Archief - Help me...

Elke dag die voorbij gaat zonder dat je uw bedrog opbiecht maakt het alleen maar erger. Aangezien je dit zelf ook wel zal beseffen, lijkt er toch meer aan de hand te zijn.

Mijn raad: biecht het op, zeg uw kot op en ga evt naar de hogeschool.

Serieus kerel, zelfs met emotionele tegenslag zie ik niet in hoe je voor ieder vak kan buizen in 1ste zit + 2de + herexamens en dit jaar dan plots wel goede resultaten gaan halen? Denk je zelf dat dat mogelijk is? Beter verman je jezelf en vertel je de waarheid aan je ouders. Je zal dan wel voor de gevolgen moeten instaan, maar je bent geen klein kind meer hé..

Patienten sterven ook, ze gaan dood aan hun roekeloos gedrag of ze plegen zelfmoord.
Dat gebeurt vaker dan je denkt. Patienten zijn geen nummer, dat zijn mensen. Je leert die mensen kennen en je gaat om ze geven. Onderschat dat menselijke aspect niet.
Ga je telkens een hele tijd werkonbekwaam zijn als er iemand sterft?
Ben je zeker dat je dat gaat aankunnen? Is psychologie wel iets voor jou? Er zijn meerdere studenten die pas in hun stagejaar beseffen dat ze met bepaalde aspecten van het beroep minder goed omkunnen en iets anders willen, dat zou pas echt zonde zijn.

Het is trouwens ook een fabeltje dat alles makkelijker is na het eerste jaar. Statistiek 2, Neuro 2, Sociale psychologie 2, Gezondheidspsychologie (3ej), cross culturele psychologie (3ej), leerpsychologie (3ej), statistiek 4 (1m), gezondheidspsychologie 2 (1m) en dan nog een klepper ziekteleer in 2m. Allemaal vakken waar redelijk veel mensen op buizen om maar niet te spreken van de stage waar ettelijke studenten complexen aan overhouden.

Ik heb niet alles gelezen. Alle respect voor uw omstandigheden en sommige reacties zijn ronduit grof maar wat je nu gaat doen is echt fout..

Je moet het je ouders gewoon opbiechten. Je oma is gestorven, dat is de essentie maar je hele verhaal errond geldt enkel als een goedmaakpraatje.
Dit doet er niet toe maar : mijn opa is ook gestorven de dag voor mijn examen, ik had een 9, ik liet dit weten aan de unief, ze delibereren me voor dat vak wat ze normaal niet doen, geslaagd en end of story.

Het lijkt alsof je alle verantwoordelijkheid wilt ontlopen: je wilt geen ruzie, je wilt nog op kot. Dit zou ik ontzettend erg vinden als je ouder. Verantwoordelijkheid moet je zélf opnemen, de gevolgen moet je dragen. Je gaat nu 6 jaar op kot gaan, maar sta daar even bij stil, misschien kunnen je ouders dit wel niet betalen ? Je kan niet alles doorschuiven. Laat ze het hen gewoon weten ? Als je het hen na je derde jaar vertelt dan gaan ze pas kwaad zijn, dat je heel die tijd gelogen hebt.. Je beseft toch dat je over alles zal moeten liegen ? Je zal nooit thuis kunnen studeren/een boek laten rondslingeren, vertellen over je klasgenoten/over vakken ?

En trouwens, als je al zo gevoelig bent denk ik dat het alleen maar erger wordt als je het niet vertelt. Stel het gaat weer eens mis, dan zal je pas de moed verliezen ! Wat zal je dan zeggen? Sorry mama en papa, ik heb twee jaar verprutst ? Nu kunnen ze je tenminste helpen en steunen.

En nog iets waar ik voor vrees : als je op één jaar op geen enkel vak erdoor bent, zelf niet in de herex, dan zal je onmogelijk op alles slagen dit jaar. Misschien zijn je studies gewoon te zwaar en ga je daardoor eronderuit? Ik zou er dus maar niet van uitgaan dat je dit jaar helemaal in een keer kunt voltooien, een git-traject is helemaal niet zo erg, maar zal voor nog meer problemen zorgen als je het hen niet verteld, want dan moet je al 7 jaar studeren !
En weekendwerk nemen als je al geen goede student bent is een nog slechter idee..

Er kan altijd wat gebeuren, en daar moet je gewoon mee leren omgaan..