Het gedrag van m'ne pa dat serieus m'n voeten uithangt.
M'n ma is net terug uit het ziekenhuis voor kankerbehandeling, en hij heeft AL haar pateekes EN het fruit dat voor haar was opgevreten. Als we hem er over confronteren lacht hij ons vierkantig uit. (Nuja, beter dan vorig keer, dan heeft hij haar bedrogen...).
Hij had haar woensdag een doos pralines mee. Nu zeg ik "mee", maar eigenlijk bedoel ik "laten liggen in de snikhete auto". Zijn antwoord was "Ik ga de auto halen, en preske zal ze u komen brengen". Klein detail, ik ben die zelfde dag geopereerd, en veel bewegen mocht ik nog niet. Te lui om zijn eigen kado te brengen.
Elke woensdag gaan we achter brood. Elke week het zelfde, bij de zelfde bakker. Dat is telkens op bestelling. Hij gaat er achter en komt met 4 andere broden toe. Brood dat niemand van ons eet. De reden? "ze had ze al verkocht". Broden op bestelling al verkocht? M'n voeten. Ik heb in het ziekenhuis gegeten. Hij heeft thuis droog brood gegeten. Te lui om achter charcuterie te gaan.
Donderdag voor mijn eigen eten moeten zorgen. Hij heeft 's middags de pot speculaaspasta uitgelekt en op zijn normale plaats gezet (Ben ik achteraf achter gekomen). 's Avonds heeft hij niet gegeten, buiten enkele schellekes kaas voor op croque monsieurs. Weer te tam om eigen eten te maken.
Vrijdag weer voor m'n eigen eten moeten zorgen, en is m'n ma naar huis mogen komen. Hij heeft niet gevraagd hoe het ging, enkel "wat gaan we eten". Hij is uiteindelijk achter fritten geweest. Hij wou eerst mij erachter sturen.
Hij ging vandaag voor het eten zorgen, wat betekent "ik ga naar de winkel en ik koop daar iets dat ik kan opwarmen in de oven". Dat terwijl mijn ma (quasi) altijd vers eten maakt. (Nuja, hij is wel naar de charcuterie-winkel geweest, das al iets.)
Ik heb hier ondertussen thuis opgeruimd, gestofzuigd en zelfs gekuist in de mate van het mogelijke terwijl meneer met zijn lui botten in de zetel blijven liggen is. Zoals gezegd, met die operatie moet ik oppassen voor de draadjes. Heb elk half uur bij m'n ma gaan horen of ze iets nodig had. Hij heeft haar nog altijd niet gevraagd hoe het gaat.
Er stond hier 3 keer iemand aan de deur, hij heeft geen enkele keer opengedaan.
Ik heb hier altijd al een deel van het huishouden gedaan elke keer die blaaskanker terugkomt (is nu al 4de keer). Hij doet nooit iets. Ik ben het altijd die ganse dagen bij m'n ma int kliniek zit. Hij zit er enkel om de schijn hoog op te houden. Ik ben diegene die m'n ma van en naar de chemo rijdt. Het enigste wat hij vraagt is "wat gaan we eten".
Ik ben die vent kots en kots beu, maar als ik het hier aftrap is mijn ma het slachtoffer.
ad: