Discussie met een "vriend" die ik al een paar maanden niet heb gezien... Volgens hem is er niks aan de hand, want vrienden dat is iets tijdelijks, een soort van bezigheidstherapie totdat je iets beter hebt gevonden. En dat betere is zijn nieuw lief die hij een maand of 3 kent, en waar hij mee gaat samenwonen en kinderen maken enzo
Daarna kreeg ik de standaard uitleg dat ik eindelijk eens volwassen moet worden en ook een leven moet zoeken...
Mijn glimlach is dat de meeste mensen blijkbaar zo denken, en ik heb echt medelijden met al die kerels die nu al onder de sloef liggen alleen maar omdat ze schrik hebben dat anderen hun kinderachtig zouden vinden. Want stel u voor, een 30 jarige zonder lief en zonder kinderen, wat een marginaal geval seg!