er komt toch wel wat bij kijken, bij relaties
wat ik net heb meegemaakt (en nog meemaak

) :
een tweetal maanden geleden heb ik mijn vriendin mee uitgenodigd voor een weekendje naar het buitenverblijf van mijn ouders, aan zee (ik ben 19, zij is 18); samen met mijn ouders, zodat ze wat beter kennis maakt met mijn ouders. We zijn iets minder dan een anderhalf jaar samen.
het was allemaal wel plezant, maar toen ze weg was zeiden mijn ouders dingen zoals : 'eigenlijk kunt gij wel beter krijgen, ze is niet zo
representabel, u "reputatie" (??) gaat erdoor naar beneden. Ik vond dat nogal cru, nu ze hebben wel een punt dat ze zich nogal afstandelijk gedroeg, ze kwam niet zo 'warm' over laten we zeggen.
Maar als ik met haar omga gedraagt ze zich nochtans heel anders, we kunnen het heel goed vinden met elkaar. we hebben dezelfde hobby's, vullen elkaar goed aan, maken weinig ruzie,... ik ben er bijna zeker van dat ze verlegen was en zich een beetje ongemakkelijk voelde bij mijn ouders (ze zien er wel streng uit

, mijn pa is militair die zijn job nogal serieus neemt en mijn ma leerkracht frans (clichées...

) en hebben haar flink wat vragen gesteld, dus kan er wel inkomen)
Ben zelf soms eens verlegen, maar zij heeft daar toch meer last van (laten we zeggen dat ze niet een van de schoonste is (ze is een beetje aan de mollige kant + een beetje groter, ik dan weer smal en klein, dat vinden ze ook "raar" en niet bij elkaar passen)
maar ik vind dat nu niet zo belangrijk (of da dacht ik altans), ik zie haar graag vanwege haar mooie karakter.
nu begin ik na te denken en te geloven wat mijn ouders zeiden, omdat ik soms ook dat gevoel wat mijn ouders me gaven buiten (openbaar) heb als we samen ergens naartoe gaan, maar dan meer onbewust (het ongemakkelijke, niet-warme gevoel tov de buitenwereld).
ze is altijd zo lief voor mij, ze wilt alles goed doen, ze doet het goed op school (ze studeert af in economie-wiskunde, en wil TEW doen).
ik kan toch niet naar m'n ouders luisteren (ik ben tenslotte 19...), vanwege een estetisch aspect? maar dat ze het er telkens over hebben vind ik ook echt ni aangenaam (ik zit niet op kot, dus spendeer mss meer tijd met hen dan een student op kot (eten etc) ) op den duur voel ik me er zelf ni goe bij. en dat vind ik dan juist zo erg, want ik zie ze graag, en toch speelt het in mijn hoofd er een einde aan te maken... als ik dan andere koppels zie, stralen die gewoon meer zelfvertrouwen uit, dat mankeert hier in onze relatie precies ook.
ik weet het, nogal een verwarde uitleg, maar dat beschrijft precies hoe het er nu aantoe gaat bij mij: verwarring, twijfel, en afschuw voor de manier waarop ik nu redeneer...