Archief - Elk huisje heeft zijn kruisje

Hallo.
Mensen die mij een beetje op dit forum kennen verwachten waarschijnlijk weer een knotsgek en hilarisch topic (*wie kucht daar?*), maar in dit geval moet ik jullie teleurstellen, ook Grim heeft zijn kleine probleempjes . Dus wat volgt is geen grap, maar euh, eigenlijk eerder saaie persoonlijke problemen die ge wss in ieder huishouden tegenkomt (misschien niet, da probeer ik hier eigenlijk uit te vissen). Ge moet u ook ni te veel van de problemen voorstellen, voor mij persoonlijk zijn ze totaal ni dramatisch en ik besef ook dat er mensen (ook hier) veel ergere dingen meegemaakt hebben dus bespaar mij aub de commentaar van 'zijn da nu u problemen, grow up, zwzwzw".

Vandaag dus iets pijnlijks meegemaakt. Ben nu 20 jaar en leef nog onder 1 dak met mijn ouders, die nu ongeveer 25 jaar ongelukkig getrouwd zijn. We zijn vanavond ne kleine snack gaan eten en het begon weer. Met een onschuldig misverstand. Mijn moeder vraagt hoe mijn vader erop kwam om naar daar te gaan, en mijn pa (weeral nerveus van zijn werk) reageert super geprikkeld van gij hebt da gevraagd om te gaan eten en tis voor u da we hier zitten, terwijl mijn ma eigenlijk bedoelde van hoe hij da restauranke gevondne had. Soit, dus de toon was weer gezet, en veel heen-en weer gescheld (vooral over mijn grootouders, eeuwig onderwerp), maar alles binnen de perken van het fatsoen, twerd ni geroepen ofzo ma da maakte het wel ni minder erg voor mij toen dak mijn ma zo wa zag wenen en proberen aar beste gezicht op te zetten toen de garçon kwam bedienen. Moeder constant met tranen in de ogen, mijn pa kreeg het in ene keer en is gewoon vertrokken en eten laten staan. Achter een kwartier stond hij der wel weer terug, maar geen woord meer gezegd. Ondertussen weer allemaal thuis. Moeder naar haar bed wss gaan schreien en pa weer op zijn werk gestort.
Problemen zijn eigenlijk altijd dezelfde: pa te veel me zijn werk bezig, moeder vraagt aandacht op verkeerde manier (ingebeelde ziektes)
Mijn moeder is al dikwijls over scheiden begonnen. Maar blijkbaar houden ik en het feit dat ze wel wat financieel afhankelijk is geworden van mij pa haar tegen. Mijn pa wil ni van scheiden horen om de schone schijn te bewaren. Ergens zou ik wel willen da ze scheiden (ben nu wel al oud genoeg om te beseffen dat da wss het beste zou zijn) maar da krijg ik ni over mijn lippen, zelfs ni als ze weer temidden een ruzie zitten.
Ma kbent wel vrij beu om mijn moeder te zien wenen want da doe toch wel zeer.
MAAR OK
hum, ik relativeer wel alles en voor mij persoonlijk is da allemaal ni zo dramatisch (denkik, mss dak hier later voor na de psychiater zal moeten who knows ) ma kzie duidelijk dat mijn ouders ni gelukkig zijn samen en dat beter is da ze elk hun eigen weg gaan, ma da geen van de twee moedig genoeg is die beslissing te nemen.
Nu mijn vraag aan de mensen die door heel dit gereutel heengeraakt zijn:
1. Wat zoudne jullie doen in mijn plaats? Scheiding openlijk ondersteuen en zelfs pushen of gewoon afwachten in de hoop geen van beide ouders kwaad of triestig te maken
2. Herkennen jullie die taferelen (mss dat die doodnormaal zijn en in elk huwelijk voorkomen ik weet het niet, mss mensen die zelf gescheiden zijn die kunnen uitleggen wat hun beslissing moeilijker gemaakt heeft, of ervaringen van kinderen van ouders die gescheiden/meer dan sporadisch ruzie hebben).

(en nu benk wel ff terug naar zwam, ma kmoest dees toch ff kwijt, hoe stom het wss wel klinkt want ik zit hier eigenlijk zelf alles te relativeren, mss dat ik zelfs over-relativeer, kweni, mss moek er een gedichtje over schrijven )

En euh, danku voor uw tijd enal

relatietherapeut gaan...

Zoals je zelf zegt, als ze ziektes veinst is dat de verkeerde manier om om aandacht te vragen. Bij mannen moet je altijd op HUN interesses inspelen.

Aangezien je moeder financieel afhankelijk is van je vader moet je opletten over dat scheiden... Je vader onderhoudt haar en naar m'n weten behandelt hij haar menselijk ( niet slaan, niet doelbewust mentaal kraken, etc )
Ik weet niet hoe oud ze is en welke diploma's ze heeft maar werk vinden zal ook niet makkelijk zijn, rekening houdende dat ze nog een woonplaats moet vinden ( bij haar ouders is ook niet super wonen vermoed ik ) terwijl ze nog de scheiding om handen heeft ( vader zal niet rap opgeven, hij heeft er immers zwaar voor gewerkt )

Nu ja... Als je afkomt met het woord "relatietherapeut" kan dat ferm misvallen... Als 1 van de ouders tegen is en de andere voor zal er een spelletje ontstaan vermoed ik...

Nu ja...
Succes ermee

Ik zou der mij ni teveel mee moeien, hoogstens eens vragen aan u ma wa ze echt denkt over haar huwelijk (zeker ni over scheiden beginnen praten) en mss ook ees me u pa over praten (afzonderlijk dan) en zeggen hoe gij de situatie bekijkt. Ma kzou 't woord scheiden ni vernoemen, da's iets waar ze zelf moeten tot komen.
Kzou zeggen, trek u conclusies uit wa ge in hun relatie gezien hebt en probeer het later zelf ni voor te hebben.

edit: ah, just edit gelezen van märco , khad enkel bovenste gelezen

Je moet mss eens eens proberen uit te leggen aan uw ouders hoe gij u voelt bij deze situatie. Dan gaan ze het mss inzien dat ze slecht bezig zijn, of idd eens voorstellen om gezinstherapie te proberen. Of mss eens een weekendje weggaan met uw ouders, ergens rustig waar uw pa al niet aan zijn werk moet denken.

maar scheiden is een makkelijke uitweg, 'k zou eerst proberen de relatie te redden.

Als ze nog is ruzie maken proberen tussenkomen. Mijn ouders hadden da ook soms vroeger en na die ene keer dat ik mijne mond heb opengetrokken hebk ze niet of maar weinig weten ruzie maken. Da heeft bij ons nu wel gepakt maar voort zelfde geld krijgde daar een voenk... Anyway, sterkte zouwk zeggen.

Ik vind iets trug in uw verhaal da dus bij mij is gebeurd

Soit mijn meiske vroeg haar aandacht ook op de verkeerde manier door allerhande ziektes en shit, en vandaag heeft ze't uitgemaakt omdat ze niemeer met onze relatie overweg kon en da allemaal na een half jaar zo ineens ik zeg wa vind gij dan da we deraan kunne verandere waarop zei nix kon antwoorde... ze wou het pcies ni uitprate ma gwn alles late gaan Mja soit that's the way life goes zeker

Beiden maken ze fouten. Ze zien het blijkbaar niet in.

Indien ge een goeie relatie hebt met uw ouders, dan zijt ge de geknipte persoon om hen bepaalde dingen te laten inzien ...
Laat weten dat je het zelf nie meer leuk vindt en dat je het beu zijt.
Want gij zijt hier blijkbaar ook onnodig de dupe van.
Dus start eens met een goed gesprek

Een diepgaand gesprek kan in veel gevallen wonderen doen.
Zeg wat je denkt, of ze het nu graag horen of niet.
Dan weten ze teminste hoe jij je voelt en hoe jij tegenover hun staat.

eerst en vooral sterkte in deze situatie ... heb deze ook gehad thuis en is wel op scheiden uitgedraaid maar met wat ergere ruzie's .

wat jij kan doen hieraan . niets bemoei je daar gewoon niet mee wat je ouders moeten doen . wat je kan doen is wel zeggen hoe jij je er bij voelt en vragen om het niet te doen waar jij bij bent / wachten tot je weg bent imo .

die ingebeelde ziektes , babel erover tegen u dokter , dat hij haar ingebeelde pilletjes heeft . hebben we hier zo gedaan met mij ma . ( pm me maar voor meer uitleg of zo , leg hier liever mijn prive leven niet uit voor iedereen . )

mvg kurobu

@ märco: ik denk dat dat commentaar van jou hier in dit toch eerder serieus topic niet geaprecieerd wordt!


@topic: Persoonlijk zou ik er mij wel met moeien, en is met het hele gezin is een deftig gesprek beginnen. Ik weet dat dat moeilijk zal zijn en al zeker dat jou ouder zo geen zaken van jou zullen willen aanvaarden ivm hun relatie. Maar proberen kan alvast geen kwaad.

Bij ons thuis is er nooit ruzie. Maar moest er zo iets zijn zou ik toch ook mijn zegje doen. Vooral tegen mijn vader(in jouw situatie), deze is prikkelbaar, door stress en zijn werk. Je moeder wilt aandacht en probeert dit te krijgen door ziektes te faken. Zorg dat je vader haar meer aandacht schenkt.

Het klinkt mss raar. Maar als je ouders vaak ruzie hebben, zal er volgens mij ook niet veel passie in bed zijn. Kan dit hun ook prikkelbaar maken? volgens mij is seks "noodzakelijk". Kan ook helemaal fout zijn, mijn excuses daarvoor dan. Maar Ik heb niet echt veel ervaring met zo een situaties en ook in het algemeen niet zo veel levenservaring.
Want wat ik hier allemaal zeg is gewoon gebaseerd op veronderstellingen.

MaDDie zei:

Bij ons thuis is er nooit ruzie. Maar moest er zo iets zijn zou ik toch ook mijn zegje doen. Vooral tegen mijn vader(in jouw situatie), deze is prikkelbaar, door stress en zijn werk. Je moeder wilt aandacht en probeert dit te krijgen door ziektes te faken. Zorg dat je vader haar meer aandacht schenkt.

Het klinkt mss raar. Maar als je ouders vaak ruzie hebben, zal er volgens mij ook niet veel passie in bed zijn. Kan dit hun ook prikkelbaar maken? volgens mij is seks "noodzakelijk". Kan ook helemaal fout zijn, mijn excuses daarvoor dan. Maar Ik heb niet echt veel ervaring met zo een situaties en ook in het algemeen niet zo veel levenservaring.
Want wat ik hier allemaal zeg is gewoon gebaseerd op veronderstellingen.

Klik om te vergroten...

men zegt veel : als je het niet kan goed maken in bed , kan je het in het geheel niet meer goed maken .
dus denk dat je met je veronderstelling wel zeer juist kan zitten .

mvg

doet u pa zijn werk graag ?
werkt u moeder ?

1. ik zou begot nie weten wat ik zou doen in uw plaats, ge zou er mss me ne goeie maat mee over moeten babbelen of zo, of een vertrouwenspersoon ev.

2. mijn ouders maken nooit ruzie! ze zijn volgende week 30 jaar getrouwd en ze zien elkaar nog even 'geire' (graag).
(onder ruzie versta ik elkaar kwetsen of zo, of bvb weglopen van het eten in dit geval, ma uiteraard hebben ze meningsverschillen ma da eindigt nooit in een ruzie of zo, mijn moeder krijgt eigenlijk gwn altijd gelijk )

Ik heb net hetzelfde meegemaakt, vanaf ik 5 was ofzo zeiden die geen woord meer tegen elkaar. En als ze iets zegden was het ruzie... Mijn moeder wou al een tijdje scheiden maar heeft gewacht tot ik 16 was. Ik was opgelucht dat ze gingen scheiden want zo kon het niet verder. Nu is alles perfect in plooi en is het gedaan met een constante spanning. Ik wil u veel sterkte wensen want zo een situatie wil ik uiteraard niemand toe wensen. Ik kan natuurlijk moeilijk in u plaats een keuze maken. Ik weet alleen dat het ongelooflijk kut is om zo onder een stress te leven ik heb het 10jaar aan een stuk meegemaakt dus ik weet waarover ik praat...

Als je vragen hebt, pm maar of voeg toe op msn ([email protected])
Good luck!

njah ken het gevoel, vrienden heeft het ook zitten

pa gestresseerde job komt thuis en een verkeerde woordje kan de vonk van 8 soms 9 soms 10 uur verborgen agressie losmaken...

hierop kan ik enkel zeggen
don't blame yourself
blame society

Ier bij ons thuis was dat ook tot een jaar terug ofzo, nu zijn er precies ni zoveel problemen meer.
Waarschijnlijk ook omdat men moeder 4 van de 12 maanden in Brazilië voor een vzw die weeskinderen helpt.
Ik stoor me er niet aan, ik relativeer alles maar dan werkelijk alles (wat soms wel slecht is).
Mijn broer daarentegen heeft er soms meer problemen mee...

Gewoon eens een goeie gezinsvergadering organiseren.

ongeveer hetzelfde meegemaakt 4 maand geleden. Mijn ouders zijn wel uit elkaar atm

wat ik zou doen is je vader proberen duidelijk te maken dat hij teveel werkt en te heftig reageerd op sommige dingen, als hij bepaalde dingen gaat relativeren gaat je moeder zich minder slecht voelen en dus ook minder aandacht vragen

Heb denk ik een gelijk aardig iets meegemaakt
Zat ietsje ingewikkelder in elkaar ma bon, daar gaat het nu niet over.

In mijn situatie viel er niet te bemiddelen, en zeker niet door ik...
Dus ik denk wel dat dit een min of meer bevoordeelde situatie is, ik kan aflijden dat de relatie tussen jou en je ouders vrij goed is. Dus kan je beter proberen (let op ik zeg proberen) te bemiddelen. Vang je bot, lukt het dus niet moet je de hoop niet opgeven maar zeker niet gaan puchen! Wees een steun voor zowel je vader als moeder, want geloof mij beide zien ook af van zo'n situatie's.

Ook op voorhand veroordelen is geen goeie keuze, hiermee bedoel ik dat je zeker geen partij moet kiezen voor een bepaalde groep. En jezelf nutraal opstellen (tenzei je echte redenen hebt anders te doen) Met op voorhand veroordelen bedoel ik het feit dat je zegt dat je moeder ingebeelde ziektes heeft. Veelal hebben die ingebeelde ziektes ook echt een bestaansredenen en dit is niet enkel aandacht!

Nuja een goed gesprek met je vader en moeder appart over jou mening en gevoelens zou wel al eens iets kunnen doen. Maar ik vrees er eindelijk voor dat het al ietsje te laat is, je zegt dat ze al 25jaar ongelukkig getrouwd zijn... dit is een hele preode en kan blijvende wondes veroorzaakt hebben (vandaar ook dat ik het bestaansrecht geef aan die ingebeelde ziektes)

Het gesprek, appart of samen, moet zeker gaan over jou visie op de zaak (en liefst een nutrale visie) Pijl ook eens naar de gevoelens tegenover de andere persoon, haten ze elkaar echt of is er nog hoop. Durf vragen te stellen, dieper te graven en naar oorzaken vragen. Vraag dan ook zeker eens aan je ouders hoe zij denken de zaak op te lossen. Dit doe je best appart, bvb vraag aan je vader wat je moeder verkeerd doet in zijn ogen. En hoe ze dat kan veranderen. Ook omgekeerd en als afsluiter geef je eerlijk wat raad, niet opdringerig maar meelevend.

Veel hangt af van de relatie met je ouders, raad geven kan soms verkeerd overkomen maar in vele gevallen zullen ze het aanzien als een steun. Probeer de knelpunten te vinden en maak beide partijen dat duidelijk. Doe het met tack en zonder vooroordelen want wanneer je arugant begint over te komen zullen ze het je niet in dank afnemen.

Hou vol zou ik zeggen!
Zo'n situaties zijn nooit leuk maar vele onder ons zullen ze jammer genoeg ooit wel meemaken... Laat je eigen leven er vooral niet onderlijden!

kzat ongeveer in dezelfde situatie, maar me bedrog derbij.

heb alles wa em geschreven heeft kunnen oppakken me nen keylogger en dat dus aan mijn moeder getoond. twas hard voor haar dermee te confronteren ma nu is ze dubbel zo gelukkig nu dat ze er weg van is.

als u moeder haar manneke kan staan dan zou ik haar steunen in de scheiding. mijn pa heeft nu een nieuw wijf (die een hete dochter heeft ) en mijn ma heeft ne vriend die alle dagen komt klappen me haar en ze is mij vre dankbaar

achter 25 jaar ga nen relatietherapeut volgenst mij genen zak uithalen zenne, kdenk zelfs da u pa da nie ga willen doen