatie met zijn droomvrouw na 3 jaar op de klippen liep, was het ook constant "ik ga mijzelf van kant maken" en "ik heb niets om voor te leven". Tot op een mooie dag iemand hier even dwaas op antwoordde: "Maar X, dan kunt ge niet meer op uwe playstation spelen!" "Ahja dat is ook waar, dat is wel tof"
Een extreem dwaas voorbeeld, waar ik aan dacht na de enkele van de recente posts te bekijken, om aan te tonen dat we uiteraard mensen tegen zichzelf moeten beschermen door zo'n dingen door een hele procedure te jagen en meningen van verschillende specialisten te raadplegen.
Nuja objectief gezien zou het voor de maatschappij geen verlies zijn moesten zulke mensen zichzelf euthanaseren.
Als uw enigste bestaansreden is dat ge nog op uwe playstation kunt spelen, tja.
Sylverscythe
Legacy Member
brandon_ zei:
Het was een absurd voorbeeld natuurlijk, omdat sommige posters er hier nogal snel mee akkoord gaan van iedereen maar zelf te laten beslissen. Mensen met een depressie redeneren niet altijd zo rationeel, idem voor mensen met een laag IQ bijvoorbeeld. Het is niet omdat die geen licht aan het eind van de tunnel zien, dat het er niet is. Ik had hier vroeger al gereageerd dat voor mij er een procedure met verschillende specialisten nodig is voor we zoiets ingrijpend als euthanasie gaan uitvoeren. Hoeveel mensen beginnen niet meteen over zelfmoord vanaf het tegensteekt, een permanente oplossing voor een tijdelijk probleem. Ik zal de redenering in jouw post omdraaien: we kunnen toch voor dat bijna verwaarloosbaar % dat echt in een uitzichtloze situatie zit, die procedure niet zo los maken dat iedereen die even door een moeilijke periode gaat zich kan laten euthanaseren?
Maar als aan al die zaken is voldaan, volledig akkoord dat iemand die het echt niet ziet zitten om volledig af te takelen bijvoorbeeld het recht op een menswaardig einde heeft.
ashuray
Legacy Member
Stel nu dat ge 50 jaar samen bent met uw partner en die overlijd. Ge hebt alles gedaan wat ge wou, nen hoop kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Zoude dan ni iets hebben van "tis goed geweest ik ben content er mag een eind aan komen nu dan kan ik mijn partner achterna"
Ipv ergens in een rusthuis af te takelen?
Ipv ergens in een rusthuis af te takelen?
Sylverscythe
Legacy Member
ashuray zei:
Ja, dat voorbeeld is al x keer gepasseerd in de thread, en spreekt mijn punt volgens mij niet tegen. Als die mensen zelf vinden dat het goed geweest is, voor mij ok, start die procedure dan op. Maar daar moet niet zo lichtzinnig overgegaan worden, als die familie bijvoorbeeld nog regelmatig op bezoek komt, of er zijn vriendschappen in dat rusthuis, kunnen die mensen dan geen betekenisvol leven meer hebben?
Als ze natuurlijk eenzaam op hun kamer zitten, of gewoon liggen omdat zitten niet meer gaat, ja uiteraard. Maar dat zijn toch echt niet de twijfelgevallen lijkt me.
S.conceiçao7
Legacy Member
hier ook zo snel mogelijk euthanasie toe staan !!!
mijn grootvader , al heel zijn leven een boswachter, aan rand van bos gewoond, constant buiten buiten .... sinds zn vrouw is gestorven, is hij stilaan dement geworden,
zit in een bejaardentehuis, mijn moeder is enig kind, gaat die ELKE dag uit compassie gaan bezoeken. loodzwaar, als je weet dat ze ook nog es bijna dagelijks moet gaan werken.
maar waarom feitelijk? telkens hij ons ziet, zit hij te wenen, wil hij naar huis, herinnert zich niets meer van gisteren of wat dan ook.
er is absoluut niets dat we nog kunnen doen voor hem, om hem blij te maken
ik als kleinkind ga hem ook elke week gaan bezoeken, maar vaak stelt hij zich nu agressief op omdat ik hem nooit "eruit haal, en naar huis breng".
pfff this has to stop.
mijn grootvader , al heel zijn leven een boswachter, aan rand van bos gewoond, constant buiten buiten .... sinds zn vrouw is gestorven, is hij stilaan dement geworden,
zit in een bejaardentehuis, mijn moeder is enig kind, gaat die ELKE dag uit compassie gaan bezoeken. loodzwaar, als je weet dat ze ook nog es bijna dagelijks moet gaan werken.
maar waarom feitelijk? telkens hij ons ziet, zit hij te wenen, wil hij naar huis, herinnert zich niets meer van gisteren of wat dan ook.
er is absoluut niets dat we nog kunnen doen voor hem, om hem blij te maken
ik als kleinkind ga hem ook elke week gaan bezoeken, maar vaak stelt hij zich nu agressief op omdat ik hem nooit "eruit haal, en naar huis breng".
pfff this has to stop.
Vergeven
Legacy Member
S.conceiçao7 zei:
30% van de rusthuisbewoners heeft een depressie en veel nemen antidepressiva preventief. Ouderen met dementie leven heel erg in het nu en hun emoties worden versterkt door hun dementie. Een persoon die bv. in zijn leven heel angstig was zal nog meer angstig zijn als hij dementie heeft. Daarom worden sommige bewoners apart gehouden omdat ze agressief zijn t.o.v. andere bewoners zonder reden. Er was zo ooit een bewoner die naast me stond en een vrouw ging slaan omdat ze aan het kaarten was en dat op zijn systeem werkte. Fysiek contact tussen jezelf en grootouder is belangrijk want dit zorgt voor een kalmerend effect. Mijn grootmoeder kwam rustig als ik haar hand vasthield en rustig met haar begon te praten over andere zaken. Het is de persoon zelf die euthanasie moet willen, niet jij voor hem omdat het een last is om hem te bezoeken en je er niks aan hebt. Daarom is het zo belangrijk om dit op voorhand vast te leggen zodat niemand anders een keuze moet maken over jouw leven. Een rusthuis is nu eenmaal een verwarrende plaats voor hen. Het is een vreemde omgeving waar ze gedwongen worden te blijven. De meeste willen terug naar huis maar beseffen soms niet wat hun huis juist was (huis waar ze als kind woonden, waar ze als volwassene woonden, serviceflat,...).
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.