Archief - De onnozele/kleine vraagjes topic - deel 4
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
glashelder
Legacy Member
Onnozel vraagje in de zin van "is that just me, or...?"
Hebben jullie soms ook het gevoel dat er op een dag wel iets ergs zal gebeuren met je? Even ter verduidelijking, ik heb in mijn leven niet echt superge dingen meegemaakt. Wel dingen die ik liever niet had, zoals m'n opa die gestorven is toen ik nog maar 8 jaar was, maar goed, uiteindelijk gaan opa's dood hé, dat is niet zo uitzonderlijk. M'n jeugd was ook niet bijster gelukkig maar niet dat het, in totaal, zo vreselijk was dat ik elke dag getraumatiseerd werd of zo.
Anyway, toen ik vanmiddag dit voorhad, was het eerste dat door mijn hoofd schoot: "ja, het is zover." Alsof ik gewoon zit te wachten tot mij iets superergs overkomt. Want dat is nog nooit gebeurd, dus bestaat de kans dat ik ooit in mijn leven wel eens iets heel ergs meemaak, toch?
Hoeft daarom geen ontvoering te zijn, maar een nare ervaring op straat (bedreigd worden of aangerand worden of in elkaar geslagen), of iets ergs in mijn persoonlijke leven (ik zeg maar wat, mijn zusje die omkomt in een ongeval), of gewoon aanwezig zijn tijdens een overval. Slechts enkele voorbeelden, maar jullie snappen wel wat ik bedoel denk ik.
Daarom dus... Ben ik nu gewoon compleet paranoïde en onredelijk, of hebben jullie dat ook wel eens, dat gevoel dat er ooit wel eens iets ergs zal gebeuren?
Hebben jullie soms ook het gevoel dat er op een dag wel iets ergs zal gebeuren met je? Even ter verduidelijking, ik heb in mijn leven niet echt superge dingen meegemaakt. Wel dingen die ik liever niet had, zoals m'n opa die gestorven is toen ik nog maar 8 jaar was, maar goed, uiteindelijk gaan opa's dood hé, dat is niet zo uitzonderlijk. M'n jeugd was ook niet bijster gelukkig maar niet dat het, in totaal, zo vreselijk was dat ik elke dag getraumatiseerd werd of zo.
Anyway, toen ik vanmiddag dit voorhad, was het eerste dat door mijn hoofd schoot: "ja, het is zover." Alsof ik gewoon zit te wachten tot mij iets superergs overkomt. Want dat is nog nooit gebeurd, dus bestaat de kans dat ik ooit in mijn leven wel eens iets heel ergs meemaak, toch?
Hoeft daarom geen ontvoering te zijn, maar een nare ervaring op straat (bedreigd worden of aangerand worden of in elkaar geslagen), of iets ergs in mijn persoonlijke leven (ik zeg maar wat, mijn zusje die omkomt in een ongeval), of gewoon aanwezig zijn tijdens een overval. Slechts enkele voorbeelden, maar jullie snappen wel wat ik bedoel denk ik.
Daarom dus... Ben ik nu gewoon compleet paranoïde en onredelijk, of hebben jullie dat ook wel eens, dat gevoel dat er ooit wel eens iets ergs zal gebeuren?
Bananarama
Legacy Member
glashelder zei:
Het is misschien niet érg te noemen, maar ik ben heel paranoïde als het aankomt op mijn handtas. Ben er echt van overtuigd dat die op een dag van mijn arm gerukt gaat worden, of dat een zakkenroller mijn portefeuille eruit gaat pikken. Ik ben zodanig paranoïde dat ik mijn handtas steeds draag alsof het een kleine is in zo'n draagzak die je op je buik draagt, met het handvat om mn schouder heen. Als ik in het station ben en ik hoor iemand achter mij lopen (logisch, het is een station, gerund door de nmbs dan nog
), dan moet ik mij echt inhouden om niet in een balletje op de grond te duiken met al mn ledematen om mn handtas geklemd. En wanneer ik geen handtas bij me heb, voel ik me dus heel kwetsbaar, alsof er een schild van me is weggenomen ofzo
ad:glashelder
Legacy Member
Bananarama zei:Het is misschien niet érg te noemen, maar ik ben heel paranoïde als het aankomt op mijn handtas. Ben er echt van overtuigd dat die op een dag van mijn arm gerukt gaat worden, of dat een zakkenroller mijn portefeuille eruit gaat pikken. Ik ben zodanig paranoïde dat ik mijn handtas steeds draag alsof het een kleine is in zo'n draagzak die je op je buik draagt, met het handvat om mn schouder heen. Als ik in het station ben en ik hoor iemand achter mij lopen (logisch, het is een station, gerund door de nmbs dan nog
En wanneer ik geen handtas bij me heb, voel ik me dus heel kwetsbaar, alsof er een schild van me is weggenomen ofzo
Hm, ik ben ook wel voorzichtig met mijn handtas, ik ga altijd zien dat ik die goed vastheb dat die niet gemakkelijk met één ruk kan weggetrokken worden. Of als ik op het perron sta, ga ik die nooit gewoon tussen mijn voeten zetten, maar altijd met één hand blijven vasthouden. Maar ik draag hem niet alsof het een kleine is, dat niet
Ik ben wel altijd super op mijn hoede als ik in het station geld ga afhalen. Logischerwijze heb je dan je portefeuille al vast voor of na je het geld hebt afgehaald, en op dat moment ben ik dus heel erg alert. Niet dat ik iets zou kunnen doen als iemand gewoon langs mij rent en dat uit m'n handen trekt hoor. Maar 'k ga er niet mee lopen zwaaien, of gewoon los langs mijn lichaam houden.Maar soms ben ik wel zo paranoïde gewoon op straat hoor. Dat ik nummerplaten begin te onthouden van auto's die mij opvallen, of dat ik mij probeer te herinneren wat iemand aanheeft die ik niet vertrouw. Zat ooit heel alleen in een wagon met twee jongens. Die deden echt absoluut niks verkeerd, die hebben mij niet eens aangekeken de hele rit, zaten gewoon met elkaar te praten, maar blijkbaar vond ik het wel nodig om te memoriseren wat voor kleren ze aanhadden en welke haarkleur ze hadden en zo
Want ik zat daar heel alleen in die wagon en die konden mij heel gemakkelijk iets doen.En dan denk ik dus wel soms van jezus, ben ik nu zo angstig en paranoïde?
Bananarama
Legacy Member
glashelder zei:Zat ooit heel alleen in een wagon met twee jongens. Die deden echt absoluut niks verkeerd, die hebben mij niet eens aangekeken de hele rit, zaten gewoon met elkaar te praten, maar blijkbaar vond ik het wel nodig om te memoriseren wat voor kleren ze aanhadden en welke haarkleur ze hadden en zo
Goh ja, nu je 't zegt... Ik heb in het eerste semester vorig jaar op maandagavonden les gehad tot 20u, wat dus wil zeggen in het pikdonker met de trein naar huis (ik moet pendelen). En als ik dan met een mannelijk persoon alleen in een wagon zat, dan kreeg ik ook geregeld een angstbolletje in mn maag. Ik ging dan wel niet memoriseren hoe die eruit zag, maar begon wel al volop ontsnappings -en "kick in the nuts"-plannetjes op te stellen.
Maar het ergste op die avonden was de aankomst in mijn thuisstation. Dat is een station met een erg hoge trap naar boven en dan een erg lange naar beneden, gevolgd door een heeeeeeeel lange parking waar mijn auto natuurlijk altijd helemaal achteraan op geparkeerd stond. Vond het echt zo beangstigend om dan naar mijn auto te lopen wanneer de man uit de wagon óók was uitgestapt en achter mij over de parking liep (en dat gebeurde regelmatig, wel niet altijd dezelfde man). Dan keek ik echt constant subtiel over mn schouder om te kijken of hij zijn pas versnelde, en het liefst had ik dan gewoon snel willen lopen, maar dan riskeer je natuurlijk dat hij een achtervolging inzet.. En ook wanneer er niemand achter mij was was die plek echt eng 's avonds (aan de ene kant vd parking ligt het spoor, aan de andere kant staan er veel bomen en struiken
ad
.Ik legde het bovenstaande eens uit aan mijn vader en die keek mij dus echt aan met een "wtf?"-gezicht. Begreep dus niet waarom ik om half tien 's avonds in een uitgestorven station bang zou zijn
En die begrijpt ook niet waarom ik in een stad altijd de deuren van mijn auto op slot doe als ik er aan het rondrijden ben...glashelder
Legacy Member
Wel ja, zo ben ik dus ook, of zo zou ik ook reageren in zo'n uitgestorven parking. Da's toch gewoon doodeng, daar is niemand en als die persoon achter u kwaad wil, is er niks of niemand die daar iets aan kan doen. Had het onlangs ook hoor, iemand die aan dezelfde bushalte uitstapte als ik deed en toevallig net dezelfde weggetjes pakte als ik. Bleek ook gewoon toevallig te zijnBananarama zei:Goh ja, nu je 't zegt... Ik heb in het eerste semester vorig jaar op maandagavonden les gehad tot 20u, wat dus wil zeggen in het pikdonker met de trein naar huis (ik moet pendelen). En als ik dan met een mannelijk persoon alleen in een wagon zat, dan kreeg ik ook geregeld een angstbolletje in mn maag. Ik ging dan wel niet memoriseren hoe die eruit zag, maar begon wel al volop ontsnappings -en "kick in the nuts"-plannetjes op te stellen.
Maar het ergste op die avonden was de aankomst in mijn thuisstation. Dat is een station met een erg hoge trap naar boven en dan een erg lange naar beneden, gevolgd door een heeeeeeeel lange parking waar mijn auto natuurlijk altijd helemaal achteraan op geparkeerd stond. Vond het echt zo beangstigend om dan naar mijn auto te lopen wanneer de man uit de wagon óók was uitgestapt en achter mij over de parking liep (en dat gebeurde regelmatig, wel niet altijd dezelfde man). Dan keek ik echt constant subtiel over mn schouder om te kijken of hij zijn pas versnelde, en het liefst had ik dan gewoon snel willen lopen, maar dan riskeer je natuurlijk dat hij een achtervolging inzet.. En ook wanneer er niemand achter mij was was die plek echt eng 's avonds (aan de ene kant vd parking ligt het spoor, aan de andere kant staan er veel bomen en struiken
Ik legde het bovenstaande eens uit aan mijn vader en die keek mij dus echt aan met een "wtf?"-gezicht. Begreep dus niet waarom ik om half tien 's avonds in een uitgestorven station bang zou zijn
Maar op dat moment denk ik toch wel even van "shit, het zou toch niet...."Bananarama
Legacy Member
glashelder zei:Wel ja, zo ben ik dus ook, of zo zou ik ook reageren in zo'n uitgestorven parking. Da's toch gewoon doodeng, daar is niemand en als die persoon achter u kwaad wil, is er niks of niemand die daar iets aan kan doen. Had het onlangs ook hoor, iemand die aan dezelfde bushalte uitstapte als ik deed en toevallig net dezelfde weggetjes pakte als ik. Bleek ook gewoon toevallig te zijn
Je zou voor minder, als je af en toe de krant eens leest
Misschien is het gewoon omdat het mij meer opvalt naargelang ik ouder word, maar dat soort drama's lijkt mij dus steeds vaker voor te komen. Vandaag bv iets gelezen over mannen die vrouwen op de fiets expres aanreden met de auto om hun handtassen te kunnen pikken (daar zou ik nog niet eens op gekomen zijn, en ik ben handtassenparanoïde 
), en iets over een vrouw die door haar ex in de hal van haar flatgebouw werd opgewacht met een emmer zwavelzuur die hij dan over haar uitgoot... Je kan het zo gek/erg niet verzinnen of het is al wel iemand overkomen.glashelder
Legacy Member
Oh God, nu voel je je zelfs niet veilig op de fiets met je handtasBananarama zei:Je zou voor minder, als je af en toe de krant eens leest
Ik weet niet of het nu méér voorkomt (of gewoon vaker in het nieuws komt), maar je hoort het inderdaad vaak genoeg om er waakzaam van te worden.
En nu nog een vraag: hebben alleen vrouwen dit, of mannen ook? Zenuwachtig worden als iemand 's avonds achter je loopt, of als je alleen zit in een wagon met iemand anders, of als er plots een auto naast je stopt of een verlaten landweggetje? Ik vraag mij altijd af of mannen zich veiliger of geruster voelen dan ik mij voel in die situaties.
Zoiets lees je bijvoorbeeld ook in het lief-topic, dat jongens er over nadenken om een meisje dat ze kennen van in een winkel mee uit te vragen. Nooit van m'n leven dat ik zou toezeggen om iets te gaan doen met iemand die ik net 15 seconden ken. Tenzij het echt op dat moment iets gaan drinken is op een terras 10 meter verder of zo. Maar echt niet de volgende dag naar de cinema.
Michster
Legacy Member
glashelder zei:
Wat ik hier uit afleid, is dat je precies wilt dat jou iets overkomt. Als dit juist afgeleid is van mij kan ik persoonlijk met maar 2 mogelijke verklaringen afkomen:
1) Je leven is te saai en je doorgaat een of andere "American beauty"-achtige "crisis"
2) (en dit klinkt allicht heel stom en/of vrouwonvriendelijk) Omdat je bevestiging van je goede looks of persoon wil? Aandacht tekort? Ik noem je geen aandachtshoer, maar wel iemand die misschien naar wat extra aandacht verlangt.
*strikt persoonlijke mening/could be very wrong voor de duidelijkheid
*glashelder
Legacy Member
Michster zei:
Hm. Ik wil vooral dat mij iets overkomt omdat ik het dan het idee heb dat ik er vanaf ben, en niet moet zitten wachten op het moment dat het ooit eens misschien gebeurt. Liever dat mij morgen iets overkomt dan dat ik nog 15 jaar moet zitten denken van "oei, het zal toch ooit wel eens gebeuren?" Zie ook mijn eerste post, dus. Allez, liever helemaal niet natuurlijk
Maar ik loop dus blijkbaar rond met het idee dat de kans groot is dat mij óóit wel eens iets zal overkomen.Ik weet het, het is compleet onredelijk en onlogisch, want voor 't zelfde geld overkomt je nóóit iets, of overkomt je elke dag iets. Maar dat was dus ook het idee achter mijn eerste vraag, of iemand anders ook het idee heeft dat er ooit in zijn of haar leven wel eens iets ergs zal gebeuren, en dat je daar haast op zit te wachten.
Crisissen heb ik al een tijdje niet meer, en ik heb niet het idee dat er alleen vrouwen aangerand worden die mooi of interessant zijn. Ik heb ook absoluut geen zin in zo'n soort aandacht, obviously
Vooral omdat ik compleet niet geloof in victim blaming, en dus helemaal niet de indruk heb dat vrouwen die aangerand worden daar ook maar enige invloed op kunnen uitoefenen, zij het door voorzorgsmaatregelen (plaatsen waar ze komen, kledij) of uiterlijk (mooi of lelijk zijn). Lelijke mensen worden ook verkracht, zeg maar. Dus als ze mij aanranden of verkrachten zegt dat helemaal niks over mij, alleen maar dat die andere persoon een gestoorde pervert is.maxkes
Legacy Member
glashelder zei:Maar soms ben ik wel zo paranoïde gewoon op straat hoor. Dat ik nummerplaten begin te onthouden van auto's die mij opvallen, of dat ik mij probeer te herinneren wat iemand aanheeft die ik niet vertrouw. Zat ooit heel alleen in een wagon met twee jongens. Die deden echt absoluut niks verkeerd, die hebben mij niet eens aangekeken de hele rit, zaten gewoon met elkaar te praten, maar blijkbaar vond ik het wel nodig om te memoriseren wat voor kleren ze aanhadden en welke haarkleur ze hadden en zo
En dan denk ik dus wel soms van jezus, ben ik nu zo angstig en paranoïde?
Imho is dit abnormaal gedrag en moest ik denken aan een angststoornis; wiki. Waarschijnlijk te veel aangedaan door de verhalen op HLN.
glashelder
Legacy Member
maxkes zei:
Imho is dit abnormaal gedrag en moest ik denken aan een angststoornis; wiki. Waarschijnlijk te veel aangedaan door de verhalen op HLN.
Ik lees nooit HLN. Ik krijg al migraine als ik die site nog maar open door het compleet chaotische, onoverzichtelijke en schreeuwerige, dus no way dat ik daar iets vrijwillig op ga lezen.
En het is niet dat het mij echt stoort hoor, in mijn dagelijkse leven. Ik vermijd niks en ik pas mijn leven er niet op aan. Maar soms ben ik wel bang, ja. In dat geval van die treinrit met die twee jongens was ik niet eens bang, maar gewoon het idéé dat die heel gemakkelijk iets konden doen zorgde ervoor dat ik begon te letten op wat ze aanhadden en zo. Ik zag ook wel rationeel dat die mij niks gingen doen, die zaten gewoon te babbelen met elkaar, maar ergens dacht ik toch ook van "het zou wel héél gemakkelijk kunnen." Ik was dus gewoon alerter omdat het een gevaarlijke situatie kón zijn, maar ik was niet bang want ik zag wel dat die niks gingen doen.
Dus niks angststoornis, anders was ik wel ergens anders gaan zitten of was ik nooit meer op een trein gestapt. Of kwam ik gewoon nooit meer buiten. Ik snap ook niet waarom je naar OCD linkt, want ik heb helemaal geen rituelen. Moest ik nu denken dat er mij niks kan overkomen als ik maar een handenstand doe en daarom maar dwangmatig ga handenstanden op de trein, ja. Wat wel supergrappig zou zijn verder.
Michster
Legacy Member
glashelder zei:Hm. Ik wil vooral dat mij iets overkomt omdat ik het dan het idee heb dat ik er vanaf ben, en niet moet zitten wachten op het moment dat het ooit eens misschien gebeurt. Liever dat mij morgen iets overkomt dan dat ik nog 15 jaar moet zitten denken van "oei, het zal toch ooit wel eens gebeuren?" Zie ook mijn eerste post, dus. Allez, liever helemaal niet natuurlijk
Ik weet het, het is compleet onredelijk en onlogisch, want voor 't zelfde geld overkomt je nóóit iets, of overkomt je elke dag iets. Maar dat was dus ook het idee achter mijn eerste vraag, of iemand anders ook het idee heeft dat er ooit in zijn of haar leven wel eens iets ergs zal gebeuren, en dat je daar haast op zit te wachten.
Crisissen heb ik al een tijdje niet meer, en ik heb niet het idee dat er alleen vrouwen aangerand worden die mooi of interessant zijn. Ik heb ook absoluut geen zin in zo'n soort aandacht, obviously
Ik kan uw "situatie" wel begrijpen. Ik "hoop" dat er ooit hier "iets" gebeurd zodat ik mijn vergelding kan hebben, maar langs de andere kant...
Ugly people get raped too. Dat is de les voor vandaag jongens en meisjes!
(j/k)
Bananarama
Legacy Member
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.