Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Welke "mentale stoornis" heb jij


  • Totaal aantal stemmers
    506
  • Opiniepeiling gesloten.

Mus

Legacy Member
Taste zei:
Als ik alleen ben heb ik enorm veel geile momenten. Daarbuiten heb ik dat nauwelijks. Dat betekent dat ik tijdens de week enorm veel geile momenten heb. Soms frustrerend omdat ik dat niet wil.. en de drang om te masturberen is ook groot.

Maar dit probleem komt enkel voor als ik alleen ben. Toch vreemd? Of niet?

Daar is toch niks mis met een hoog libido hebben?
Je schrijft zelf dat het je dagelijks functioneren niet stoort, hooguit dat je last ondervindt wanneer je alleen bent. Wat betekent dat, dat je uren binnen zit en met niks anders bezig bent? Want dan stoort het je functioneren natuurlijk wel en is het wel een probleem denk ik.

Senseo

Legacy Member
Mus86 zei:
Daar is toch niks mis met een hoog libido hebben?
Je schrijft zelf dat het je dagelijks functioneren niet stoort, hooguit dat je last ondervindt wanneer je alleen bent. Wat betekent dat, dat je uren binnen zit en met niks anders bezig bent? Want dan stoort het je functioneren natuurlijk wel en is het wel een probleem denk ik.

Het zijn geen uren maar gewoon dat het steeds weer terug komt als ik alleen ben en steeds dan weer de drang krijg om te masturberen. Dan duurt het hoogstens een kwartier en ben ik er voor de rest van de dag vanaf tot ik ga slapen en dan krijg ik dat weer.

Als ik niet masturbeer blijft het een tijdje hangen en dat is wat me ook stoort. Masturberen om er soms snel vanaf te zijn.. Elke dag masturberen lijkt me ook weer niet gezond..

Klaar komen tijdens de sex is mij voorlopig nog niet gelukt. Heb dan telkens zelf moeten masturberen. Terwijl men vaak zegt dat je juist sneller klaar komt als je vaak masturbeert.
Misschien ligt het ook gewoon aan de vrouwen met weinig ervaring?

Mus

Legacy Member
Ge zijt niet de eerste die afkomt met 'elke dag', dus zo ongezond zal het wel niet zijn..
Wat me wel 'ongezond' lijkt is dat het u niet lukt tijdens seks. Dat ge op dat moment ook afhankelijk wordt van uzelf.. Dat heeft volgens mij niks te maken met ervaring van de tegenpartij?

Xhizor

Legacy Member
Taste zei:
Het zijn geen uren maar gewoon dat het steeds weer terug komt als ik alleen ben en steeds dan weer de drang krijg om te masturberen. Dan duurt het hoogstens een kwartier en ben ik er voor de rest van de dag vanaf tot ik ga slapen en dan krijg ik dat weer.

Als ik niet masturbeer blijft het een tijdje hangen en dat is wat me ook stoort. Masturberen om er soms snel vanaf te zijn.. Elke dag masturberen lijkt me ook weer niet gezond..

Klaar komen tijdens de sex is mij voorlopig nog niet gelukt. Heb dan telkens zelf moeten masturberen. Terwijl men vaak zegt dat je juist sneller klaar komt als je vaak masturbeert.
Misschien ligt het ook gewoon aan de vrouwen met weinig ervaring?

Elke dag masturberen is echt niet abnormaal zunne en is zeker gezond, zou niet weten waarom je zou denken dat zoiets ongezond zou zijn :/

Senseo

Legacy Member
Mus86 zei:
Ge zijt niet de eerste die afkomt met 'elke dag', dus zo ongezond zal het wel niet zijn..
Wat me wel 'ongezond' lijkt is dat het u niet lukt tijdens seks. Dat ge op dat moment ook afhankelijk wordt van uzelf.. Dat heeft volgens mij niks te maken met ervaring van de tegenpartij?

Als de vrouw vaak met haar tanden tegen mijn geslachtsdeel schuurt of als mevrouw bijna mijn geslachtsdeel eraf rukt.
Dit zijn maar voorbeelden. Ik wil maar aangeven dat het ook deels misschien aan de tegenpartij te wijten valt.

Ik had het er ooit over gehad met mijn dokter. De dokter vertelde mij toen dat het aan allerhande factoren kunnen liggen.
Gevoelens, plaats, aantrekkelijkheid, ...


Voor zover had ik met geen enkele een warme "band". Wat ik bizar vind is dat ik wel bijna altijd de tegenpartij aantrekkelijk vond maar tevergeefs.. ik weet het niet maar ik hoop in ieder geval dat dit niet echt een probleem is.

glashelder

Legacy Member
SwagYolo zei:
Ik dacht dat dit een vereiste was om op dit forum te blijven.
Kom speel rap een spelleke mijneveger, dan zit ge safe :unsure:

Ik speel wel Farmville en andere domme Facebookspelletjes. Maar volgens mij word je hier dan rapper gebanned dan aanvaard, daarmee :unsure:

Lt. ZweedVoet

Legacy Member
glashelder zei:
Ikl Farmville

Ik heb daar nen tijd echt geld in gestoken, FarmCash of hoe noemde het. :s Gelukkig ni teveel, maar toch :unsure:
Uiteindelijk gestopt op lvl89. :woohoo:

edit: En jelly splash, en candy crush, oh god, why :(

Bv202

Legacy Member
:lol::lol::doh::doh::scream::scream::puke::puke::wtf::wtf:

Geen idee welke smiley het meest geschikt is voor de laatste post op de vorige pagina...

Jack The Ripper

Legacy Member
Deze denk ik:

troll_face_steam__perfect_size_by_jonasldg-d3a4k16.png

Oiram

Legacy Member
Dit is hier misschien wel de beste plaats om dit te vragen?

Het gaat al een behoorlijk tijdje minder goed met mij. Ben via het CAW (Centrum Algemeen Welzijn) doorgestuurd naar het CGG (Centrum Geestelijke Gezondheidszorg. Ben daar al een heel poosje in behandeling voor mijn klachten. Nu sprak mijn zorgteam de laatste sessie over een eventuele opname en vroegen hoe ik daar tegenover stond e.d.

Ik weet het niet zo. Liefst zou ik mijn behandeling op ambulante wijze laten. Ik ben nogal gesteld op mijn bewegingsvrijheid en vrijheid om te doen en laten wat ik wil. Ik kan mij voorstellen dat er allemaal regeltjes bij zo'n verblijf komen kijken, en dat schrikt mij enorm af. Maar ook het stigma die volgens mij nog altijd rond opname hangt schrikt af. Ik loop nu eenmaal niet graag te koop met mijn problemen en heb wat schrik van de reacties van familie, vrienden en collega's die nu veelal van niets weten. Ik weet dat dit niet mijn eigen gezondheid in de weg mag staan, maar het is wel een factor die voor mij mee speelt hoor...

Toen ik jonger was heb ik ooit eens kortstondig op de EPSI afdeling beland, paar uur. Ik voelde mij slechter daar dan daarbuiten omdat ik mij daar opgesloten voelde (letterlijk, want deur tot afdeling was met een cijferslot op slot).

Zijn er hier mensen met ervaringen met opname? Heb ik een verkeerd beeld? Hoe gaat het dan wel juist in zijn werk? Zijn mijn bezorgdheden terecht? Welke inpakt kan dit op mijn verder leven hebben? e.d.

Is het iets wat ik toch moet overwegen? Gewoon doen en zien wat er uit komt? Mijn zorgteam heeft het enkel gesuggereerd, voor mijn eigen goed, maar laat mij verder wel vrij (momenteel) om het al dan niet te doen.

Ook vraag ik vraag me af hoe zo'n opname invloed kan hebben op mijn verder leven. Misschien stom? Maar kan dit problemen veroorzaken met mijn huidige job (in het onderwijs). Of als ik mij later ooit kandidaat zou willen stellen voor een eventuele andere job waar er een psychologische geschiktheids-selectie aan vooraf gaat (veel jobs in de openbare sector). Word de informatie van zo'n opname gedeeld met anderen of blijft dit bij het ziekenhuis waar de opname zou plaatsvinden?

Het zijn misschien stomme vragen en bedenkingen.
Maar ze houden mij oprecht wel bezig.

Als ik hiervoor beter een apart topic aanmaak, moet mij dat maar even gemeld worden. Dan maak ik een nieuwe aan.

Mus

Legacy Member
Als dat zorgteam u aanspreekt over een opname, wil dat dan niet zeggen dat ze denken dat dit beter voor je zal zijn dan ambulant aan je problemen te werken? Ik denk dat voor hen een opname ook een beetje als 'laatste oplossing' wordt gezien, niet?

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je weet dat er een onderscheid is tussen al die afdelingen. Crisisopvang verbied je inderdaad om buiten te komen, terwijl een afdeling waar 'chronische' patiënten zitten het wel toelaat dat die mensen ook gewoon een wandeling kunnen gaan maken in het dorp. Zij het wel met toestemming, want binnen/buiten wandelen is meestal toch geen optie.

Of dat later effect kan hebben op je loonbaan, ik denk van niet eerlijk gezegd. Je bent nergens verplicht om iets te vertellen over je gezondheid (tenzij bij de politie of het leger of whatever waar hoe dan ook een medische keuring bij komt kijken), daar hebben werkgevers in principe toch geen zaken mee?
Een psychologische geschiktheid selectie lijkt me ook meer op de standaard proeven die tegenwoordig overal worden gevraagd.

Mus

Legacy Member
Maar wat als de subjects haar studie hebben getrolled? Zijn de resultaten dan nog betrouwbaar?

Xhizor

Legacy Member
Øiram zei:
Dit is hier misschien wel de beste plaats om dit te vragen?

Het gaat al een behoorlijk tijdje minder goed met mij. Ben via het CAW (Centrum Algemeen Welzijn) doorgestuurd naar het CGG (Centrum Geestelijke Gezondheidszorg. Ben daar al een heel poosje in behandeling voor mijn klachten. Nu sprak mijn zorgteam de laatste sessie over een eventuele opname en vroegen hoe ik daar tegenover stond e.d.

Ik weet het niet zo. Liefst zou ik mijn behandeling op ambulante wijze laten. Ik ben nogal gesteld op mijn bewegingsvrijheid en vrijheid om te doen en laten wat ik wil. Ik kan mij voorstellen dat er allemaal regeltjes bij zo'n verblijf komen kijken, en dat schrikt mij enorm af. Maar ook het stigma die volgens mij nog altijd rond opname hangt schrikt af. Ik loop nu eenmaal niet graag te koop met mijn problemen en heb wat schrik van de reacties van familie, vrienden en collega's die nu veelal van niets weten. Ik weet dat dit niet mijn eigen gezondheid in de weg mag staan, maar het is wel een factor die voor mij mee speelt hoor...

Toen ik jonger was heb ik ooit eens kortstondig op de EPSI afdeling beland, paar uur. Ik voelde mij slechter daar dan daarbuiten omdat ik mij daar opgesloten voelde (letterlijk, want deur tot afdeling was met een cijferslot op slot).

Zijn er hier mensen met ervaringen met opname? Heb ik een verkeerd beeld? Hoe gaat het dan wel juist in zijn werk? Zijn mijn bezorgdheden terecht? Welke inpakt kan dit op mijn verder leven hebben? e.d.

Is het iets wat ik toch moet overwegen? Gewoon doen en zien wat er uit komt? Mijn zorgteam heeft het enkel gesuggereerd, voor mijn eigen goed, maar laat mij verder wel vrij (momenteel) om het al dan niet te doen.

Ook vraag ik vraag me af hoe zo'n opname invloed kan hebben op mijn verder leven. Misschien stom? Maar kan dit problemen veroorzaken met mijn huidige job (in het onderwijs). Of als ik mij later ooit kandidaat zou willen stellen voor een eventuele andere job waar er een psychologische geschiktheids-selectie aan vooraf gaat (veel jobs in de openbare sector). Word de informatie van zo'n opname gedeeld met anderen of blijft dit bij het ziekenhuis waar de opname zou plaatsvinden?

Het zijn misschien stomme vragen en bedenkingen.
Maar ze houden mij oprecht wel bezig.

Als ik hiervoor beter een apart topic aanmaak, moet mij dat maar even gemeld worden. Dan maak ik een nieuwe aan.

2 keer opgenomen geweest in 2 verschillende pyschiatrische ziekenhuizen, had zeker geen last ermee op de werkvloer integendeel ze waren zeer begripvol. Wees gewoon zo eerlijk mogelijk, nu ik ken ook niks van je problematiek maar een mentale stoornis is toch een ernstig iets. Denk ook niet dat je in de toekomst met zoiets problemen gaat hebben, een mentale stoornis is nog altijd een ziekte geen crimineel feit. In men eerste kliniek was er ook een onderwijzer aanwezig die man werd al een paar keer opgenomen door een depressie, had nog steeds zen werk kunnen behouden

De sfeer viel in de eerste kliniek wel mee, in de andere kliniek was het echt een ramp en het stonk gewoon naar pis echt schandalig dat ze daar mensen lieten opnemen. Eerst best vragen voor een open afdeling of dat je de kliniek op voorhand eens mag bezoeken.

Oiram

Legacy Member
Na het weekend ga ik er het met mijn psycholoog verder over hebben. Als het iets is waarvan mijn zorgteam echt denkt dat ik er nood aan heb, zal ik mij daar niet tegen verzetten. Mocht ik niet zo bezorgd zijn om het onbekende, het stigma, de negatieve bijklank die het bij mij om een of andere reden oproept en de financiële kater die het zal nalaten. Zou ik er waarschijnlijk zelf om gevraagd hebben... ooit.

Er is sprake dat er een borderline persoonlijkheidsstoornis bij mij is. Ik leef al jaren met een wat ik noem een conflict tussen mijn rationele en emotionele gedachten. Ik voel mij moegestreden in het gevecht tegen die gedachten en emoties.

Googke

Legacy Member
Ik heb de neiging om mezelf depressief en neerslachtig te maken. Ik heb ook periodes waar het leven me geen zak boeit. Altijd hetzelfde... Letterlijk de dagen slijten tot het weekend.

Xhizor

Legacy Member
Onlangs bij men dokter geweest zei dat ik levenslang antipsychotica ga moeten slikken, omdat ik toch enorm veel risico heb op terugval wegens dat ik mijzelf enorm sociaal isoleer (autisme,schizoide spectrum stoornis ), en extra gevoelig ben voor prikkels.

Nu om eerlijk te zijn ik voel wel dat ik die medicijnen nodig heb, maar ergens zou ik er graag zonder kunnen. Het voornaamste is dat ze op me werk zeer begripvol zijn, ook geen problemen met het ziekenfonds.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan