soulreaper
Legacy Member
Hallo allen,
Ben sinds 1996 gescheiden, en mijn ex-vrouw heeft het hoederecht. Dus an sich heb ik niets te zeggen naargelang de opvoeding van het kind.
Mijn dochter wordt 16 in december en ze heeft ons te kennen gegeven dat ze bij ons wilt komen wonen. Iets waar ze ze al veel langer mee rond liep en dat ons ook vertelde, maar we stimuleerden haar op geen enkele wijze en we dachten dat het een fase was in haar leven. Ik geloof dat het al ruim 3 jaar geleden is dat ze ons dat voor de eerste x liet weten.
Wat we wel altijd zeiden dat als ze haar beslissing zou nemen we die zouden respecteren, ook al zou die beslissing zijn dat ze liever niet meer op bezoek zou komen bij mij en mijn partner. Ik persoonlijk heb altijd die piste in mijn achterhoofd gehouden, mijn dochtertje was pas (dacht ik) 10 maanden toen mijn ex-vrouw me bedroog. Om de 2 weken kwam ze dan een weekendje bij ons, maar aangezien ik in de weekends op café werkte, werd ze dan totdat ik wakker werd bij mijn ouders gebracht. In ben in 2002 verhuist vanuit Maaseik naar Evergem, waar mijn partner woonde, dus werd het sowieso al moelijk om op frequente basis mijn dochter te bezoeken. Maar ze heeft zich daar nooit druk in gemaakt, alhoewel ze wel eens boos durfde zijn als ik niet eens op haar mails antwoorde, die kwamen steeds tussen de "Enlarge your youknowwhat" spammails terecht en die werden allemaal zonder na te kijken gedelete.
Vandaar dus dat ik altijd meende te weten dat ze op een bepaald moment zou zeggen dat ze dus niet meer wilde komen, wegens feestjes, vriendinnen en vriendjes etc. Vandaar dus dat haar beslissing totaal onverwacht kwam en we eigenlijk compleet onvoorbereid waren.
Afgelopen zaterdag heeft ze dus haar wens kenbaar gemaakt aan haar mama. Die is compleet over de rooie gegaan( ga hier niet in detail treden, laat me gewoon zeggen dat ze verwijten en opmerkingen naar hoofd heeft geslingerd gekregen die een kind van 15 nooit ofte nimmer zou mogen verweten worden).
Haar partner zou haar dan afgelopen maandag bij mijn ouders( na het gesprek op zaterdag zijn we dan naar mijn ouders in Maaseik gegaan) gaan oppikken voor een gesprek tussen haar en de moeder, en op dinsdag(gisteren dus) een gesprek met het CGG. Maar dat zag mijn dochter niet zitten en ze had dan voorgesteld om in week van de 17de als ze dan 1 week bij mijn ouders zou zijn om dan op een neutrale plaats ergens waar er volk in de buurt is, om daar dan eens te haan praten. MAar dat werd categoriek geweigerd. Ook heeft mijn dochter een briefje geschreven waarin ze haar gevoelens uitlegt, maar daar had moeder niet eens naar willen luisteren.
Dus ze zit terug bij ons, Politie is ingelicht over de situatie, verzoekschrift ligt klaar om naar de Jeugdrechtbank te gaan in Tongeren. En ikzelf ben op van de stress en de zenuwen. Advocaat zegt dat ik me geen zorgen moet maken, maar ja, dat doe je toch
Ik gun het mijn dochter, maar ik ben zo bang dat het allemaal gigantisch backfired.
En geloof me: Mijn dochter weet dat er hier ook regels gelden, en dat ze hier ook haar deel in het huishouden moet doen, en dat ze onder hare tram krijgt als ze niet opruimt. Dan krijg ik als reactie, dat weet ik wel, maar hier wordt er niet geroepen en gescholden. Ikzelf heb haar meer dan eens gevraagd of we wel weet wat de gevolgen van de beslissingen zijn? Nieuwe school, nieuwe omgeving, nieuwe vrienden zoeken, dat het volledig vanaf nul beginnen is. Ze zegt dan : Ik wil vanaf 0 herbeginnen, ik wil eindelijk eens gelukkig worden, me goed voelen zelfvertrouwen krijgen.
Iemand die ooit eenzelfde beslissing heeft genomen op "minderjarige leeftijd"? Hoe heb je zelf die beslissing genomen? Wanneer? Werd er rekening gehouden met jouw gevoelens?
Sorry voor de wall of text. Toch bedankt om tot hier te lezen
Ben sinds 1996 gescheiden, en mijn ex-vrouw heeft het hoederecht. Dus an sich heb ik niets te zeggen naargelang de opvoeding van het kind.
Mijn dochter wordt 16 in december en ze heeft ons te kennen gegeven dat ze bij ons wilt komen wonen. Iets waar ze ze al veel langer mee rond liep en dat ons ook vertelde, maar we stimuleerden haar op geen enkele wijze en we dachten dat het een fase was in haar leven. Ik geloof dat het al ruim 3 jaar geleden is dat ze ons dat voor de eerste x liet weten.
Wat we wel altijd zeiden dat als ze haar beslissing zou nemen we die zouden respecteren, ook al zou die beslissing zijn dat ze liever niet meer op bezoek zou komen bij mij en mijn partner. Ik persoonlijk heb altijd die piste in mijn achterhoofd gehouden, mijn dochtertje was pas (dacht ik) 10 maanden toen mijn ex-vrouw me bedroog. Om de 2 weken kwam ze dan een weekendje bij ons, maar aangezien ik in de weekends op café werkte, werd ze dan totdat ik wakker werd bij mijn ouders gebracht. In ben in 2002 verhuist vanuit Maaseik naar Evergem, waar mijn partner woonde, dus werd het sowieso al moelijk om op frequente basis mijn dochter te bezoeken. Maar ze heeft zich daar nooit druk in gemaakt, alhoewel ze wel eens boos durfde zijn als ik niet eens op haar mails antwoorde, die kwamen steeds tussen de "Enlarge your youknowwhat" spammails terecht en die werden allemaal zonder na te kijken gedelete.
Vandaar dus dat ik altijd meende te weten dat ze op een bepaald moment zou zeggen dat ze dus niet meer wilde komen, wegens feestjes, vriendinnen en vriendjes etc. Vandaar dus dat haar beslissing totaal onverwacht kwam en we eigenlijk compleet onvoorbereid waren.
Afgelopen zaterdag heeft ze dus haar wens kenbaar gemaakt aan haar mama. Die is compleet over de rooie gegaan( ga hier niet in detail treden, laat me gewoon zeggen dat ze verwijten en opmerkingen naar hoofd heeft geslingerd gekregen die een kind van 15 nooit ofte nimmer zou mogen verweten worden).
Haar partner zou haar dan afgelopen maandag bij mijn ouders( na het gesprek op zaterdag zijn we dan naar mijn ouders in Maaseik gegaan) gaan oppikken voor een gesprek tussen haar en de moeder, en op dinsdag(gisteren dus) een gesprek met het CGG. Maar dat zag mijn dochter niet zitten en ze had dan voorgesteld om in week van de 17de als ze dan 1 week bij mijn ouders zou zijn om dan op een neutrale plaats ergens waar er volk in de buurt is, om daar dan eens te haan praten. MAar dat werd categoriek geweigerd. Ook heeft mijn dochter een briefje geschreven waarin ze haar gevoelens uitlegt, maar daar had moeder niet eens naar willen luisteren.
Dus ze zit terug bij ons, Politie is ingelicht over de situatie, verzoekschrift ligt klaar om naar de Jeugdrechtbank te gaan in Tongeren. En ikzelf ben op van de stress en de zenuwen. Advocaat zegt dat ik me geen zorgen moet maken, maar ja, dat doe je toch
Ik gun het mijn dochter, maar ik ben zo bang dat het allemaal gigantisch backfired.
En geloof me: Mijn dochter weet dat er hier ook regels gelden, en dat ze hier ook haar deel in het huishouden moet doen, en dat ze onder hare tram krijgt als ze niet opruimt. Dan krijg ik als reactie, dat weet ik wel, maar hier wordt er niet geroepen en gescholden. Ikzelf heb haar meer dan eens gevraagd of we wel weet wat de gevolgen van de beslissingen zijn? Nieuwe school, nieuwe omgeving, nieuwe vrienden zoeken, dat het volledig vanaf nul beginnen is. Ze zegt dan : Ik wil vanaf 0 herbeginnen, ik wil eindelijk eens gelukkig worden, me goed voelen zelfvertrouwen krijgen.
Iemand die ooit eenzelfde beslissing heeft genomen op "minderjarige leeftijd"? Hoe heb je zelf die beslissing genomen? Wanneer? Werd er rekening gehouden met jouw gevoelens?
Sorry voor de wall of text. Toch bedankt om tot hier te lezen
ik ben het afgetrapt/buitengegooid en geen seconde spijt van gehad. Eindelijk rust. Wel vijf jaar ouder dan uw dochter 
.