Archief - Etisch vraagje

Adoptiegezin dat (voor een tijd) onder begeleiding staat van de instelling want het lijkt mij niet erg simpel om "zo'n" kinderen meteen goed op te kunnen nemen in het gezin.

Ik zou ze in een adoptiegezin plaatsen, doch niet allemaal samen.

Iedere vader & moeder zou het op zich al moeilijk hebben om 5 kinderen in eens liefdevol op te vangen, laat staan 5 "probleemkinderen".

"Probleemkinderen" als in: kinderen die het idee hebben gehad dat geweld & drugs normaal is in leven. In feite komt het er op neer dat ze enkel de status van "vogelvrij" hebben meegekregen.

Hoewel de oudere kinderen zich meer moeite gaan hebben om zich aan te passen aan andere gezinsstructuren (pubertijd en de daarbij horende rebelsheid nadert/is al in werking getreden), zullen de jongste kinderen hier wel op termijn profijt uit kunnen halen.

Wel zou ik de kinderen regelmatig laten afspreken met elkaar (alsin: eerst verplicht wekelijks om na geruime tijd alles meer op een vrijwillige basis aan te pakken) zodat ze samen over hun zware periode heen kunnen geraken (weer: in het begin zal dit leiden tot rebelsheid doch eens de pleegouders hebben bewezen om liefdevol te zijn, zullen de jongste kinderen de oudere kinderen kunnen overtuigen. Ook zou ik hen verplichten om naar een psychiater/psycholoog (wat is het verschil?) te gaan om geestelijke bijstand om dingen beter te kunnen verwerken. Ook zou ik de kinderen de eerste 5 jaar in een voortgezette handelingsonbekwaamheid plaatsen.

De echte ouders zou ik een absoluut omgangsverbod geven en de vader verplichten naar een psychiater/psycholoog te gaan om hem te leren accepteren dat zijn levenswijze DE reden is waarom hij en zijn vrouw gescheiden zijn van hun kinderen. De man zou ik "handelingsonbekwaam" laten verklaren tot wanneer hij "het licht" gezien heeft en zijn levenswijze drastisch zal veranderen. Tijdens deze procedure zal hij alles moeten voorleggen aan een maatschappelijke assistent die dan beslist of hij al dan niet iets mag doen. De moeder zou ik permanent handelsonbekwaam laten verklaren.

Ik heb gekozen voor de laatste optie.
Het woord 'instelling' heeft wel een erg negatieve bijklank.
Ik verkies 'home' of 'begeleidingstehuis'
Zoiets hoeft niet meteen een negatieve ervaring te betekenen voor deze kinderen.

Een echt adoptiegezin (waar de kinderen de naam gaan dragen van de adoptieouders) is volgens mij geen optie. Ik denk dat je eerder een pleeggezin bedoelt.

De biologische ouders zouden verplicht moeten afkicken en budgetbegeiding moeten krijgen.
Contact met hun kinderen moet onder toezicht gebeuren.

2e optie,

Lijkt mij de minst erge oplossing van de 3:

Ook al gaan de kinderen elkaar minder zien, ze zitten tenminste bij mensen die voor hen kunnen zorgen in een gezonde omgeving (in de veronderstelling dat de pleeggezinnen gescreend zijn etc...)

Bij de ouders steken is imo ethisch onverantwoord, die ouders mogen bezoekrecht hebben aan hun kinderen ALS ze nuchter kunnen blijven. Hun eigen leven hebben ze al kapot gemaakt en moeten ze los van de kinderen in orde zien te krijgen.

@Sorasan: Kun je de fouten uit de tekst en de poll-vraag halen? (er is een edit-knop)

Kinderen onder begeleiding laten adopteren. De ouders zijn duidelijk niet in staat om zelfs maar de meest rudimentaire zaken op orde te krijgen en dan mag de moeder de kinderen nog zo graag zien, het zal niet lukken. Bij de oudste kinderen vrees ik echter dat het mss al te laat zou kunnen zijn om ze nog te integreren in een normaal gezien.
Bijkomend ben ik voor hulp van de moeder, vader en nonkel. Nonkel en vader in een gevangenis en voldoende therapie, moeder in een instelling om haar een kans te geven op een enigsinds normale toekomst. Sterillisatie van vader en moeder lijkt me ook niet slecht, maar dat kan niet in ons land.

allé mensen. Ben ik nu de enigste (samen met 2 anderen) die vindt dat ze terug naar het gezin moeten? Op basis van deze informatie lijkt me dit het meest gepaste antwoord.

Ik ben pedagoog (niet dat dat me 10 stemmen zou moeten geven ofzo, maar toch... ik ken iets van de kwestie. Niet dat de rest er nix van kent, maar soit, ik ben er alleszins mee bezig. Niet dat de rest er niet mee bezig is - we zijn allemaal opgevoed geweest - maar je snapt men punt wel. laat ons het daarbij houden ) en zolang die onconditionele liefde er is, wie ben jij dan om die kinderen te plaatsen in een adoptiegezin? Jullie weten allicht niet dat er een vrijheid is tot opvoeding, neem ik aan? Allicht zijn er een aantal basisvoorwaarden waaraan voldaan moet worden. Je mag je kind niet tot nazi ofzo opvoeden, dat is schadelijk voor zijn ontwikkeling id samenleving. Maar of een alcoholverslaving dat is? If any, duidt het nog aan voor het kind hoe miserabel je leven wordt als je drinkt. De ouders zullen dit wsl dan ook duidelijk maken aan hun kinderen. Maar goed, die info hebben we niet.

Dit is dan ook een randgeval waarbij je beide kanten opkan. Een ietswat genuanceerde visie is dan ook vereist. De kinderen worden (voor zover ik het goed lees) geen geweld aangedaan. En zelfs moest het wel zo zijn: de liefde is er. Het 'enige' probleem is dat er sprake is van alcohol- en drugsverslaving. Tja, dat is dan zo. Allicht probeerde men der iets aan te doen. Als het niet werkt, tja, dan werkt het niet he. We kennen de concrete casus niet en moeten er dan maar van uitgaan.

Kort mijn visie: Er is tot nu toe nog absoluut niets gebeurd wat je kan gebruiken als legitimering voor het plaatsen van die kinderen zonder toestemming van de ouders. De kinderen behoren niet toe aan de samenleving.

Als ik ooit in een beleidspositie kom - en god, k'houd men hart vast as ik de resultaten van de poll zie - zal ik ervoor zorgen dat het weghalen van de kinderen in dergelijke situaties dan ook NOOIT gebeurd. Leuk dat er toch nog een paar mensen zijn die er ook zo over denken. De samenleving is toch nog niet compleet naar de kloten. Ongelofelijk.

Waarschijnlijk zijn jullie dan ook zo onwetend om aan te nemen dat je het zou doen in het belang van de kinderen. Als zij zelf echter houden van hun ouders - en dat lijkt me aanneemlijk - dan is jouw mening geen hol waard, beste.

Commissar12911 zei:

Je hebt precies mijn jeugd beschreven... en zie, ik ben nog goed terecht gekomen.

Kinderen terug naar de ouders dus.

Bovendien lijkt het erop dat de kinderen nooit directe (fysieke) schade oplopen, en ik veronderstel dat ze dus eveneens van hun ouders houden.

- Kinderen willen bij ouders blijven
- Ouders willen kinderen thuishouden
_______________________________+
- Wat de rest van de maatschappij vindt kan de boom in => kinderen blijven bij de ouders.

Klik om te vergroten...

Voila, jij denkt ten minste helder na. Het kiezen voor 'plaatsing' (een geladen woord trouwens) veronderstelt een louter egoïstische visie, gemaskeerd onder een altruïstische. Je denkt in het belang van zo'n kind te handelen, maar uiteindelijk bescherm je gewoon jezelf van de mogelijkheid tot een 'slechte' opvoeding waardoor men misschien id criminaliteit belandt en jouw eigendom ontvreemd. Ik schaam me er wel een beetje voor dat de meerderheid hier zo denkt.

Ik ben zelf een (volgens de maatschappij) goede opvoeding gehad, en snap wel dat de rest er zo'n standpunt op nahoudt. Het is echter imo niet het juiste standpunt, in hoeverre er zoiets bestaat. Ik geloof, itt. de meeste hier, nog altijd in de vrijheid van mening waarop onze samenleving berust. En zeg aub niet dat je wel hierin geloofd, want dan zou je die ouders de vrijheid geven om zelf te bepalen wat ze leren aan hun kind. En haal ook de mensenrechten der niet bij: in deze casus is geen sprake van een schending hiertegen.

Zo'n opvoeding "kan niet lukken" zegt men altijd maar. Mooi dat jullie allemaal in de toekomst kunnen kijken! We zouden hier op 9L meer beroep moeten doen op jullie. Geweldig jonges. Wat je echter wil zeggen (maar allicht niet doorhebt) is dat zo'n opvoeding 'waarschijnlijk' niet goed zal gebeuren. Een heel verschil, want je weerlegt de potentialiteit van een adequate opvoeding in dergelijke situatie. Als je zoiets zegt veronderstel je trouwens dat elke opvoeding 'zou moeten lukken'. Dat lijkt me een onrealistische gedachte, en ik weet wel wat over opvoeding. Je hanteert ook meteen de suppositie dat ze denken dat het 'normaal' is dat iedereen drugs en alcohol gebruikt. Dat weet je niet. Vaak is de omgeving wel 'normaal' bij zo'n mensen. En anders heb je gewoon een 'slechte' buurt, waarin het allicht wel 'normaal' is je kinderen zo op te voeden. En dan is er allicht geen probleem, nietwaar?

Je zou zelfs kunnen stellen dat men de kinderen, ZELFS indien ze fysiek worden geslagen en toch nog bij de ouders willen blijven, nooit mag weghalen bij de ouders (tenzij ze dit niet willen). Maar opnieuw: t'is een vrij delicate kwestie. Als de kinderen niet mogen buitenkomen, niet mogen experimenteren ed, niet naar school mogen. Dan is er wel een probleem. Dus puur op basis van de liefde kan ik dit niet zeggen. Er zijn altijd bepaalde condities die vervuld moeten zijn. Da's waar ja. Wat die condities moeten zijn is een ander paar mouwen.

Het gangbare antwoord is dan: "maar ze weten niet beter" "ze hebben het nooit goed gehad dus ocherme toch, hoe kunnen ze weten dat ze slecht opgevoed worden".

-> De onwetendheid ligt echter duidelijk bij de schapen die dergelijk antwoord geven.

Zoals commisar aangeeft: Het komt overeen met zijn jeugd. Hij is goed terecht gekomen. Als het aan mensen als jullie lag, dan was hij nu in een gezin waar hij mogelijk vervreemd was van de samenleving. Het is soms net in adoptiegezinnen dat de kinderen geen weg meer weten met zichzelf en in de criminaliteit terecht komen. Je meent zelf risico's te voorkomen door ze te plaatsen, maar in mijn ogen creeer je nog grotere risico's.

Maar goed, zoals ik al zei: het hangt er een beetje vanaf. Zo'n families zijn tikkende tijdbommen. 'Vaak' springen ze kapot, maar 'soms' stoppen ze echter vanzelf met tikken en is het gevaar geweken. Schieten Amerikanen elke arabier in een vliegtuig kapot zodat 9/11 -achtige dingen niet meer kunnen gebeuren? Dan vermommen de terroristen zich wel als Westerlingen zodat ze alsnog vliegtuigen kunnen laten crashen.

Preventie van die dingen haalt vaak niets uit. Het verziekt het leven voor een aantal mensen. Accepteer nu aub is dat het soms es misgaat in een (moderne) samenleving. Je kan nooit voor iedereen goed doen.

Hopelijk heb je hiervan wat ideeen voor jouw eindwerk. Een interessant thema, waar wij ook vaak mee bezig zijn.

Mejuffrouw_Ilse zei:

Het woord 'instelling' heeft wel een erg negatieve bijklank.
Ik verkies 'home' of 'begeleidingstehuis'

Klik om te vergroten...

Het woord 'kanker' heeft ook een erg negatieve bijklank.

Ik verkies 'tovergezwel' of 'een tijdelijk teveel aan weefsel'.

Goeike Parnakra

Parnakra zei:

Het woord 'kanker' heeft ook een erg negatieve bijklank.

Ik verkies 'tovergezwel' of 'een tijdelijk teveel aan weefsel'.

Klik om te vergroten...

Gevat zeg.

Marginal0 zei:

allé mensen. Ben ik nu de enigste (samen met 2 anderen) die vindt dat ze terug naar het gezin moeten? Op basis van deze informatie lijkt me dit het meest gepaste antwoord.

Ik ben pedagoog (niet dat dat me 10 stemmen zou moeten geven ofzo, maar toch... ik ken iets van de kwestie. Niet dat de rest er nix van kent, maar soit, ik ben er alleszins mee bezig. Niet dat de rest er niet mee bezig is - we zijn allemaal opgevoed geweest - maar je snapt men punt wel. laat ons het daarbij houden ) en zolang die onconditionele liefde er is, wie ben jij dan om die kinderen te plaatsen in een adoptiegezin? Jullie weten allicht niet dat er een vrijheid is tot opvoeding, neem ik aan? Allicht zijn er een aantal basisvoorwaarden waaraan voldaan moet worden. Je mag je kind niet tot nazi ofzo opvoeden, dat is schadelijk voor zijn ontwikkeling id samenleving. Maar of een alcoholverslaving dat is? If any, duidt het nog aan voor het kind hoe miserabel je leven wordt als je drinkt. De ouders zullen dit wsl dan ook duidelijk maken aan hun kinderen. Maar goed, die info hebben we niet.

Dit is dan ook een randgeval waarbij je beide kanten opkan. Een ietswat genuanceerde visie is dan ook vereist. De kinderen worden (voor zover ik het goed lees) geen geweld aangedaan. En zelfs moest het wel zo zijn: de liefde is er. Het 'enige' probleem is dat er sprake is van alcohol- en drugsverslaving. Tja, dat is dan zo. Allicht probeerde men der iets aan te doen. Als het niet werkt, tja, dan werkt het niet he. We kennen de concrete casus niet en moeten er dan maar van uitgaan.

Kort mijn visie: Er is tot nu toe nog absoluut niets gebeurd wat je kan gebruiken als legitimering voor het plaatsen van die kinderen zonder toestemming van de ouders. De kinderen behoren niet toe aan de samenleving.

Als ik ooit in een beleidspositie kom - en god, k'houd men hart vast as ik de resultaten van de poll zie - zal ik ervoor zorgen dat het weghalen van de kinderen in dergelijke situaties dan ook NOOIT gebeurd. Leuk dat er toch nog een paar mensen zijn die er ook zo over denken. De samenleving is toch nog niet compleet naar de kloten. Ongelofelijk.

Waarschijnlijk zijn jullie dan ook zo onwetend om aan te nemen dat je het zou doen in het belang van de kinderen. Als zij zelf echter houden van hun ouders - en dat lijkt me aanneemlijk - dan is jouw mening geen hol waard, beste.

Klik om te vergroten...

Een liefhebbende moeder is noodzakelijk, akkoord. Maar kan een drugsverslaafde ouder die liefde bieden? En even belangrijk, kan een drugsverslaafde/crimineel de noodzakelijke materiële zaken bieden aan het kind? Gezonde voeding, cultuur,... zijn geen prioriteiten in zo'n gezin.
Sommige mensen zijn gewoon niet in staat om een kind op te voeden, hetzij om persoonlijke of materiële redenen. Dat is geen schande, maar in het belang van zowel kind als ouder moet dat kind opgroeien in een omgeving waar wel emotionele en materiële zorgen kunnen worden geboden. Dat zij houden van hun ouders lijkt me twijfelachtig. Wie van jongsaf geslagen en mishandeld wordt (wat bij drugsverslaafden en criminelen niet onwaarschijnlijk is) kan nooit of te nimmer een gezonde band opbouwen met die persoon. Dat zou je als pedagoog toch moeten weten?
Een laatste punt: kinderen horen niet toe aan de maatschappij, maar ook niet aan de persoon die toevallig de zaad of eicel leverde. Een kind hebben is een engagement en wie dat engagement niet kan aangaan op een manier die dat kind een volwaardige toekomst garandeert, verliest imo alle aanspraak op dat kind, of in ieder geval tot ze wel in staat blijken dat engagement te vervullen.

Marginal0 zei:

allé mensen. Ben ik nu de enigste (samen met 2 anderen) die vindt dat ze terug naar het gezin moeten? Op basis van deze informatie lijkt me dit het meest gepaste antwoord.

Ik ben pedagoog (niet dat dat me 10 stemmen zou moeten geven ofzo, maar toch... ik ken iets van de kwestie. Niet dat de rest er nix van kent, maar soit, ik ben er alleszins mee bezig. Niet dat de rest er niet mee bezig is - we zijn allemaal opgevoed geweest - maar je snapt men punt wel. laat ons het daarbij houden ) en zolang die onconditionele liefde er is, wie ben jij dan om die kinderen te plaatsen in een adoptiegezin? Jullie weten allicht niet dat er een vrijheid is tot opvoeding, neem ik aan? Allicht zijn er een aantal basisvoorwaarden waaraan voldaan moet worden. Je mag je kind niet tot nazi ofzo opvoeden, dat is schadelijk voor zijn ontwikkeling id samenleving. Maar of een alcoholverslaving dat is? If any, duidt het nog aan voor het kind hoe miserabel je leven wordt als je drinkt. De ouders zullen dit wsl dan ook duidelijk maken aan hun kinderen. Maar goed, die info hebben we niet.

Dit is dan ook een randgeval waarbij je beide kanten opkan. Een ietswat genuanceerde visie is dan ook vereist. De kinderen worden (voor zover ik het goed lees) geen geweld aangedaan. En zelfs moest het wel zo zijn: de liefde is er. Het 'enige' probleem is dat er sprake is van alcohol- en drugsverslaving. Tja, dat is dan zo. Allicht probeerde men der iets aan te doen. Als het niet werkt, tja, dan werkt het niet he. We kennen de concrete casus niet en moeten er dan maar van uitgaan.

Kort mijn visie: Er is tot nu toe nog absoluut niets gebeurd wat je kan gebruiken als legitimering voor het plaatsen van die kinderen zonder toestemming van de ouders. De kinderen behoren niet toe aan de samenleving.

Als ik ooit in een beleidspositie kom - en god, k'houd men hart vast as ik de resultaten van de poll zie - zal ik ervoor zorgen dat het weghalen van de kinderen in dergelijke situaties dan ook NOOIT gebeurd. Leuk dat er toch nog een paar mensen zijn die er ook zo over denken. De samenleving is toch nog niet compleet naar de kloten. Ongelofelijk.

Waarschijnlijk zijn jullie dan ook zo onwetend om aan te nemen dat je het zou doen in het belang van de kinderen. Als zij zelf echter houden van hun ouders - en dat lijkt me aanneemlijk - dan is jouw mening geen hol waard, beste.

Klik om te vergroten...

Het feit dat je pedagoog bent is geen vrijkaart om hier wat je wil te verkondigen als feiten. Ik heb respect voor je mening, maar door er je opleiding bij te halen is het net of jij vanuit autoriteit spreekt en dit dus gewoon weet. Quod non, als ik het even naast mijn opleiding leg. Meer zelfs, het feit dat wij veel van onze opleiding op bachelorniveau delen merk ik hier amper.

Als ik de post van TS kort samenvat, zie ik het volgende:
-Er is geen broodwinning.
-Moeder is recurrent depressief, onstabiel en seksueel provocatief.
-Vader is afhankelijk van middelen en zorgt voor een gewelddadige context. Oefent geen zorg uit.
-Er is geen gecombineerde ouderlijke zorg, cf. de scheiding.
-Het koppel maakt geregeld zeer agressief ruzie.
-Een inwonende oom is agressief, middelenafhankelijk en steelt van de kinderen wat hen toekomt.

Als je daarbij logisch nadenkt kan je veronderstellen dat er een klimaat van angst heerst, dat er weinig of geen genegenheid en ouderlijke zorg is, en ook geen verantwoordelijkheid over de kinderen. De oudste van de kinderen heeft zich sowieso al als verzorgende figuur opgeworpen. Er is op dit ogenblik al sprake van ontwikkelingsschade en een gigantische kans op psychische problemen in de volwassenheid.

Als je daarbij dan het wetenschappelijk onderzoek legt naar de psychische gevolgen van opgroeien met een depressieve, middelenafhankelijke ouder in een gewelddadig en angstig klimaat, is er maar één conclusie: zo snel mogelijk verwijderen uit het gezin. Uit de casus blijkt dat alle pogingen om in het systeem zelf iets te veranderen, gefaald hebben. Je ontneemt die kinderen elke vorm van een mentaal gezonde toekomst.

Natuurlijk gaat er hier nu iemand opstaan die zegt dat hij "ook zo'n verhaal heeft meegemaakt "en "er toch goed vanaf is gekomen". Prachtig, dat vind ik bewonderenswaardig, sommige kinderen hebben nu eenmaal meer veerkracht of waren al voldoende ver in hun ontwikkeling. Ik wil dat risico liever niet nemen met kinderen die nu moeten opdraaien voor de erbarmelijke omstandigheden die hun ouders voor hen creëren.

Zeggen dat er fysieke mishandeling een veel grotere reden voor actie zou zijn, is zelfs nog erger als je pedagoog bent. Emotionele verwaarlozing heeft even grote, maar veel minder zichtbare, gevolgen.

Ff zeggen dat ik zelf die opleiding nuanceer in mijn post. Dit is nu net zo'n beroep waar iedereen van de samenleving een mening op nahoudt, itt. bijvoorbeeld kapper ofzo. Ik kan terecht zeggen dat ik geen hol weet van kapper zijn. Bij een pedagoog werkt dat niet. Iedereen weer er wel wat van.

maar dit terzijde.

Je hebt in elk geval geen punt, want er is al iemand hier die meent (bij wijze van spreke) het levend bewijs te zijn dat het ook zo kan. Uiteindelijk is hij ook 'goed' terechtgekomen. Maar het hele debat over wat 'goede' opvoeding is, is subjectief he. Als we voor de gezelligheid het Duitsland van 1940 erbij halen. Wat was toen 'goede' opvoeding? Dat was anders als de 'goede' opvoeding van vandaag he. Natuurlijk moet er enigszins 'gezond' eten zijn, anders krijgt men permanente ziektes ed. Dat is één van die basiscondities, of zou er toch één moeten zijn. Maar of een drugsverslaafde nooit goede opvoeding zou kunnen verlenen aan dat kind. Ik weet het zo nog niet hoor. Ik zou echter volgens jou moeten wijsgemaakt zijn dat dat nooit kan, maar ben dus iets optimistischer als dat.

Maar goed: ideeen over opvoeding veranderen van mens tot mens. Mooi dat je Einstein zijn visie," louter het non-formele leren zou educatie zijn," illustreert. Maar er zijn andere visies ook he.

Pretentieus trouwens Troj dat JIJ het risico niet wil nemen met die kinderen. Maar wat willen de ouders en de kinderen in kwestie zelf? Dat is niet van belang zeker? Maar jij, als geemancipeerde mens die een volwaardig deel van de samenleving is omdat je een goede opvoeding hebt gehad, net zoals je vader, vriend, en alle andere 'volwaardige' leden van de samenleving, wil dat niet en dan moeten ze maar hun kinderen afstaan.

Geweldig trouwens hoe je me nog beledigt tav. mijn opleiding. Ik heb allicht die kennis ook die je mooi tentoonspreid hier. Ik heb die cursussen ook gehad allemaal. Ik ben misschien wat meer reflexief ingesteld en stel me vragen bij de gepastheid van deze kennis, allicht ontsprongen uit wetenschappelijk onderzoek waarin wordt gewerkt met probabilieiten. Wat vaststaat is dat je, in welke opvoedingssituatie dan ook, bepaalde dingen leert. Tenzij je zelf present bent geweest in dat gezin denk ik niet dat je een geldig oordeel kan vellen over de toekomst van een gelijkaardig gezin. Je beroepen op onderzoek is één ding, maar men is toch nog altijd op zoek naar die 100% geldigheid.

Jij veronderstelt een aantal dingen, ik verondertel een aantal dingen. We hebben allebei onze legitimatie. Geef me wat tijd (en goesting ) en ik weerleg eveneens op basis van ander onderzoek dat wat je zegt niet noodzakelijk het geval hoeft te zijn. Het feit is echter dat dit een extreme, en fictieve situatie is waarop geen hapklaar antwoord voorhanden is. Als het er echt om gaat ben ik geneigd de mening van Jos met de pet (die allicht aanleunt bij u mening) aan te nemen, dat spreekt voor zich. Het enige feitelijke aan deze kwestie is echter dat de TS een werkje dient te maken waar het productief is dat een aantal perspectieven rond die kwestie tegen elkaar afgewogen worden. Vergeef me even dat ik advocaat van de duivel speel en een onorthodox standpunt inneem.

Ik zit ermee in dat de risicosamenleving van vandaag zo happig is om een paar % van zijn bevolking op te geven om zichzelf in stand te houden. Ergens is het onrechtvaardig. Nurture is één ding, maar je vergeet dat sommige mensen geboren worden met een zekere affiniteit tov. bepaalde sociale praktijken of middelen. Je kan daar weinig tegen doen. Maar goed, nu dwaal ik al lichtjes van de problematiek af.

Marginal0 zei:

Je hebt in elk geval geen punt, want er is al iemand hier die meent (bij wijze van spreke) het levend bewijs te zijn dat het ook zo kan. Uiteindelijk is hij ook 'goed' terechtgekomen.

Klik om te vergroten...

Dat is toch net wel wat ik zeg, dat dat zal gebeuren. Uitzonderingen maken de regel niet. Er zijn mensen die een val van de vijfde verdieping overleven, maar daarom moeten we niet allemaal op de vensterbank TV kijken.

Marginal0 zei:

Natuurlijk moet er enigszins 'gezond' eten zijn, anders krijgt men permanente ziektes ed. Dat is één van die basiscondities, of zou er toch één moeten zijn. Maar of een drugsverslaafde nooit goede opvoeding zou kunnen verlenen aan dat kind. Ik weet het zo nog niet hoor. Ik zou echter volgens jou moeten wijsgemaakt zijn dat dat nooit kan, maar ben dus iets optimistischer als dat.

Klik om te vergroten...

Ik zeg niet dat dat niet kan. Ik vermoed dat er drugsverslaafde ouders zijn wiens kinderen zonder problemen opgroeien. Maar daarbij is er vaak een vangnet rond het gezin waar zij terecht kunnen. Zelfs al is dat er hier, de kinderen zitten 24/7 in een situatie die op emotioneel en fysiek vlak ongezond en bedreigend is. Ik wacht met spanning op je onderzoek dat stelt dat dat volstrekt onschuldig is.

Marginal0 zei:

Maar goed: ideeen over opvoeding veranderen van mens tot mens. Mooi dat je Einstein zijn visie," louter het non-formele leren zou educatie zijn," illustreert. Maar er zijn andere visies ook he.

Klik om te vergroten...

Het probleem met jouw betoog is eigenlijk dat het hier niet om opvoeding gaat. Er is hier geen sprake van opvoeding. Er is hier enkel sprake van emotionele verwaarlozing in een extreme vorm. Eerste keus is daarbij in het systeem zelf gaan interveniëren. Dat heeft hier al drie jaar gefaald.

Marginal0 zei:

Pretentieus trouwens Troj dat JIJ het risico niet wil nemen met die kinderen. Maar wat willen de ouders en de kinderen in kwestie zelf? Dat is niet van belang zeker? Maar jij, als geemancipeerde mens die een volwaardig deel van de samenleving is omdat je een goede opvoeding hebt gehad, net zoals je vader, vriend, en alle andere 'volwaardige' leden van de samenleving, wil dat niet en dan moeten ze maar hun kinderen afstaan.

Klik om te vergroten...

Wie zegt dat ik een goede opvoeding heb gehad? Misschien ben ik ook wel iemand die ondanks x en y wel goed is terechtgekomen. Punt is dat het er niet toe doet: de conclusie blijft dat je het risico niet mag nemen. De maatschappij heeft een verantwoordelijkheid te nemen - als je gelooft dat enkel de ouders zeggenschap hebben kan je alle vormen van welzijnswerk afschaffen.

Wat de ouders willen is hier inderdaad niet van belang. Door die kinderen op deze manier bloot te stellen aan emotioneel en fysiek gevaar verliezen zij in mijn ogen hun rechten - waarbij ik dus spreek vanuit een opleiding die mij daarin volgt. Wat hier het juridisch kader is, spreek ik mij niet over uit.

Marginal0 zei:

Geweldig trouwens hoe je me nog beledigt tav. mijn opleiding. Ik heb allicht die kennis ook die je mooi tentoonspreid hier. Ik heb die cursussen ook gehad allemaal. Ik ben misschien wat meer reflexief ingesteld en stel me vragen bij de gepastheid van deze kennis, allicht ontsprongen uit wetenschappelijk onderzoek waarin wordt gewerkt met probabilieiten.

Klik om te vergroten...

Wetenschappelijk onderzoek dismissen is goedkoop. Waarom doen we eigenlijk nog onderzoek, in dat geval? Als jij toch een meer 'menselijke' visie gaat aannemen? Als jij morgen, ondanks wetenschappelijk onderzoek, meent dat de aarde plat is is dat jouw zaak. Als anderen door die mening schade ondervinden, is dat niet meer 'jouw zaak'.

Marginal0 zei:

Jij veronderstelt een aantal dingen, ik verondertel een aantal dingen. We hebben allebei onze legitimatie. Geef me wat tijd (en goesting ) en ik weerleg eveneens op basis van ander onderzoek dat wat je zegt niet noodzakelijk het geval hoeft te zijn. Het feit is echter dat dit een extreme, en fictieve situatie is waarop geen hapklaar antwoord voorhanden is. Als het er echt om gaat ben ik geneigd de mening van Jos met de pet (die allicht aanleunt bij u mening) aan te nemen, dat spreekt voor zich. Het enige feitelijke aan deze kwestie is echter dat de TS een werkje dient te maken waar het productief is dat een aantal perspectieven rond die kwestie tegen elkaar afgewogen worden. Vergeef me even dat ik advocaat van de duivel speel en een onorthodox standpunt inneem.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat ik in geen geval een "jan-met-de-pet"-mening heb. Meer zelfs, dit is een casus die verdacht goed lijkt op een waar ik ondertussen een tijd geleden les over heb gekregen van Peter Adriaenssens. Zijn mening was net dat we af moeten van het idee dat de situatie enkel "echt ernstig" kan zijn als er fysieke schade is, of als de kinderen al delinquent zijn. Nee, we moeten sneller ingrijpen (maar dus eerst door in het systeem zelf te gaan begeleiden) om die kinderen een toekomst te kunnen bieden waarbij ze geen hechtings- of emotionele problemen ontwikkelen.

Ik zie trouwens niet in waar ik jou beledig. Ik zeg enkel dat het mij verbaast dat een pedagoog zoveel kennis naast zich neerlegt.

Je kan jezelf eens de vraag stellen wat de emotionele schade zou zijn die de kinderen oplopen indien ze tegen hun zin, door de overheid, worden weggehaald van hun liefhebbende ouders.

Ik voorspel alvast dat dit 'litteken' hen voor altijd een afkeer van de overheid (en de rest van de maatschappij) zal geven. En daar zit je dan met je goede intenties om hen beter in de maatschappij te laten integreren... en het totaal omgekeerde effect te krijgen. (zoals dat wel vaker gebeurd bij vele zaken)

Marginal0 zei:

Dit is dan ook een randgeval waarbij je beide kanten opkan. Een ietswat genuanceerde visie is dan ook vereist. De kinderen worden (voor zover ik het goed lees) geen geweld aangedaan. En zelfs moest het wel zo zijn: de liefde is er. Het 'enige' probleem is dat er sprake is van alcohol- en drugsverslaving. Tja, dat is dan zo. Allicht probeerde men der iets aan te doen. Als het niet werkt, tja, dan werkt het niet he. We kennen de concrete casus niet en moeten er dan maar van uitgaan.

Klik om te vergroten...

met die tja's ga je de mist in voor mij

er wordt aangehaald dat het meermaals per week voorvalt dat de moeder in slaap valt, zodat er geen toezicht meer is voor de kinderen

tja, dan is dat maar zo... :ironic:

(en als we dan toch met onze diploma's gaan zwaaien, dat van maatschappelijk assistent hierzo)

DekadeZ zei:

En de vader- moederfiguur die daar volledig ontbreekt? Geen van beide ouders kan een normale invulling geven aan die rol, net zoals beide ouders hun impact op de kinderen nog steeds negatief is.

Klik om te vergroten...

De adoptie ouders en de gewone ouders kunnen ook geen typische moeder en vader figuur invullen.

Commissar12911 zei:

Je kan jezelf eens de vraag stellen wat de emotionele schade zou zijn die de kinderen oplopen indien ze tegen hun zin, door de overheid, worden weggehaald van hun liefhebbende ouders.

Ik voorspel alvast dat dit 'litteken' hen voor altijd een afkeer van de overheid (en de rest van de maatschappij) zal geven. En daar zit je dan met je goede intenties om hen beter in de maatschappij te laten integreren... en het totaal omgekeerde effect te krijgen. (zoals dat wel vaker gebeurd bij vele zaken)

Klik om te vergroten...

Natuurlijk is er een loyaliteitsconflict, kinderen zijn door de regel heel trouw aan hun ouders. Maar kinderen zijn ook kinderen, zij kunnen die inschatting op die leeftijd niet weloverwogen maken. De tiener van 14 mogelijk wel, maar de andere kinderen moeten vooral beschermd worden. Parentificatie treedt net op juist omdat kinderen zoveel zouden doen om een ouder-kindrelatie te doen slagen. Dat wil niet zeggen dat je als jeugdzorg zo'n situatie zomaar mag laten voortduren.

Nogmaals, ik begrijp uit jouw post dat je je in deze situatie herkent. Dat jij daar geen blijvende problemen aan hebt overgehouden is bewonderenswaardig en mede jouw verdienste. Het houdt echter helemaal geen zekerheden in omtrent wat er met deze kinderen moet gebeuren.
De detentie- en psychiatrische centra zitten overvol met volwassenen die in hun jeugd verwaarloosd zijn, voornamelijk dan emotioneel. Op een bepaald moment moet je optreden om zo'n evolutie te voorkomen.

Nogmaals, je moet beginnen met begeleiding waarbij je het systeem bewaart, met andere woorden, waarbij je de ouders de kans geeft om opnieuw hun verantwoordelijkheden op te nemen. Als dat drie jaar faalt, dan heb je genoeg kansen gegeven. Ze krijgen bij een dergelijke maatregel dan de kans om in afwezigheid van de kinderen orde op zaken te stellen. Ik denk dan inderdaad niet aan het welzijn van die ouders, maar aan de drie jaar dat die thuisbegeleiding bijvoorbeeld die jongste kinderen niet heeft kunnen helpen.

Dat natuurlijk de kwestie van het paternalisme. Wie is er geoorloofd om dit te doen? De overheid of de ouders. What's in a name, zou ik zo zeggen. Het heeft niet voor niets die naam meegekregen.

En of ik de mist inga met die 'tja'. Sorry, maar je kunt nooit goed doen voor iedereen. Schattig dat je nog altijd de rol van de wereldverbeteraar speelt. Ik neem deze positie niet in uit luiheid hoor. Men probeert al zo lang om er iets aan te doen via maatschappelijk werkers ed. Soms lukt het, en dat is mooi. Vaak lukt het niet. Misschien moeten we er wel niets aan doen. Vaak is een deel van de problemen zelfs te wijten aan het feit dat zoiets als 'plaatsing' bestaat. Vele ouders leven continu onder de stress ten gevolge van continue opgevolging door maatschappelijk assistenten. Je zou niet voor niets aan de alcohol zitten. Moet ik dan per definitie inzitten met iedere mens. Niet echt hoor. Je hebt trouwens geen recht van spreken: alsof jij met alle mensen inzit. Allicht niet, want je haalt kinderen weg van hun ouders.

ff terzijde. Ik keek daarjuist voor de eerste keer ooit naar Gunk, en feliciteer Molnar toch met zijn reportage over een ex-drugsverslaafde, waarbij ze ten minste die mens aan het woord laten ipv meelij te wekken rond zijn o-zo tragische persoon. x aantal jaar in het gevang, en die mens is ook 'normaal' te noemen imo. Itt de meeste andere zenders tonen zijn ten minste nog een ietswat objectief beeld van de werkelijkheid en nemen ze dat serieus. Ok, der is altijd zo'n melige muziek bij ed., maar ze 'tonen' het toch. Chapeau dat zij niet altijd toegeven aan de sensatieberuste maatschappijconforme tv, waaraan zelfs canvas soms schuldig is.

ook al kan je het niet oplossen, dan zou ik kijken naar the lesser evil, wat mij in dit geval plaatsing lijkt te zijn (voor jou zal dit wss in het gezin laten zijn)