Archief - Alles hebben maar toch niet tevreden

Pudmeister zei:

Hallo 9livers,

Voor een jongerentijdschrift ga ik een opiniestuk schrijven over het verband tussen dankbaarheid/gelukkigheid en welvaart. Met andere woorden, ik zou aan de kaak willen stellen dat veel mensen/jongeren alles hebben, alle kansen krijgen, in een van de beste regio's ter wereld wonen (Vlaanderen), maar nog steeds niet gelukkig zijn. Per slot van rekening plegen jaarlijks meer dan 1000 Vlamingen zelfmoord.

Volgens mij ligt dit aan de hypermaterialistische maatschappij. Men wil altijd meer en meer, maar dit blijkt ons toch niet gelukkig te maken. Gelinkt hieraan is er tegenwoordig een accuut gebrek aan dankbaarheid. Wij hebben een aantal zaken die voor ons zo normaal zijn dat we er niet meer stil bij staan. Denk maar aan stromend zuiver water, verharde wegen, sociale bescherming. Maar toch klagen mensen steen en been over zaken die op andere plaatsen totaal niet vanzelfsprekend zijn. Men klaagt over volle en late treinen, men klaagt over het loon dat niet snel genoeg stijgt, men klaagt over de twee jaren die we langer moeten werken, men klaagt over luidruchtige buren, men klaagt dat degene die voor hem rijdt niet voldoende gas geeft, enzovoorts.

Ik denk dat als we met z'n allen wat dankbaarder zijn voor hetgeen we hebben en verdraagzamer, zouden heel wat ongeluk verholpen zijn.

Wat denken jullie hierover? Waar ligt de oorzaak van de massale onverdraagzaamheid en klaagmentaliteit? Is het werkelijk zo slecht in Vlaanderen? Ik zou zo naar wat andere meningen en inzichten willen kijken, want ook voor een opinietekst moet je de zaak vanuit verschillende perspectieven durven bekijken. Vandaar deze post op het forum.

Alvast bedankt!

Klik om te vergroten...

Je bent zelf duidelijk een product van onze materialistische maatschappij , je stelling vooronderstelt immers zelf materialisme (welvaart=geluk). Welvaart is misschien tot op zekere hoogte een noodzakelijke voorwaarde voor geluk, maar geen voldoende.

Zibro zei:

Als ge niet tevreden zijt met wat ge hebt, zult ge nooit gelukkig worden imo.

Klik om te vergroten...

zoals ik eerder al zei:

Dude87 zei:

niet tevreden met wat ge hebt =/= ongelukkig en omgekeerd ook nie

ik ben gelukkig, maar nog nie tevreden met wat ik heb bereikt, gekocht of gezien in mijn leven

Klik om te vergroten...

stoomboot zei:

Wetende dat 14% onder de armoedgrens leeft in België, vind ik het raar dat iedereen hier er vanuit gaat dat het hier goed is en goed gaat

Klik om te vergroten...

Dat is armoede in relatie tot de andere bewoners van ons land.

Echter, afzien doen ze niet hoor. Ze zien de luxe rondom hen of ze hebben pijn van de luxe die ze verloren hebben, maar warm zullen ze wel zitten en eten zullen ze ook hebben. Absoluut onvergelijkbaar met miljarden andere mensen op onze wereld die écht in armoede leven.

Het overgrote deel van de mensen die in belgie in armoede leven hebben nog steeds genoeg middelen om hun leven weer op de rails te krijgen.

stoomboot zei:

Wetende dat 14% onder de armoedgrens leeft in België, vind ik het raar dat iedereen hier er vanuit gaat dat het hier goed is en goed gaat

Klik om te vergroten...

Armoedegrens wordt in België vergeleken met het gemiddelde loon.

Veel arme mensen hebben een wagen, tv, internet, nieuwe kleren etc...
En dan nog eens te zien hoeveel "armen"' in België een overgewicht hebben.
't is niet dat ze hier vechten om te overleven. Neen, de armen hier zijn vaak degenen die met een 2ehands autoke rondrijden, winkelen in den aldi en zelden of nooit op reis gaan. Ok, er zijn echt arme mensen (daklozen etc...) maar da's heus geen 14%.

Dus het gaat hier eigenlijk heel goed Kijk maar naar andere landen, sommigen zouden een moord plegen om een "arme" in België te kunnen zijn.

Wat een grote woorden hier over depressies etc. Euh mannekes, depressie is een medisch onderkende ziekte. As in, oorzaken, symptonen, behandelingen. Ik snap niet dat er anno 2012 nog mensen zijn die depressies gelijk stellen aan aanstellerij en als antwoord hebben: 'wees is wa positiever man!' :ironic:

Ligt gewoon aan de maatschappij, als de buur een dikke bmw gekocht heeft wil jij dat ook, koopt je andere buur een zwembad wil je dat ook.. Kun je het niet betalen ben je ongelukkig. Wat me opvalt in reportages over van die bosjesmannen is hoe gelukkig die wel niet zijn. Niks van luxe, maar ook niks van stress en niemand waar je jaloers op moet zijn. Samen vissen, jagen, eten, smoren,.. Ik zou zo niet kunnen leven omdat ik de luxe gewoon ben die we hebben, maar imo zijn die mensen het gelukkigst. Die lopen hele dagen met een smile rond en weten ook niet af van onze luxe. Wat ik dan nog het ergst vind is het sociaal contact die zo immens afzwakt in onze maatschappij. Vroeger zag je op iedere wijk altijd kinderen buiten spelen tot savonds laat, wij ook en da was de schoonste tijd van mijn leven. Als ik nu door de wijk passeer zie ik daar nooit niemand en er zijn nog kinderen genoeg.
En facebook en die zaken maken veel mensen ook ongelukkig, ze zien fotos van mensen die aan het feesten zijn, verre reizen maken, een mooie auto gekocht hebben en het feit dat ze dit zelf ook niet kunnen maakt ze ongelukkig. Maar ja das onze maatschappij en da zal zo blijven

stoomboot zei:

De prijzen hier en in de gebieden waar er minder dan 1USD per dag te verdienen valt zijn ook exact hetzelfde voor basisproducten...

Hoe kon ik het vergeten? :ironic:

Klik om te vergroten...

Je zou er nog kunnen van verschieten. Een kilo rijst kost hier soms minder dan in 3e wereldlanden, een busticketje is misschien "maar" 60 cent, maar daarmee is het nog niet betaalbaar.

Aan iedereen hier: kruip eens vanonder jouw kerktoren, en kom dan terug zagen dat we het hier niet goed hebben ,en dat er hier armoede heerst. Hier moet je geen 5 van uw 8 kinderen zien creperen van honger of diarhee.
Maar inderdaad, met uw leefloon zal je ze moeilijk een PS3 kunnen gunnen.
:facepalm:

Kingfisher zei:

Aan iedereen hier: kruip eens vanonder jouw kerktoren, en kom dan terug zagen dat we het hier niet goed hebben ,en dat er hier armoede heerst. Hier moet je geen 5 van uw 8 kinderen zien creperen van honger of diarhee.
Maar inderdaad, met uw leefloon zal je ze moeilijk een PS3 kunnen gunnen.
:facepalm:

Klik om te vergroten...

Een klassieker.

glashelder zei:

Ik vind het nogal wat om tegen een depressief persoon (die misschien vanalles heeft meegemaakt, ook gruwelijke of persoonlijke drama's) te zeggen dat hij toch 'alles heeft wat hij wil zeker, hier in Vlaanderen!' Of zoals iemand anders zei, "hoe kan je hier nu depressief worden!" Niet iedereen is opgegroeid met 2 liefhebbende ouders, niet iedereen heeft voldoening op persoonlijk vlak, niet iedereen heeft veel vrienden, niet iedereen heeft een toffe jeugd gehad. Het klinkt een beetje alsof je depressie linkt aan verwend zijn, alsof het over dreinende kinderen gaat die al heel veel speelgoed hebben maar tóch nog niet tevreden zijn. Iemand die op jonge leeftijd misbruikt of mishandeld is geweest en daardoor nooit een positief zelfbeeld heeft kunnen opbouwen, zit niet te wachten op verhalen over Afrika en dat het dáár veel erger is dan hier en dat je daarom niet depressief kan zijn in Vlaanderen.

Klik om te vergroten...

Dit is een van de beste reacties die ik al gelezen heb in deze topic. Ik denk dat heel veel drepessies zijn terug te traceren tot een bepaald trauma, eventueel opgelopen tijdens de kinderjaren, dat een goed zelfbeeld in de weg staat. Wat ik ook wel ff wil uitwijzen is dat zelfs kinderen met 2 liefhebbende ouders zwaar getraumatiseerd kunnen geraken.

Kinderen zijn hypergevoelig en volledig afhankelijk van hun ouders. Als ze hun fleske melk (of de borst) niet meer krijgen gaan ze dood. Heel kleine kinderen hebben dan ook een overlevingsinstinct waarmee ze alles doen om aan hun melkske te geraken. Het is te vergelijken met een plant die naar de zon toedraait om te overleven.

Als een van de ouders zelf een emotioneel probleem heeft, zal het kind aanvoelen dat er iets niet klopt en zich daarop instellen. Zelfs (vooral) als we spreken over een pasgeboren babie. Ook al gedragen de ouders zich niet agressief, ze stralen sowieso nog steeds hun emotionele baggage uit en die kinderen merken dat. Vaak gebeurt dit op heel jonge leeftijd en zijn ze later als volwassenen zich daar niet van bewust. Het is immers wat ze altijd gekend hebben.

Om een goed zelfbeeld te ontwikkelen hebben kinderen een stabiele omgeving nodig (zowel fysiek als emotioneel) en als ze die niet hebben gehad, dan kan dat zware gevolgen hebben. De emotionele bagage van de ouders waarover ik het heb kan vaak echt heel subtiel zijn en wordt dikwijls niet opgemerkt door de omgeving. Nogmaals, dat hoeft ook absoluut geen slechte wil te zijn van de ouders. Het kan voorkomen bij ouders die hun kinderen doodgere zien en ervoor door het vuur zouden gaan bij wijze van spreken.

Symptomen worden dan erg vaak (door zowel de omgeving als door het opgegroeide kind zelf later) op andere externe dingen gestoken die waarschijnlijk wel bijgedragen hebben maar niet de kern van het probleem vormen.

djemz zei:

Ligt gewoon aan de maatschappij, als de buur een dikke bmw gekocht heeft wil jij dat ook, koopt je andere buur een zwembad wil je dat ook.. Kun je het niet betalen ben je ongelukkig. Wat me opvalt in reportages over van die bosjesmannen is hoe gelukkig die wel niet zijn. Niks van luxe, maar ook niks van stress en niemand waar je jaloers op moet zijn. Samen vissen, jagen, eten, smoren,.. Ik zou zo niet kunnen leven omdat ik de luxe gewoon ben die we hebben, maar imo zijn die mensen het gelukkigst. Die lopen hele dagen met een smile rond en weten ook niet af van onze luxe. Wat ik dan nog het ergst vind is het sociaal contact die zo immens afzwakt in onze maatschappij. Vroeger zag je op iedere wijk altijd kinderen buiten spelen tot savonds laat, wij ook en da was de schoonste tijd van mijn leven. Als ik nu door de wijk passeer zie ik daar nooit niemand en er zijn nog kinderen genoeg.
En facebook en die zaken maken veel mensen ook ongelukkig, ze zien fotos van mensen die aan het feesten zijn, verre reizen maken, een mooie auto gekocht hebben en het feit dat ze dit zelf ook niet kunnen maakt ze ongelukkig. Maar ja das onze maatschappij en da zal zo blijven

Klik om te vergroten...

Uit vele studies is al gebleken dat niet het hebben van "genoeg" geld/middelen gelukkig maakt, maar het meer geld/middelen hebben dan je naaste omgeving mensen gelukkig maakt. Zo zal bij wijze van spreken iemand die woont in een kleiner huis dat in een villawijk staat minder gelukkig zijn dan iemand die in een kleiner huis woont dat in een wijk vol krotten staat.

Alles hebben? Wat een veronderstelling, met wie ben je ons eigenlijk aan het vergelijken?

Verstuurd van mijn GT-I9100 met Tapatalk

Pudmeister zei:

Hallo 9livers,

Voor een jongerentijdschrift ga ik een opiniestuk schrijven over het verband tussen dankbaarheid/gelukkigheid en welvaart. Met andere woorden, ik zou aan de kaak willen stellen dat veel mensen/jongeren alles hebben, alle kansen krijgen, in een van de beste regio's ter wereld wonen (Vlaanderen), maar nog steeds niet gelukkig zijn. Per slot van rekening plegen jaarlijks meer dan 1000 Vlamingen zelfmoord.

Volgens mij ligt dit aan de hypermaterialistische maatschappij. Men wil altijd meer en meer, maar dit blijkt ons toch niet gelukkig te maken. Gelinkt hieraan is er tegenwoordig een accuut gebrek aan dankbaarheid. Wij hebben een aantal zaken die voor ons zo normaal zijn dat we er niet meer stil bij staan. Denk maar aan stromend zuiver water, verharde wegen, sociale bescherming. Maar toch klagen mensen steen en been over zaken die op andere plaatsen totaal niet vanzelfsprekend zijn. Men klaagt over volle en late treinen, men klaagt over het loon dat niet snel genoeg stijgt, men klaagt over de twee jaren die we langer moeten werken, men klaagt over luidruchtige buren, men klaagt dat degene die voor hem rijdt niet voldoende gas geeft, enzovoorts.

Ik denk dat als we met z'n allen wat dankbaarder zijn voor hetgeen we hebben en verdraagzamer, zouden heel wat ongeluk verholpen zijn.

Wat denken jullie hierover? Waar ligt de oorzaak van de massale onverdraagzaamheid en klaagmentaliteit? Is het werkelijk zo slecht in Vlaanderen? Ik zou zo naar wat andere meningen en inzichten willen kijken, want ook voor een opinietekst moet je de zaak vanuit verschillende perspectieven durven bekijken. Vandaar deze post op het forum.

Alvast bedankt!

Klik om te vergroten...

De eerste vraag die in mij opkomt: wat is jouw definitie van alles?
Welvaart is mooi, kansen krijgen om je te ontwikkelen ook.
Maar...
- er zijn zoveel niet-materiële dingen die ook belangrijk zijn: vrienden, een vriendin, een passie hebben enzovoorts
- de kansen en welvaart zijn sterk ongelijk verdeeld. Weliswaar hebben velen hier meer dan de meesten in een ander deel van de wereld maar ze hebben minder dan die buurtgenoten die in een villawijk wonen, die uitblinken in een opleiding of een sport enzovoorts. Juist die kansen krijgen maar niet het vermogen hebben om ze te grijpen veroorzaakt allicht veel stress en ongeluk.

Niemand hier heeft genoeg geld om alles te hebben wat ze willen. Als ik een miljard euro had was ik zeker gelukkiger dan nu, maar ik ben op dit moment wiezo gelukkig hoor.

het leven is een jungle, niet iedereen die opgroeit in moeilijke omstandigheden gaat daar zware psychologische trauma's aan overhouden. Iedereen heeft een bepaalde emotionele bagage, en veel mensen kunnen de "nare" ervaringen die ze hebben gehad tijdens bijvoorbeeld hun jeugd na genoeg tijd ook klasseren als een les voor het latere leven, dat òòk niet altijd van een leien dakje zal verlopen.

Hoe ge het ook draait of keert, voor elke mens die in een depressie zakt omwille van bepaalde redenen, kan ik er u 99 aanduiden die exact hetzelfde hebben meegemaakt en dan niet in een depressie verzakken. Ik kan daar alleen uit concluderen dat de mensen die dat wel doen, om een of andere reden gewoon veel slechter met die zaken overweg kunnen. Dat kan zijn omwille van genetisch/biologische redenen, bepaalde stoffen die niet voldoende geproduceerd worden, of gewoon omdat ze een lagere graad van tolerantie hebben voor zulke zaken.

Ge wordt geboren in een bepaalde maatschappij, met bepaalde verwachtingen, met bepaalde ideaalbeelden, met bepaalde tradities, enzovoort. Dat is universeel, en iedereen die geboren wordt moet proberen te functioneren binnen die omgeving. Er zullen er altijd zijn die uit de boot vallen, maar ten opzichte van enkele eeuwen geleden is dat een procentueel gezien véél minder groot deel, en voor de mensen die toch aan de linkerkant van de gausscurve zitten hebben ze sociale voorzieningen uitgevonden.

Dillyracer zei:

Een klassieker.

Klik om te vergroten...

Been there, done that. 11 jaar+ in ontwikkelingsprojecten voor de EU, waarvan 5 jaar als chef de mission.

Kom nu tegen mij niet zagen dat we hier arm zijn.

11 jaar weg omdat ik hetzoveelste trouwfeest in de zoveelste parochiezaal beu was. Om dan terug te komen, met het besef dat het hier eigenlijk zo slecht niet is, en dat familie als een warm deken in een koude winter dient; om hier te zien hoe de meeste Vlamingen verzuurde xenofoben geworden zijn, geleid door enge nationalistische partijen.
En ik maar stoefen in het buitenland dat wij het homohuwelijk ingevoerd hebben, en abortus, en euthanasie, en universele stemplicht. van dat laatste kunnen ze in de meeste landen maar dromen.

"14% leeft in armoede" Kom zeg. Bende luxepoppekes dat hier zit te debatteren of materiëel geluk wel bestaat, terwijl de meesten nog nooit van hun leven twee dagen noodgedwongen zonder eten gezeten hebben.

Geleid door Belgisch nationalistische partijen that is...

Hetgeen vele mensen missen zijn uitdagingen. De meesten hebben een bepaalde job zonder veel groei en/of uitdagingen. Boredom is wat depressief en ongelukkig maakt. Zeker mensen na hun pensioen, sommige gepensioneerden zeggen dat ze minder tijd hebben dan vroeger toen ze nog werkten; that's good. Maar er zijn er ook andere die in een zwart gat vallen en geen blijf meer weten met zichzelf/zich niet meer nuttig voelen in de maatschappij.
Dat laatste is volgens mij een grote oorzaak van ongelukkig voelen of nét het omgekeerde : teveel stress hebben op het werk en de berg werk niet meer zien zitten. Ongelukkig voelen en depressie is een gecompliceerd item.. valt niet zomaar in een hokje te zetten.

Ik denk dat doelen een belangrijke factor is in het gelukkig zijn:

Als je een doel hebt in het leven dan geef je een 'zin' aan het leven.
Dit doel kan vanalles zijn, dat kan iets heel concreet en materialistisch zijn: sparen voor een nieuwe iPad is ook een doel.
Maar kan ook iets heel etherisch en ontastbaar zijn.

Gelijk hoe, op het moment dat je jezelf absoluut geen doel meer kan inbeelden om na te streven in het leven... dan houdt het voor de meeste mensen op en dát is een depressie.

Dat is maar één aspect natuurlijk van de ganse discussie...

Hiapoe zei:

Ik denk dat doelen een belangrijke factor is in het gelukkig zijn:

Als je een doel hebt in het leven dan geef je een 'zin' aan het leven.
Dit doel kan vanalles zijn, dat kan iets heel concreet en materialistisch zijn: sparen voor een nieuwe iPad is ook een doel.
Maar kan ook iets heel etherisch en ontastbaar zijn.

Gelijk hoe, op het moment dat je jezelf absoluut geen doel meer kan inbeelden om na te streven in het leven... dan houdt het voor de meeste mensen op en dát is een depressie.

Dat is maar één aspect natuurlijk van de ganse discussie...

Klik om te vergroten...

second

Hansdou© zei:

Het geen vele mensen missen zijn uitdagingen.

Klik om te vergroten...

Indeed, het spannendste dat de meesten in't echte leven meemaken is nog steeds redelijk banaal. Ik sta er soms ook stil bij hoe saai het dagdagelijkse leven is.

Aleja, er zijn oplossingen voor; maar als ik kan het me niet veroorloven telkens te gaan skydiven als ik me verveel.

sneax zei:

Dat is armoede in relatie tot de andere bewoners van ons land.

Echter, afzien doen ze niet hoor.

Klik om te vergroten...

Afzien, neen.
Maar daar gaat dit topic dan ook niet over.


Afzien =/= Niet tevreden zijn