Ik vind het begrip 'gelukkig zijn' altijd moeilijk om te omschrijven.
Ik voel echter wel dat ik iets mis in mijn leven, vooral avontuur denk ik.
Hoe dichter ik bij de 30 kom, hoe erger dit gevoel met de dag wordt.
Ik denk dat ik me stilaan begin te realiseren, dat ik de zoveelste average Joe aan het worden ben, juist zoals ons ma is/was. Mijn vader heb ik nooit gekend. Ik heb niets van talenten of een ding waar ik in uitblink.
s'Morgens opstaan, gaan werken, middagpauze, back to work. (8-10u/dag).
Thuis komen, eten maken, mentaal mezelf te moe voelen om nog iets te doen. Wat op het internet zitten prullen. Slapen.
<Repeat routine * 5 days/week>
So fucking boring. Weekends zien er basically ook hetzelfde uit. Zaterdag boodschappen doen en ons ma meehelpen met huishoudelijke taken. Zondag is mijn uitrustdag en bereid ik me voor op een nieuwe stressvolle werkweek.
Uitgaan zegt me helemaal niets meer want ik heb het allemaal al wel eens gezien en sinds ik niet meer drink is dat er niet beter op geworden. Als ik dan nog eens buitenkom is het om eens te gaan eten met mijn collega's en om dingen over het werk te bespreken, wat eigenlijk het enige is dat we hebben in ons leven. Zijn ook allemaal mannen van rond de 30 die single zijn. Wel t'is eigenlijk simpel. 90% van de mannen bij ons zijn single en alle vrouwen hebben natuurlijk iemand. Af en toe wordt er onder de collega's wel eens een scheve schaats gereden met alle drama tot gevolg natuurlijk. One night stands zeggen me niets.
Ik probeer wel nieuwe mensen te leren kennen, maar als ik dan daar mee afspreek steekt het mij na een uur al tegen. Ik voel me altijd het derde wiel aan de wagen en krijg het gevoel dat mensen altijd op me neerkijken. Het lijkt precies of anderen hun leven zoveel beter lijkt als ik het met het mijne vergelijk, alhoewel ik genoeg weet dat het gras aan de andere kant niet altijd groener is.
Wat me bij het volgende hekelende punt brengt: vrouwen.
Zou zo graag willen beginnen met huisje tuintje ... maar ik lig totaal niet goed in de markt. Heb totaal de looks niet mee of andere dingen om mee uit te pakken. Het lijkt wel of iedere vrouw die ik tegenkom een bitch is die enkel om geld geeft. Wil niet veralgemenen, maar komt zo over bij me, zeker als ik mijn vrouwelijke collega's soms hoor praten over hun vent. Werkt niet echt motiverend lol.
En zeker als ik vreemde vrouwen tegenkom en effe oogcontact mee maak. De vernietigende blik die ze me terug geven zegt genoeg. Het gezegde: 'Een beeld zegt meer dan duizend woorden' is zo waar...
De weinige vrienden die ik heb zijn koppels en beginnen aan hun huis en kinderen, sommige zelfs al getrouwd. Ik ben al jaren single en dat steekt verdomd hard tegen.
Hoe ouder ik word, hoe sneller de tijd lijkt te gaan en ik ben gewoon bang dat ik nooit meer van de straat zal geraken. Ik zal later bekend zijn in de familie, als de nonkel die altijd vrijgezel geweest is.
Ik zou me heel wat gelukkiger voelen in mijn leven, moest ik een vriendin hebben. Samen naar de cinema gaan, op reis gaan, dingen doen. Lijkt me zo heerlijk. En ja, I must admit it, sex natuurlijk ook. Can't deny that.
De enige moment wanneer ik mijn gedachten van dit alles kan verzetten, is wanneer ik met mijn moto ga rijden. Enkel dan kan ik alle gedachten, gevoelens, etc... bannen uit mijn hoofd en aan niets denken/zorgen over maken.
Het is eigenlijk een vorm van therapie.
Hoe ik me voel dat vertel ik ook nooit aan iemand. Ik heb dit in het verleden gedaan en dan krijg je altijd de usual stuff te horen. 'Ge zijt aan het zagen' 'Je weet niet hoe goed je hebt in België. Velen hebben niet wat jij hebt'. Well guess what, that doesn't fucking mean anything at all. Ik ben niet in Afrika of één of andere derde wereld land geboren. Ik ben hier geboren en ondanks dat ik het materieel goed heb, voel ik me niet optimaal in mijn vel.
Dus ja, doe ik alsof er niets aan de hand is en krop ik alles op. I just have to deal with it. Mijn favoriet lied van de moment is dan ook Lilly Allen - 22. Zoveel herkenbare dingen in dat lied behalve 'she's out every night'. Lilly Allen, I love you
Ferm stukje zelfbeklag dat ik hier heb neergeschreven, maar het voelt goed aan en het moet er gewoon uit. Ik kan er weer tegen voor enkele weken I guess
en niet weten als ik zal slagen of niet op de selectieproeven van inspecteur van politie is ook moeilijk. En kmoet nog een jaar thuiswonen tegen dat ik met mijn vriend kan gaan samenwonen, omdat zijn ma nog niet op haar eigen benen kan staan grrr, das wel één van de lastigste dingen!! Maar verder kan ik niet klagen 
ad:
. Eigenlijk ben ik vrij gewelddadig hmmmm...