Archief - [deleted]
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
BlazeMusic
Legacy Member
Soort dagboekje aan het bijhouden, met eigen gedachten en een kritische noot.
Had 1 tekst overgetypt in een word-document, omdat een vriend er iets van wou lezen.
Hoewel ik van mezelf vind dat het een serieuze tekst is, vond die vriend het "grappig".
Dit is dus niet de bedoeling...
Had 1 tekst overgetypt in een word-document, omdat een vriend er iets van wou lezen.
Hoewel ik van mezelf vind dat het een serieuze tekst is, vond die vriend het "grappig".
Dit is dus niet de bedoeling...
Romeo Carpaccio
Legacy Member
Nu ben ik wel benieuwd *hint*BlazeMusic zei:Soort dagboekje aan het bijhouden, met eigen gedachten El een kritische noot.
Had 1 tekst overgetypt in een word-document, omdat een vriend er iets van wou lezen.
Hoewel ik van mezelf vind dat het een serieuze tekst is, vond die vriend het "grappig".
Dit is dus niet de bedoeling...
BlazeMusic
Legacy Member
Romeo Carpaccio zei:
Bon, klik maar open hier beneden. Ik ben niet in staat voor eventuele vreemde blikken. Het zijn teksten over zaken waarover ik nadenk in het dagelijkse leven, maar ook gewoon random ideeën en statements die ik op papier zet. Het tekstje dat ik hier zet, was een reminder voor mezelf, met de boodschap dat mijn sociale leven zo goed als onbestaande is, en ik mijn prioriteiten misschien eens zou mogen bijstellen. Ik schrijf veel ideeën op, om later nog op terug te kunnen komen, omdat ik dat soort dingen meestal vergeet, en dit achteraf dan zonde vind. Ik denk graag...
(ook nog even melden: lichte vorm van autisme + de tekst komt zo'n beetje overeen met mijn taalgebruik in het dagelijkse leven)Gedachten van een irrationele rationalist.
Ik ben uitgeput… Mentaal dan toch. Ik heb een zware schooldag achter de rug en ik kan niet wachten om een warm en ontspannend bad te nemen. Vreemd genoeg lijkt het internet zich steeds weer een plaatsje te geven tussen mijn prioriteiten. Ik sta er mee op en ik ga er mee slapen. Uiteraard ga ik tussendoor naar school, maar het feit dat ik als woordkeuze “tussendoor” gebruik , bevestigd mijn lichte verslaving alleen maar.
Daarbovenop ben ik ook geen sociaal persoon (misschien had je dat al geraden…
. Nu ja… Niet sociaal… Ik spreek menselijke wezens op dagelijkse basis, via Facebook. Handig toch, ik zet me online en kijk wie er beschikbaar is. Vanaf ik mijn portie sociaal contact gehad heb, zet ik me weer offline. Zo gemakkelijk gaat dat tegenwoordig dus. Ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen, laat staan dat ik met iemand rekening moet houden. Contact maken en contact verbreken kan bereikt worden door 1 knopje in te drukken.
Vroeger kon dat dus niet. Als je werd uitgenodigd voor een feestje, waar je trouwens al geen zin in had om te beginnen, en uiteindelijk toch ging door gebrek aan smoesjes (want 5 weken na elkaar ongesteld zijn of keelpijn hebben klinkt nu eenmaal niet geloofwaardig, er is ook een limiet aan het aantal zieken binnen de familie… of de ballen niet had om de sociale druk te weerstaan, zat je vast. Voor onbepaalde tijd. Want ja, je krijgt wel altijd te horen wanneer zo’n aangelegenheid begint, maar niemand verteld je ooit op voorhand wanneer het afloopt.
Ik ken de officiële regels bij dit soort aangelegenheden ook niet (die zouden er trouwens moeten zijn!), maar wat ik wel weet is dat vroeg vertrekken nooit goed is. Gewoon nooit. Je kan geen handjes schudden, besluiten dat dit toch niet jouw ding is en weer vertrekken. Neen, je moet je vermaken, letterlijk dan. Want iemand die zich niet uitleeft op een feestje, daar is blijkbaar iets mis mee. Er is dan ook altijd wel 1 of andere ziel (standaard, op elk feestje) die blijkbaar getraind is op het speuren naar zure gezichten, om vervolgens te vragen “of er iets is?”. Ik ben ervan overtuigd dat ze dat soort mensen kweken in serres en hun enige levensdoel het opspeuren van treurige planten op feestjes is. Maar goed, dat is mijn visie en we wijken af…
Het internet. Onvoorwaardelijk daar voor mij. Tenzij we de rekening niet op tijd betalen, maar gezien de waarde ik hecht aan het onderhouden van mijn verslaving, por ik mijn vader op tijd en stond om dit in het oog te houden…. Het internet verwacht niets van me en zeurt niet tegen me. Het is mijn eerste grote liefde en zal dat ook altijd blijven.
Over het internet kan ik boeken schrijven. Gedichten vol passie aan opdragen. Liefdesliederen over componeren. Maar zoals het in elk liefdesverhaal betaamt, hebben beide partijen af en toe afstand nodig. Om elkaar nadien nog meer te kunnen appreciëren en elke keer weer overdonderd te kunnen zijn van elkaars schoonheid en kwaliteiten. Dit is het moment dat ik weer enkele uren afstand neem van mijn online bestaan. Dat ik de laptop dichtklap en morgen met een frisse lei begin. Omdat het nodig is, en ik eindelijk in bad kan om de dag ontspannend af te sluiten.
En wegens het lichte vermoeden dat ik de kraan van het bad al had open gezet voor ik begon met schrijven…
Ik ben uitgeput… Mentaal dan toch. Ik heb een zware schooldag achter de rug en ik kan niet wachten om een warm en ontspannend bad te nemen. Vreemd genoeg lijkt het internet zich steeds weer een plaatsje te geven tussen mijn prioriteiten. Ik sta er mee op en ik ga er mee slapen. Uiteraard ga ik tussendoor naar school, maar het feit dat ik als woordkeuze “tussendoor” gebruik , bevestigd mijn lichte verslaving alleen maar.
Daarbovenop ben ik ook geen sociaal persoon (misschien had je dat al geraden…
. Nu ja… Niet sociaal… Ik spreek menselijke wezens op dagelijkse basis, via Facebook. Handig toch, ik zet me online en kijk wie er beschikbaar is. Vanaf ik mijn portie sociaal contact gehad heb, zet ik me weer offline. Zo gemakkelijk gaat dat tegenwoordig dus. Ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen, laat staan dat ik met iemand rekening moet houden. Contact maken en contact verbreken kan bereikt worden door 1 knopje in te drukken.Vroeger kon dat dus niet. Als je werd uitgenodigd voor een feestje, waar je trouwens al geen zin in had om te beginnen, en uiteindelijk toch ging door gebrek aan smoesjes (want 5 weken na elkaar ongesteld zijn of keelpijn hebben klinkt nu eenmaal niet geloofwaardig, er is ook een limiet aan het aantal zieken binnen de familie…
of de ballen niet had om de sociale druk te weerstaan, zat je vast. Voor onbepaalde tijd. Want ja, je krijgt wel altijd te horen wanneer zo’n aangelegenheid begint, maar niemand verteld je ooit op voorhand wanneer het afloopt. Ik ken de officiële regels bij dit soort aangelegenheden ook niet (die zouden er trouwens moeten zijn!), maar wat ik wel weet is dat vroeg vertrekken nooit goed is. Gewoon nooit. Je kan geen handjes schudden, besluiten dat dit toch niet jouw ding is en weer vertrekken. Neen, je moet je vermaken, letterlijk dan. Want iemand die zich niet uitleeft op een feestje, daar is blijkbaar iets mis mee. Er is dan ook altijd wel 1 of andere ziel (standaard, op elk feestje) die blijkbaar getraind is op het speuren naar zure gezichten, om vervolgens te vragen “of er iets is?”. Ik ben ervan overtuigd dat ze dat soort mensen kweken in serres en hun enige levensdoel het opspeuren van treurige planten op feestjes is. Maar goed, dat is mijn visie en we wijken af…
Het internet. Onvoorwaardelijk daar voor mij. Tenzij we de rekening niet op tijd betalen, maar gezien de waarde ik hecht aan het onderhouden van mijn verslaving, por ik mijn vader op tijd en stond om dit in het oog te houden…. Het internet verwacht niets van me en zeurt niet tegen me. Het is mijn eerste grote liefde en zal dat ook altijd blijven.
Over het internet kan ik boeken schrijven. Gedichten vol passie aan opdragen. Liefdesliederen over componeren. Maar zoals het in elk liefdesverhaal betaamt, hebben beide partijen af en toe afstand nodig. Om elkaar nadien nog meer te kunnen appreciëren en elke keer weer overdonderd te kunnen zijn van elkaars schoonheid en kwaliteiten. Dit is het moment dat ik weer enkele uren afstand neem van mijn online bestaan. Dat ik de laptop dichtklap en morgen met een frisse lei begin. Omdat het nodig is, en ik eindelijk in bad kan om de dag ontspannend af te sluiten.
En wegens het lichte vermoeden dat ik de kraan van het bad al had open gezet voor ik begon met schrijven…
Xirtanneke
Legacy Member
BlazeMusic zei:Bon, klik maar open hier beneden. Ik ben niet in staat voor eventuele vreemde blikken. Het zijn teksten over zaken waarover ik nadenk in het dagelijkse leven, maar ook gewoon random ideeën en statements die ik op papier zet. Het tekstje dat ik hier zet, was een reminder voor mezelf, met de boodschap dat mijn sociale leven zo goed als onbestaande is, en ik mijn prioriteiten misschien eens zou mogen bijstellen. Ik schrijf veel ideeën op, om later nog op terug te kunnen komen, omdat ik dat soort dingen meestal vergeet, en dit achteraf dan zonde vind. Ik denk graag...
Gedachten van een irrationele rationalist.
Ik ben uitgeput… Mentaal dan toch. Ik heb een zware schooldag achter de rug en ik kan niet wachten om een warm en ontspannend bad te nemen. Vreemd genoeg lijkt het internet zich steeds weer een plaatsje te geven tussen mijn prioriteiten. Ik sta er mee op en ik ga er mee slapen. Uiteraard ga ik tussendoor naar school, maar het feit dat ik als woordkeuze “tussendoor” gebruik , bevestigd mijn lichte verslaving alleen maar.
Daarbovenop ben ik ook geen sociaal persoon (misschien had je dat al geraden…
Vroeger kon dat dus niet. Als je werd uitgenodigd voor een feestje, waar je trouwens al geen zin in had om te beginnen, en uiteindelijk toch ging door gebrek aan smoesjes (want 5 weken na elkaar ongesteld zijn of keelpijn hebben klinkt nu eenmaal niet geloofwaardig, er is ook een limiet aan het aantal zieken binnen de familie…
Ik ken de officiële regels bij dit soort aangelegenheden ook niet (die zouden er trouwens moeten zijn!), maar wat ik wel weet is dat vroeg vertrekken nooit goed is. Gewoon nooit. Je kan geen handjes schudden, besluiten dat dit toch niet jouw ding is en weer vertrekken. Neen, je moet je vermaken, letterlijk dan. Want iemand die zich niet uitleeft op een feestje, daar is blijkbaar iets mis mee. Er is dan ook altijd wel 1 of andere ziel (standaard, op elk feestje) die blijkbaar getraind is op het speuren naar zure gezichten, om vervolgens te vragen “of er iets is?”. Ik ben ervan overtuigd dat ze dat soort mensen kweken in serres en hun enige levensdoel het opspeuren van treurige planten op feestjes is. Maar goed, dat is mijn visie en we wijken af…
Het internet. Onvoorwaardelijk daar voor mij. Tenzij we de rekening niet op tijd betalen, maar gezien de waarde ik hecht aan het onderhouden van mijn verslaving, por ik mijn vader op tijd en stond om dit in het oog te houden…. Het internet verwacht niets van me en zeurt niet tegen me. Het is mijn eerste grote liefde en zal dat ook altijd blijven.
Over het internet kan ik boeken schrijven. Gedichten vol passie aan opdragen. Liefdesliederen over componeren. Maar zoals het in elk liefdesverhaal betaamt, hebben beide partijen af en toe afstand nodig. Om elkaar nadien nog meer te kunnen appreciëren en elke keer weer overdonderd te kunnen zijn van elkaars schoonheid en kwaliteiten. Dit is het moment dat ik weer enkele uren afstand neem van mijn online bestaan. Dat ik de laptop dichtklap en morgen met een frisse lei begin. Omdat het nodig is, en ik eindelijk in bad kan om de dag ontspannend af te sluiten.
En wegens het lichte vermoeden dat ik de kraan van het bad al had open gezet voor ik begon met schrijven…
Leuk geschreven, maar ik mis nog dat haha-grappig moment of net dat ietsje serieuzere doordenkertje. Ik blijf zo'n beetje op mijn honger zitten.
Xirtanneke
Legacy Member
BlazeMusic zei:Deze was luchtig, meer een bedenking voor mezelf
+ het is niet de bedoeling om iets grappig te schrijven, maar om mijn dagdagelijkse gedachtenkronkels een beetje bij te houden.
Dat begrijp ik ook en ik vind het leuk geschreven, maar toch...
Misschien moet je gewoon grappiger gaan denken 
BlazeMusic
Legacy Member
Xirtanneke zei:Dat begrijp ik ook en ik vind het leuk geschreven, maar toch...
nixie zei:waarom?
het is iets dat ze voor zichzelf doet
Xirtanneke zei:Omdat ik dat wil als ik het eens lees
Is inderdaad iets dat ik voor mezelf doe, niet de bedoeling om iets specifiek voor anderen te schrijven of grappig over te komen. Als ik echt iets grappig zou willen schrijven, zou ik al moeten bedenken hoe ik dat doe, en ben ik eigenlijk meer met een ander dan met mezelf bezig
Zolang ik er tevreden mee ben, is het goed genoeg. Zijn ook zaken die ik niet snel aan mensen zou laten lezen die ik ken, of mensen uit mijn omgeving, op een forum kennen ze mij niet. Ik schrijf zo'n bedenkingen op om achteraf nog mee bezig te zijn, 't is niet de bedoeling verhaaltjes op papier te zetten... Tonerider
Legacy Member
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.