inktpatroon
Legacy Member
Hallo
Ik zit met een vraag en ik wou ze eens voorleggen aan het forum. Ik heb een andere, tijdelijke, account aangemaakt omdat het anders misschien te herkenbaar wordt. Ik hoop dat dit mag!
Drie jaar geleden kreeg ik op m'n 21e een stuk bouwgrond als schenking van mijn ouders toen ik pas begon te werken. Leuk voor jou zal je zeggen en dat is het ook.
Maar... er is een maar. Momenteel heb ik al 1,5 jaar een relatie en het klikt erg goed, maar mijn vriendin laat soms (teveel naar mijn goesting) vallen bij vrienden dat "wij onze bouwgrond al liggen hebben". Dan denk ik steeds: "wtf, het is de mijne en niet de uwe!!".
We hebben het natuurlijk al wel eens over huisje-tuintje-kindje gehad, maar ik ben altijd vrij vaag gebleven over wat ik eigenlijk wil doen qua bouwen "later" of kopen oid. Ik ben er nog maar steeds 24 en bouwen is niet iets waar ik echt nu al wakker van lig (we wonen nog niet samen, maar zijn dat wel van plan trouwens binnenkort). We zijn dus van plan samen te gaan wonen, maar ik doe dat met het idee om elkaar nog beter te leren kennen om dan superzeker te zijn, maar zij is eerder van het gedacht dat wij gaan samenwonen met het oog op ondertussen vrijwel direct een huis te zetten op mijn grond (zij zegt steeds "onze" grond...). Zij vindt lange periode huren weggesmeten geld (ik ook trouwens), maar ik zou eerst een halfjaar willen samenwonen en dan eventueel aan trouwen denken.
Kan ik haar zeggen: "schat, ik wil niet bouwen, ik wil een huis kopen"?
Een ander, bijkomend, probleem is dat zij niet echt een spaarder is en haar ouders ook niet echt (in tegenstelling tot mij en mijn ouders) waardoor ik wel al een mooi startkapitaaltje heb en zij niet. Zij werkt al 2 jaar en heeft amper iets gespaard in die twee jaar, ze woont wel al 2 jaar alleen en dat kost ook veel geld natuurlijk, maar goed, zelfs dan nog! Ik weet wel dat als je alleen woont je niet bijster veel kan sparen, maar dan moet je imo maar niet alleen wonen. Natuurlijk heeft het wel zijn voordelen
Ze verdient ook wel wat minder dan mij.
Ik weet wel dat als we zouden trouwen onder wettelijk stelsel of scheiding van goederen dat die grond dan van mij blijft, maar ik vind het zo moeilijk om te zeggen tegen haar dat ik liever die grond niet bebouw en dat ik liever samen iets zou kopen ofzo. Dan gaat ze direct denken dat ik haar niet vertrouw. Pas op, ik vertrouw haar wel, maar ik denk dat iedereen die in mijn situatie zou zitten ook wel een diep zou nadenken.
Als we zouden bouwen op mijn grond zitten we ook natuurlijk met recht van natrekking (of is het opstal? Help!), wat maakt dat alles wat daaropstaat eigenlijk van mij is (of heb ik het nu verkeerd).
Kortom, het maakt het allemaal zou moeilijk.
Ik kan die grond natuurlijk ook verkopen, maar dat zouden mijn ouders niet graag hebben. Zij hebben die in de tijd gekocht voor een appel en een ei (waar is de tijd...).
Kortom, ik zie haar doodgraag, maar telkens als ik haar hoor zeggen "onze grond", dan zegt het duiveltje in mij: "wat is ze toch bezitterig". Ofwel ben ik paranoia, ofwel niet. Ofwel zegt ze dat gewoon omdat ze ons als koppel ziet (wat we natuurlijk ook zijn) en denkt ze dat alles wat van mij is, van haar is en omgekeerd.
Ik wil ook niet het risico lopen een huis te zetten op mijn grond waarbij ik het meeste kapitaal injecteer en dat onze relatie dan stukloopt en zij met de helft wegloopt... Ik weet het, ik zou dat allemaal niet mogen zeggen en denken, maar anno 2009 is een huwelijk (gesteld dat we zouden trouwen) voor velen niet meer dan een contractje dat je ten allen tijden kan opzeggen en waarbij de vrouw dan in 99% van de gevallen het voordeel krijgt en de man gaat pluimen!
Mijn vader heeft indertijd ook 70% van mijn ouders hun huis gefinancierd, omdat mijn moeder ook een financieel mindere achtergrond had, maar dat waren andere tijden waar een huwelijk nog iets voorstelde terwijl men nu voor het minste scheet uit elkaar gaat.
Dus, wat zouden jullie doen? Het jammere is ook dat het zo ongelijk is qua financiën. Ik wil wel mijn spaargeld stoppen in mijn toekomstig huis (wie niet), maar ik zou liever hebben dat het wat gelijker is. En als ik zeg dat ik mijn spaargeld liever privé hou en niet investeer en ik liever bv 80% leen, dan gaat ze zich afvragen waarom ik dat doe en gaat ze zeggen dat ik haar niet vertrouw enzo..
Pff
ad:
Ik zit met een vraag en ik wou ze eens voorleggen aan het forum. Ik heb een andere, tijdelijke, account aangemaakt omdat het anders misschien te herkenbaar wordt. Ik hoop dat dit mag!
Drie jaar geleden kreeg ik op m'n 21e een stuk bouwgrond als schenking van mijn ouders toen ik pas begon te werken. Leuk voor jou zal je zeggen en dat is het ook.
Maar... er is een maar. Momenteel heb ik al 1,5 jaar een relatie en het klikt erg goed, maar mijn vriendin laat soms (teveel naar mijn goesting) vallen bij vrienden dat "wij onze bouwgrond al liggen hebben". Dan denk ik steeds: "wtf, het is de mijne en niet de uwe!!".
We hebben het natuurlijk al wel eens over huisje-tuintje-kindje gehad, maar ik ben altijd vrij vaag gebleven over wat ik eigenlijk wil doen qua bouwen "later" of kopen oid. Ik ben er nog maar steeds 24 en bouwen is niet iets waar ik echt nu al wakker van lig (we wonen nog niet samen, maar zijn dat wel van plan trouwens binnenkort). We zijn dus van plan samen te gaan wonen, maar ik doe dat met het idee om elkaar nog beter te leren kennen om dan superzeker te zijn, maar zij is eerder van het gedacht dat wij gaan samenwonen met het oog op ondertussen vrijwel direct een huis te zetten op mijn grond (zij zegt steeds "onze" grond...). Zij vindt lange periode huren weggesmeten geld (ik ook trouwens), maar ik zou eerst een halfjaar willen samenwonen en dan eventueel aan trouwen denken.
Kan ik haar zeggen: "schat, ik wil niet bouwen, ik wil een huis kopen"?
Een ander, bijkomend, probleem is dat zij niet echt een spaarder is en haar ouders ook niet echt (in tegenstelling tot mij en mijn ouders) waardoor ik wel al een mooi startkapitaaltje heb en zij niet. Zij werkt al 2 jaar en heeft amper iets gespaard in die twee jaar, ze woont wel al 2 jaar alleen en dat kost ook veel geld natuurlijk, maar goed, zelfs dan nog! Ik weet wel dat als je alleen woont je niet bijster veel kan sparen, maar dan moet je imo maar niet alleen wonen. Natuurlijk heeft het wel zijn voordelen

Ze verdient ook wel wat minder dan mij.
Ik weet wel dat als we zouden trouwen onder wettelijk stelsel of scheiding van goederen dat die grond dan van mij blijft, maar ik vind het zo moeilijk om te zeggen tegen haar dat ik liever die grond niet bebouw en dat ik liever samen iets zou kopen ofzo. Dan gaat ze direct denken dat ik haar niet vertrouw. Pas op, ik vertrouw haar wel, maar ik denk dat iedereen die in mijn situatie zou zitten ook wel een diep zou nadenken.
Als we zouden bouwen op mijn grond zitten we ook natuurlijk met recht van natrekking (of is het opstal? Help!), wat maakt dat alles wat daaropstaat eigenlijk van mij is (of heb ik het nu verkeerd).
Kortom, het maakt het allemaal zou moeilijk.
Ik kan die grond natuurlijk ook verkopen, maar dat zouden mijn ouders niet graag hebben. Zij hebben die in de tijd gekocht voor een appel en een ei (waar is de tijd...).
Kortom, ik zie haar doodgraag, maar telkens als ik haar hoor zeggen "onze grond", dan zegt het duiveltje in mij: "wat is ze toch bezitterig". Ofwel ben ik paranoia, ofwel niet. Ofwel zegt ze dat gewoon omdat ze ons als koppel ziet (wat we natuurlijk ook zijn) en denkt ze dat alles wat van mij is, van haar is en omgekeerd.
Ik wil ook niet het risico lopen een huis te zetten op mijn grond waarbij ik het meeste kapitaal injecteer en dat onze relatie dan stukloopt en zij met de helft wegloopt... Ik weet het, ik zou dat allemaal niet mogen zeggen en denken, maar anno 2009 is een huwelijk (gesteld dat we zouden trouwen) voor velen niet meer dan een contractje dat je ten allen tijden kan opzeggen en waarbij de vrouw dan in 99% van de gevallen het voordeel krijgt en de man gaat pluimen!
Mijn vader heeft indertijd ook 70% van mijn ouders hun huis gefinancierd, omdat mijn moeder ook een financieel mindere achtergrond had, maar dat waren andere tijden waar een huwelijk nog iets voorstelde terwijl men nu voor het minste scheet uit elkaar gaat.
Dus, wat zouden jullie doen? Het jammere is ook dat het zo ongelijk is qua financiën. Ik wil wel mijn spaargeld stoppen in mijn toekomstig huis (wie niet), maar ik zou liever hebben dat het wat gelijker is. En als ik zeg dat ik mijn spaargeld liever privé hou en niet investeer en ik liever bv 80% leen, dan gaat ze zich afvragen waarom ik dat doe en gaat ze zeggen dat ik haar niet vertrouw enzo..
Pff
ad:
.

