Karre zei:
Vergeef me mijn onwetendheid over autisme BlazeMusic, maar in welke mate beperkt autisme je leven dan? Want als je over je leven hier op het forum vertelt dan kom je als een gewoon iemand over en valt het ook nergens op.
Heb een lichte vorm, gelukkig. Ik heb asperger (autisme-spectrumstoornis) en dus niet het klassieke autisme (de mensen die vast zitten in hun eigen wereld en waarvan je niet eens zeker weet of ze je horen als je tegen ze praat).
Mijn kenmerken vielen harder op toen ik jonger was, ik ben op een leeftijd gekomen dat ik het kan "camoufleren" en mijn sociale interactie er toch iets of wat op vooruit is gegaan (ongeveer 1 keer per maand eens weg gaan met vrienden). In mijn kindertijd uitte het zich heel hard in structuur en emoties. Als ik "gepland" had dat ik iets op tv wilde zien ofzo, en mijn ouders kwamen er op het laatste moment mee af dat we ergens naartoe zouden gaan, werd ik hysterisch en verschrikkelijk kwaad, gewoon omdat er dan met mijn "planning" geknoeid werd. Kon ook woede-aanvallen krijgen als het volume van de tv op 19 of 24 stond, dat moest van mij dan 20 of 25 zijn (omdat dit rondere getallen waren). Er leek ook iets te "ontbreken" op emotioneel vlak, alsof alles met vertraging kwam, of gewoon helemaal niet aankwam. Toen mijn oma stierf, enkele jaren geleden, en mijn ouders mij wenend het nieuws brachten, kwam er bij mij niks uit. Het enige wat ik dacht was: "hoe reageer ik hierop zonder vreemd over te komen..zonder dat het lijkt alsof het mij niets doet". En daar kreeg ik dan stress om, ik voelde dat soort situaties niet goed aan, en nu nog steeds niet. Mijn moeder dacht uiteindelijk dat ik het allemaal opkropte, of het mij inderdaad niks kon schelen (dit was niet zo, ik vond het erg van oma, maar ik vond hier gewoon geen reactie op). Zo zijn er nog voorvallen, teveel om op te noemen eigenlijk

we zijn toen naar een psycholoog geweest. Na veel gesprekken bij verschillende mensen de diagnose gekregen.
Mensen merken het ook niet op als ik gewoon met hen praat. Ik denk ook niet dat asperger echt opvalt. Ik hoef ook alles niet te vertellen, of te tonen als ik met anderen praat. Ik kan me wel nog eens dood ergeren als mensen m'n planning overhoop gooien, maar dan probeer ik het te negeren, of er op z'n minst rustig op te reageren. Wat voor mensen een futiliteit is, kan voor mij een ramp lijken.
Het beperkt me eigenlijk niet, maar ik weet dat veel mensen er niet voor open staan. Ik vind 1 keer per maand weggaan al "druk" voor mij. Als mensen dan elke week vragen om eens iets mee te gaan drinken, en ik te vaak weiger, vragen ze dat na een tijdje ook niet meer. Dan denken ze meteen dat ik geen interesse meer heb, of ik boos ben, ook al probeer ik uit te leggen dat dit niet zo is. Veel mensen hebben me laten vallen daardoor, maar is uiteindelijk niet zo erg. Ik heb een kleine vriendenkring, en het loopt goed zo
