SideShow
Legacy Member
Hallo
Ik ben altijd moe, extreem moe. Soms ben ik ziek van de moeheid en functioneer ik gewoon niet, dan wil ik weg van alles.
Het is geen lentemoeheid, ik ben al jaren moe, eigenlijk heel mijn leven denk ik. Ik laat mijn bloed ieder jaar controleren. Vorige maand zat ik nog bij de dokter en hij zei me dat mijn bloed perfect ok is en dat ik volgens de waarden zeker genoeg energie moet hebben.
Ik doe aan sport, twee keer per week krachttraining, en de laatste tijd ga ik ook zwemmen. Ik ben daarvan ook moe, maar als ik dan eens een periode niet sport, ben ik evenzeer moe, en dan weet ik niet eens hoe het komt.
Momenteel werk ik maar 2 dagen per week, maar na 1 dag ben ik gewoon abnormaal moe. Dan 'zink' ik helemaal weg en is het soms te lastig om "pap" te zeggen. De laatste twee uurtjes van mn werkdag zijn gewoon teveel voor mij en ik moet me werkelijk hard concentreren om dan nog te kunnen communiceren en te articuleren. Af en toe laat ik me toch gaan, dan kijk ik als een stront; dat is meestal het moment dat anderen vragen 'wat is er?'
Toch ben ik een avondmens. Zo rond 21 uur 's avonds word ik 'wakker' (-der) en dan heb ik moeite om in te slapen rond 23 uur. Ik heb altijd een loom gevoel 's ochtends en het gevoel van uitgeslapen te zijn, ken ik eenvoudigweg niet. Mijn ochtendhumeur duurt dan ook tot 4 uur 's middags, maar dan word ik al terug moe.
Ik ben ook zeer gevoelig aan eten. Als ik niet op tijd eet, functioneer ik ook niet en loop ik rond zoals een zombie.
Ik weet dat mijn leven zwaar is, door de moeheid. De weinige momenten waar ik me wel eens opgewekt en energiek voel, zijn voor mij het bewijs dat de draagkracht van een persoon die moe is, nihil is. Vaak krijg ik het dan ook op mijn heupen als anderen laten uitschijnen dat 'je meer je best moet doen', of 'je niet flink genoeg bent' en dat je een 'kous' bent enz ... Het zit zo, als je reeds moe bent, en je moet hierdoor extra je best doen om voor de dag te komen, dan is dit 2 keer zo afmattend. Het gevolg is, dat ik extreem lui en passief ben in vele situaties, waar ik niets hoef te doen. Ik heb veel stress omdat ik weet dat niet zoveel mensen dit begrijpen (als je rond je kijkt, lijkt het soms alsof de helft van de jonge mensen adhd heeft ?) en omdat ik mijn moeheid altijd moet verbergen.
Uitgaan tot een gat in de nacht, is voor mij gewoon een straf, ik doe het dan ook zo goed als nooit. Vroeg opstaan is voor mij de hel, ik heb dan een houten kop, zoals anderen hebben als ze alcohol gedronken hebben de avond ervoor. Ik drink nooit alcohol. De laatste weken neem ik een vitaminesupplement, maar dit helpt geen zier.
Het ergste vind ik, dat men altijd denkt dat je vies bent ofzo, terwijl je gewoon moe bent. De vele keren waarbij het gevoel van "laat mijn kop met rust" de bovenhand heeft, het ontbreken van respons of interactie tegenover de mensen rondom je, is natuurlijk nefast voor een sociaal leven, hoewel ik dit al veel beter kan verbergen in vergelijking met vroeger. Vroeger werd ik gespest in de lagere en middelbare school, om de reden dat ik traag, loom en moe was. Dan zei men bvb steeds 'wakker worden', met een treiterige ondertoon, of 'let eens op'. Ik had dan ook dikwijls de opmerking op school dat ik droomde in de les en ergens anders was met mijn gedachten.
Voor de rest ben ik redelijk normaal, ik heb ASO gedaan en heb mijn bachelor behaald. Gewoon even van me afschrijven dat het leven lastig is, als je moe bent, en het zeker een beperking is. Een relatie is voor mij een uitputtingsslag, omdat ik er moet zijn voor iemand anders, terwijl ik er amper kan zijn voor mezelf. De breuk die erop volgt kan ik meestal niet dragen; het is niet de eerste keer dat ik opgenomen word in een instelling omdat ik emotioneel erdoor zit, met andere woorden nog eens: geen draagkracht door de afwezigheid van energie.
Ik ben dit jaar officieel genezen, 5 jaar geleden was ik kankerpatient en hoewel mijn moeheid de laatste jaren toegenomen is, denk ik niet dat de chemo er de oorzaak van is; ik ben al zo van in de wieg. Volgens mij ben ik ook hooggevoelig, of iets in die trend; af en toe verkeer ik in immense blijdschap door simpele dingen zoals een vogeltje dat zingt op een zonnige dag, maar vaak moet ik dag door zien te komen met donderwolken in mijn hoofd. Of is dit manus? Hoe dan ook, dat is een andere dicussie
Ik ben altijd moe, extreem moe. Soms ben ik ziek van de moeheid en functioneer ik gewoon niet, dan wil ik weg van alles.
Het is geen lentemoeheid, ik ben al jaren moe, eigenlijk heel mijn leven denk ik. Ik laat mijn bloed ieder jaar controleren. Vorige maand zat ik nog bij de dokter en hij zei me dat mijn bloed perfect ok is en dat ik volgens de waarden zeker genoeg energie moet hebben.
Ik doe aan sport, twee keer per week krachttraining, en de laatste tijd ga ik ook zwemmen. Ik ben daarvan ook moe, maar als ik dan eens een periode niet sport, ben ik evenzeer moe, en dan weet ik niet eens hoe het komt.
Momenteel werk ik maar 2 dagen per week, maar na 1 dag ben ik gewoon abnormaal moe. Dan 'zink' ik helemaal weg en is het soms te lastig om "pap" te zeggen. De laatste twee uurtjes van mn werkdag zijn gewoon teveel voor mij en ik moet me werkelijk hard concentreren om dan nog te kunnen communiceren en te articuleren. Af en toe laat ik me toch gaan, dan kijk ik als een stront; dat is meestal het moment dat anderen vragen 'wat is er?'
Toch ben ik een avondmens. Zo rond 21 uur 's avonds word ik 'wakker' (-der) en dan heb ik moeite om in te slapen rond 23 uur. Ik heb altijd een loom gevoel 's ochtends en het gevoel van uitgeslapen te zijn, ken ik eenvoudigweg niet. Mijn ochtendhumeur duurt dan ook tot 4 uur 's middags, maar dan word ik al terug moe.
Ik ben ook zeer gevoelig aan eten. Als ik niet op tijd eet, functioneer ik ook niet en loop ik rond zoals een zombie.
Ik weet dat mijn leven zwaar is, door de moeheid. De weinige momenten waar ik me wel eens opgewekt en energiek voel, zijn voor mij het bewijs dat de draagkracht van een persoon die moe is, nihil is. Vaak krijg ik het dan ook op mijn heupen als anderen laten uitschijnen dat 'je meer je best moet doen', of 'je niet flink genoeg bent' en dat je een 'kous' bent enz ... Het zit zo, als je reeds moe bent, en je moet hierdoor extra je best doen om voor de dag te komen, dan is dit 2 keer zo afmattend. Het gevolg is, dat ik extreem lui en passief ben in vele situaties, waar ik niets hoef te doen. Ik heb veel stress omdat ik weet dat niet zoveel mensen dit begrijpen (als je rond je kijkt, lijkt het soms alsof de helft van de jonge mensen adhd heeft ?) en omdat ik mijn moeheid altijd moet verbergen.
Uitgaan tot een gat in de nacht, is voor mij gewoon een straf, ik doe het dan ook zo goed als nooit. Vroeg opstaan is voor mij de hel, ik heb dan een houten kop, zoals anderen hebben als ze alcohol gedronken hebben de avond ervoor. Ik drink nooit alcohol. De laatste weken neem ik een vitaminesupplement, maar dit helpt geen zier.
Het ergste vind ik, dat men altijd denkt dat je vies bent ofzo, terwijl je gewoon moe bent. De vele keren waarbij het gevoel van "laat mijn kop met rust" de bovenhand heeft, het ontbreken van respons of interactie tegenover de mensen rondom je, is natuurlijk nefast voor een sociaal leven, hoewel ik dit al veel beter kan verbergen in vergelijking met vroeger. Vroeger werd ik gespest in de lagere en middelbare school, om de reden dat ik traag, loom en moe was. Dan zei men bvb steeds 'wakker worden', met een treiterige ondertoon, of 'let eens op'. Ik had dan ook dikwijls de opmerking op school dat ik droomde in de les en ergens anders was met mijn gedachten.
Voor de rest ben ik redelijk normaal, ik heb ASO gedaan en heb mijn bachelor behaald. Gewoon even van me afschrijven dat het leven lastig is, als je moe bent, en het zeker een beperking is. Een relatie is voor mij een uitputtingsslag, omdat ik er moet zijn voor iemand anders, terwijl ik er amper kan zijn voor mezelf. De breuk die erop volgt kan ik meestal niet dragen; het is niet de eerste keer dat ik opgenomen word in een instelling omdat ik emotioneel erdoor zit, met andere woorden nog eens: geen draagkracht door de afwezigheid van energie.
Ik ben dit jaar officieel genezen, 5 jaar geleden was ik kankerpatient en hoewel mijn moeheid de laatste jaren toegenomen is, denk ik niet dat de chemo er de oorzaak van is; ik ben al zo van in de wieg. Volgens mij ben ik ook hooggevoelig, of iets in die trend; af en toe verkeer ik in immense blijdschap door simpele dingen zoals een vogeltje dat zingt op een zonnige dag, maar vaak moet ik dag door zien te komen met donderwolken in mijn hoofd. Of is dit manus? Hoe dan ook, dat is een andere dicussie
).
), maar dat het onvoldoende is om de vermoeidheid (die soms zeer extreme vormen kan aannemen) te verklaren. 