WAREGEM - De begrafenis van Vanessa Dejaeghere, door haar man vermoord nadat hij haar op overspel had betrapt, is uitgedraaid op een warme ontmoeting tussen haar familie en haar minnaar. Tijdens de uitvaart aanvaardde Wim Decleir eerst aarzelend een uitgestoken hand, na de plechtigheid volgde een emotionele omhelzing. Ook op het bidprentje schreef hij een tekstje.
'Hier zitten we dan. Elk met ons eigen verdriet, maar toch samen.' De pastoor van Waregem had het niet treffender kunnen verwoorden. Op de eerste rij de zus en de ouders van Vanessa, haar kindjes op hun schoot en de ogen rood van het huilen. Op de vijfde rij haar minnaar Wim Decleir, diep onderuitgezakt en turend naar zijn schoenen. 'Wie zijn wij om hem tegen te houden', had de zus van Vanessa vrijdag nog gezegd. Maandag werd Vanessa Dejaeghere vermoord door haar echtgenoot nadat die erachter was gekomen dat ze hem bedroog.
Warme knuffel
Wanneer paralympiër Wim Decleir bij de offergang voor het eerst voorbij de familie moet, doet hij dat snel, met gekruiste armen en met gebogen hoofd. Maar als hij bij de communie een tweede keer passeert, reikt een van de familieleden haar armen naar hem uit. Hij buigt zich naar haar toe, bedenkt zich halverwege, steekt haar een hand toe en draait zich geëmotioneerd weg.
Bij het groeten van de kist op het einde van de plechtigheid sluit de familie hem letterlijk in de armen. Eerst blijft hij aarzelend staan, zijn ogen strak gericht op de kist. Hij richt enkele gefluisterde woorden tot zijn gestorven geliefde en schuifelt traag voorbij haar kist. Als hij na nog wat getreuzel toch aankomt bij haar moeder, sluit die hem stevig en langdurig in de armen. Ook zus Valérie geeft hem een warme knuffel, haar man klopt hem troostend op de rug. Een na een drukken de familieleden Vanessa's geheime minnaar tegen de borst. Elk met hun eigen verdriet, maar toch samen.
Oordeel niet
Dat gedeelde verdriet vertaalt zich ook in het bidprentje. 'Mama, we gaan je heel hard missen', staat er in naam van haar zoontje (7) en dochtertje (8), die op de achterkant ook een tekening maakten. Daaronder een tekst van haar metekindje, van haar zus en haar ouders, van haar vriendinnen bij de vrouwenbond en... van 'jouw SD', een afkorting die Wim Decleir ook heeft gebruikt op de gedenkplaat die hij voor de kerk tussen de bloemen heeft gezet. Lieve Angel, ik hoop dat de ondraaglijke hartenpijn ooit zal slijten. Mijn verdriet en mijn liefde voor jou zijn voor altijd. De liefde had gewonnen, schreef hij.
Liefde wint altijd, de spreuk die op zijn gedenkplaatje staat, is wellicht een verwijzing naar het feit dat Vannessa en Wim Decleir vier jaar geleden ook al een stiekeme relatie hadden en die tevergeefs probeerden te beëindigen.
De warmte tussen Decleir en de familie Dejaeghere is misschien opvallend, ze past perfect binnen de gekozen bijbeltekst. 'Oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt', leest de priester. 'Wat kijk je naar de splinter in het oog van een ander, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? Schijnheilige, haal eerst de balk uit je eigen oog, en pas dan zie je scherp genoeg om de splinter uit het oog van de ander te halen.'
Fantastische mama
De 'overspelige echtgenote' was in de eerste plaats een fantastische mama, zo vertellen haar vriendinnen een na een tijdens pakkende toespraken. 'Een oermoeder', zegt een schoolvriendin.
Een grote groep kinderen vormt bij het begin van de plechtigheid een grote kring rond de kist. Zij leggen twee grote sterren bij haar foto vooraan in de kerk: 'Schitterende mama, schitter maar verder in de hemel', staat erop.
'Op een dag haakten we onze armen in elkaar en begonnen we te babbelen op de speelplaats. We zijn nooit meer gestopt', zegt een van haar beste vriendinnen. 'Zelfs 's avonds na schooltijd hingen we uren aan de telefoon. We werden groot en wilden een huis bouwen naast elkaar. Plots kreeg je een kinderwens, liever gisteren dan vandaag. Maar soms had je het moeilijk. Je zocht naar de ideale oplossing. Ik wilde zo graag dat je gelukkig zou zijn. Daarom had ik in een impuls vorige week zaterdag al jouw verjaardagscadeautje gekocht. Drie weken te vroeg. Het waren de kaarten van het World Book of Happiness. Maar twee dagen later ging het licht uit. Hoe moet het nu verder, Vanessa? Wanneer kan ik je nog eens bellen?'
Bankdirecteur Wim Decleir las geen tekst voor tijdens de uitvaart, een van Vanessa's andere collega's deed dat wel. 'Elk van ons hield van jou op zijn eigen manier', zei ze. 'Je was een lieve collega, een zotte doos, een straffe madam.'
. Maar ik loop hier nu met zo'n relatief goedkope prul rond waar je eigenlijk op sms'en en bellen na niks deftigs mee kan doen zonder dat er rook en vijzen uit springen. Zo'n iets modernere GSM, met internet, camera,... en wat andere handige gadgets lijken me geen overbodige luxe
Achja...
Het kan voorbedacht zijn, of het kan in een vlaag van waanzin zijn. Je kan je zo venederd voelen, of je kan je zo woedend voelen. Je kan je vuil voelen. Je kan het aanvoelen alsof er met je eigen leven gespeeld is (denk maar aan de blootstelling voor HIV e.d.). Moord doe je niet. Vreemdgaan ook niet. Wie met vuur speelt... Ander onderwerp!