Stabby
Legacy Member
Zo, ik ben net terug na een week in Zuid-Frankrijk, overigens mijn eerste reis waar ik voor het grootste deel zelfstandig was, en ik moet zeggen dat de mentaliteit daar geheel verschillend is. Een vreemde die je op straat passeert is enorm vriendelijk, iedereen stimuleert je om sociaal te zijn en schenkt veel aandacht en begrip aan wat je te zeggen hebt, ook al zeg je niet veel. In mijn "vaderland" daarentegen ervaar ik de situatie net omgekeerd. Iedereen is kil, zeer afstandelijk en veel meer egocentrisch gericht. Je moet als het ware een erg sociale kerel zijn om het in ons landje te redden. Het gevoel van empathie bij de Vlamingen is sterk afwezig.
Als ik in België bij een groepje mensen sta kom ik zeer weinig aan het woord. Voor een deel door een laag zelfvertrouwen, maar ook omdat ik me nogal snel geïntimideerd voel door de gemiddelde Vlaming. Niemand stimuleert elkaar wat te zeggen, het is ieder voor zich. Ben je stil, dan blijft dat ook zo voor de rest van het gesprek terwijl de rest van de groep verderpraat. Niemand schenkt je ook maar één blik of zegt ook maar iets. Zeg je uiteindelijk iets, dan krijg je niet meer dan een "ok" reactie. Of de rest van de groep blijft verderpraten en je ontvangt helemaal geen reactie wat erg afkeurend lijkt. Maar in het buitenland werd ik helemaal anders behandeld. Daar was ik voor het eerst sociaal omdat niemand zich volgens bovenstaande beschrijving gedraagt.
Maar goed, het is niet mijn bedoeling om over te gaan tot vooroordelen en veralgemening. Daarom vraag ik wat jullie ervaring is met jullie landgenoten in tegenstelling tot het buitenland, en dit vraag ik vooral aan de mensen die het sociaal wat moeilijker hebben. Ben ik de enige met dit gevoel? Zijn er mensen die in Nederland studeren en een sterk contrast hebben opgemerkt tussen beide volkeren? Naar mijn idee zou dit wel de grootste reden kunnen zijn van onze torenhoge zelfmoordcijfers en het zou me niet verbazen dat het grootste deel aan ernstige sociale problemen leed waar de omgeving nooit wat van heeft opgemerkt. Dat is ook iets dat ik veel lees in artikels over zelfmoord. Bijna niemand van de mensen die het slachtoffer kende wist dat hij/zij ernstig depressief was, terwijl dat toch iets is dat direct zou moeten opvallen, niet?
Als ik in België bij een groepje mensen sta kom ik zeer weinig aan het woord. Voor een deel door een laag zelfvertrouwen, maar ook omdat ik me nogal snel geïntimideerd voel door de gemiddelde Vlaming. Niemand stimuleert elkaar wat te zeggen, het is ieder voor zich. Ben je stil, dan blijft dat ook zo voor de rest van het gesprek terwijl de rest van de groep verderpraat. Niemand schenkt je ook maar één blik of zegt ook maar iets. Zeg je uiteindelijk iets, dan krijg je niet meer dan een "ok" reactie. Of de rest van de groep blijft verderpraten en je ontvangt helemaal geen reactie wat erg afkeurend lijkt. Maar in het buitenland werd ik helemaal anders behandeld. Daar was ik voor het eerst sociaal omdat niemand zich volgens bovenstaande beschrijving gedraagt.
Maar goed, het is niet mijn bedoeling om over te gaan tot vooroordelen en veralgemening. Daarom vraag ik wat jullie ervaring is met jullie landgenoten in tegenstelling tot het buitenland, en dit vraag ik vooral aan de mensen die het sociaal wat moeilijker hebben. Ben ik de enige met dit gevoel? Zijn er mensen die in Nederland studeren en een sterk contrast hebben opgemerkt tussen beide volkeren? Naar mijn idee zou dit wel de grootste reden kunnen zijn van onze torenhoge zelfmoordcijfers en het zou me niet verbazen dat het grootste deel aan ernstige sociale problemen leed waar de omgeving nooit wat van heeft opgemerkt. Dat is ook iets dat ik veel lees in artikels over zelfmoord. Bijna niemand van de mensen die het slachtoffer kende wist dat hij/zij ernstig depressief was, terwijl dat toch iets is dat direct zou moeten opvallen, niet?
