Archief - In Depth Discussion #2: Nostalgie?!?

1. Intro

Beste members ik lees en volg een hele resem aan websites en podcasts die dieper ingaan op dat wat ons allen bezig houdt, het gamen.
Nu kom ik vaak in contact met razend interessante discussies waar ik graag deel aan neem, maar dat is telkens met het Amerikaanse publiek, bij deze zou ik het leuk vinden enkele van die discussies met jullie te voeren...

2. Het opzet

Om de week/2 weken start ik een nieuwe discussie, over een geweldig interessant onderwerp en daar kunnen jullie dan ook eens jullie mening over geven.
Waarom in het PS-forum en niet in het games-forum? Activiteit! Dit is een van de, zoniet actiefste gamesfora van de site...

3. Het doel

Eens over iets anders praten dan puur specifieke gamesgerelateerde onderwerpen (dus threads die specifiek over een game of een genre handelen).
Wat alvast NIET mijn doel is, is om hier op te vallen als een of andere betweterige opvaller (ik weet zelf al dat ik alles beter weet j/k), ik zou gewoon graag jullie mening horen over bepaalde zaken, omdat die mij interesseren en mij bezig houden.

4. De realisatie

In hoeverre dit aanslaat zullen we wel zien, ik weet dat er hier een hoop serieuze mensen aanwezig zijn die het wel aankunnen eens over iets dieper te praten dan enkel hun favoriete spelletjes...

In Depth Discussion #2: Nostalgie?!?

Beste vrienden, bedenk even het volgende:

Je speelt als fervente gamer alle hedendaagse toppers; FFXIII - Uncharted II - Batman:AA - FallouT 3 - ...

Geweldige games, grafisch enorm knap, meeslepende verhaallijnen, geniale soundtracks, kortom, killer apps stuk voor stuk...

En dan steek je een oud spelletje in je psx/ps2 of PS3 60Gb zoals bvb suikoden 2.

Suikoden II

En ookal zijn de graphics niet wat je gewoon bent, komt de muziek niet voort uit een filharmonisch orkest en moet je dialogen lezen ipv horen, het spel grijpt je veel meer bij de keel dan eender welke moderne game je naar je hoofd gesmeten krijgt...

Logisch?

Ikzelf ben ondertussen bijna 24 jaar oud en game al vanaf mijn 8/9 jaar...
Maar sinds enkele jaren valt het me op dat ik niet meer verrast of enorm gegrepen wordt door games in tegenstelling tot vroeger...

Een Suikoden 1/2 - Final Fantasy 7/8 - Breath of fire 3 - Wild Arms - Mario 64 - Zelda Majora's Mask - Warcraft 3 - Diablo 2 - Crash Bandicoot 1/2/3 - MGS 1/2 - enz... blijven voor mij de meest memorabele games die ik ooit gespeeld heb, ookal staan die kwalitatief niet per sé hoger dan wat we vandaag de dag voorgeschoteld krijgen.

Crash Bandicoot 1

Is dit dan pure nostalgie? Ligt dit aan de leeftijd waarop je ze speelde, een soort van "sense of amazement" die je met de jaren verliest? Of waren dit gewoon betere games???

Ik vraag me soms af hoe jongere gamers dit alles ervaren...

Zal iemand van 14 jaar nu, over 5/6 jaar met een zeer hart terugdenken aan het prachtige Uncharted 2 of het spannende Batman: AA?
Of zal een oudere gamer enkele jaren terug, ten tijde van PSX ook met smart teruggedacht hebben aan Dungeon Keeper - Dune - Ultima - etc...?

Dungeon keeper

Geen onbelangrijke kwestie lijkt me, want moest het zo zijn dat je doorheen de jaren steeds minder van je sokken geblazen wordt en minder gevoel ervaart bij je games, dan vrees ik voor mijn teerbeminde hobby...

Of ben ik gewoon een unicum?

Aan jullie nu!

Ik ben 15 jaar en Ik game al sinds mijn 5 jaar maar het verschil met vroeger en nu is het online gedeelte, ik zou me niet kunnen indenken dat een spel zoals FIFA 10,MW2 niet online zou kunnen gespeeld worden, dan is het gewoon een dag achter je ps3 zitten en het is 'uit', nu kan je een spel zoals fifa 10 online niet uitspelen, de games van vroeger was gebaseerd op misies als het met tacktiek te maken had, vroeger met fifa 2000 was het gewoon je carriere uitbouwen, wat nu het saaiste gedeelte is van fifa, het online gedeelte is gewoon waarvoor ik het doe, op fifa kun je nu met 10 mensen tegen 10 andere mensen spelen met je prof, die ervaring is gewoon uniek, ik denk dat ik nog lang zou gamen maar ik vraag me af hoe ze een spel zoals fifa 10 nog zouden kunnen verbeteren want opzich is het gewoon heel de tijd matchkes spelen, mss nieuwe spelmodes? we zullen zien... nog vragen? opmerkingen? bedenkingen? let me know

De eerste dagen van een spel denkik toch WOW daarna is het gewoon.
Ik ben 16 en mijn eerste shooters waren MoH: Frontline en COD1
Ik speel nog altijd dat genre en ik amuseer mij steeds meer.
Vroeger had ik een 360, maar geen XBOX Live.
Nu speel ik enkel nog ps3 online, soms sp

Jah, het online gebeuren heeft de wereld wel enorm verandert

Vroeger konden we het ons niet inbeelden dat we tegen andere spelers vanuit de hele wereld zouden spelen, terwijl dat voor de pcgamer al veel langer een common iets was...
Maar vooral ook door dat online gebeuren is het gamer voor mij veel minder magisch geworden, meestal ten koste gaand van een degelijke SP.

Tenzij we over mmo's beginnen spreken maar das een totaal andere zaak, ik heb 5 jaar intensief WOW gespeeld (vanaf US beta) en vond dat in de begindagen toch ook ongelooflijk om niet te zeggen magisch... Maar op een console zie ik zoiets nog niet meteen gebeuren, soit das een totaal andere discussie

De laatste tijd boeien games mij veel minder eerlijk gezegd.

De magie van het 'nieuwe' is er gewoon af, alle games geven een gevoel van: been there, done that, daarenboven is er teveel tijd gestoken in de graphics, en te weinig in de gameplay, Ratchet and Clank speel ik bijvoorbeeld in 6 uurtjes uit... boeieuh, daarna nog maar eens opnieuw, om toch maar een gevoel van "ik heb er geld in gestoken, dus moet ik het toch wel spelen"

De enige games die mij nu nog wat kunnen boeien zijn:
Rock Band 2: het is gewoon een skillgame, het spel geeft ook voldoening als je er goed in bent
GTA IV: het spel blijft gewoon leuk, de graphics zijn niet perfect, maar de gameplay is gewoon geniaal
COD 5 (zombies): perfecte toevoeging aan een COD-spel

Voor de rest: Race Driver Grid speel ik af en toe (online destruction derby-modus), maar overigens is er echt niets meer... ik heb circa 25 PS3games, waar ik er maar enkelen van speel, gewoon omdat er niets meer in te beleven valt.

(1 kleine opmering, uw witte tekst is redelijk onleesbaar voor de mensen die de light skin gebruiken zoals ik)

vroeger was alles single player, je had single players die met gemak 50-60 uur duurden : baldur's gate 1 en 2, planescape torment, final fantasy games, secret of evermore (dees spel heb ik WEKEN gespeeld), zelda games

de toppers van nu hebben max 10-12 uur gameplay? als je al een tijd aant gamen bent (ben er nu 27), wil je soms terug naar die spellen waar je uw tanden kon inzetten, een spel waar je tegen je vrouw zegt "ga maar gaan slapen, ik kom wel achter "

en dat vind je nu niet meer ... final fantasy XIII komt er dicht bij, maar eens uitgespeeld kan je enkel grinden, en heb je geen verhaal meer.
is god of war 3 dan een topper? offcourse ... maar een topper waarmee je sochtends begint en savonds al klaar zijt ...

heb onlangs nog es planescape torment hier op mijn pc geinstalleerd, en shit wat een graphics ... maar wel in een ruk tot snachts 4 uur gespeeld en dat was al lang heel lang geleden dat dat nog es gebeurd is

de dag van tegenwoordig moet je hopen dat een game een goeie multiplayer heeft (zoals bv modern warfare 2, hoewel die ik ook een pak steken laat vallen), ofwel overhyped is en je toch sowieso zal en moet spelen

heel af en toe zit er nog es een verrassing tussen, een spel die je gewoon verrast (bij mij was dat bv batman arkham assylum), maar die zijn eerder zelden ...

om te besluiten : voor mij persoonlijk zijn er nu nog altijd toppers, maar ze zijn niet meer zoals ze geweest zijn ... jammer

(en over het feit dat bugs vroeger niet bestonden in een game van 100 uren, en nu een spel van 10 uur vol bugs zit, gaan we zelfs niet beginnen)

Morgen word ik 18 jaar

Mijn eerste ervaring met games was bij mijn vader op de schoot .
Dat was pure nostalgie. "Kom, we gaan nog ne keer Tomb Raider spelen". Het fijne was dat mijn vader nooit gefrustreerd raakte en die ene jump, of die ene boss altijd met de zelfde hartelijkheid overwon. Ik zie me daar nog met de handen gevouwen te bidden dat het goed zou komen met Lara . Daarna begon ik zelf wat te spelen op tomb raider, toen ik 6 jaar oud was. Leuke missies gewoon voor fun, doodgaan deerde me niet. We kregen al snel nieuwe games via mijn oom, en ook een nintendo 64 ontbrak niet. Daarop heb ik fantastische tijden beleefd, samen met mijn broertje mario bros in multiplayer enzovoort.

Wat ik eigenlijk mis, vandaag de dag, is vooral de fun en het genieten om een game te spelen. Bij mezelf is dat nog maar een klein beetje aanwezig. Nu draait het vooral om die platinum trophy te halen, of die game doorrushen om eerder te zijn dan een vriend. Zo gaat het er bij mij aan toe, en ik moet zeggen ik mis die goeie ouwe tijden wel.

artaphrax zei:

Morgen word ik 18 jaar

Mijn eerste ervaring met games was bij mijn vader op de schoot .
Dat was pure nostalgie. "Kom, we gaan nog ne keer Tomb Raider spelen". Het fijne was dat mijn vader nooit gefrustreerd raakte en die ene jump, of die ene boss altijd met de zelfde hartelijkheid overwon. Ik zie me daar nog met de handen gevouwen te bidden dat het goed zou komen met Lara . Daarna begon ik zelf wat te spelen op tomb raider, toen ik 6 jaar oud was. Leuke missies gewoon voor fun, doodgaan deerde me niet. We kregen al snel nieuwe games via mijn oom, en ook een nintendo 64 ontbrak niet. Daarop heb ik fantastische tijden beleefd, samen met mijn broertje mario bros in multiplayer enzovoort.

Wat ik eigenlijk mis, vandaag de dag, is vooral de fun en het genieten om een game te spelen. Bij mezelf is dat nog maar een klein beetje aanwezig. Nu draait het vooral om die platinum trophy te halen, of die game doorrushen om eerder te zijn dan een vriend. Zo gaat het er bij mij aan toe, en ik moet zeggen ik mis die goeie ouwe tijden wel.

Klik om te vergroten...

mijn game ervaringen zijn ook zo begonnen, op de schoot mijn vader met tomb raider

Mijn eerste games waren zo'n dingen :

Heb er toen redelijk veel gehad. Ik kreeg elk jaar 1tje voor sinterklaas
Dit heb ik ook nog veel gespeeld :

wat volgens mij ook een punt is is het feit dat er vroeger veel minder games waren. Nu smijten ze elke maand met toppers naar u hoofd terwijl ge vroeger keilang aant wachten waart op de volgende Zelda of MGS.
Ook 't feit van internetpiraterij zorgt ervoor da ge een grotere variatie kunt spelen.
Ik game al sinds mijn 6e ofzo en ben nu 22..Toen ik 'klein' was had ik maar een paar games, maar het waren 1 voor 1 steengoeie die ik keilang speelde..Dit jaar zit ik aan pakweg 8 games ofzo die ik gekocht heb en hoe lang speelt ge die? Tot ge die uitgespeeld hebt/beu bent en tegenwoordig is da veel rapper as vroeger.
En door da feit zal je 't daarom rapper gaan steken op de kwaliteit of inhoud en das ergens misschien wel begrijpelijk.. Tis overal tegenwoordig beetje van 'been there done that', terwijl je vroeger bij wijze van spreken doodgelukkig waart da ge met Snake kon sluipmoordenaartje spelen of met Zelda het zwaard kon hanteren...
maw, we zijn te verwend om de echte kwaliteit soms van een game te zien.

Haha heb ook nog zo'n ding gehad Iets met mario en luigi, maar ik weet niet meer hoe het ging. Denk iets met taarten bakken Alle zorgen da ze ni vielen en zo ne camion volladen.

edit: de deze heb ik hier zelfs nog liggen http://users.forthnet.gr/ath/dgourlis/mario.jpg

SiRdeK zei:

Haha heb ook nog zo'n ding gehad Iets met mario en luigi, maar ik weet niet meer hoe het ging. Denk iets met taarten bakken Alle zorgen da ze ni vielen en zo ne camion volladen.

edit: de deze heb ik hier zelfs nog liggen http://users.forthnet.gr/ath/dgourlis/mario.jpg

Klik om te vergroten...

Heb er in dienen aard vorig jaar nog eentje gekocht voor vijf euro
juist het baterij kapke was weg :/

wat volgens mij ook een punt is is het feit dat er vroeger veel minder games waren. Nu smijten ze elke maand met toppers naar u hoofd terwijl ge vroeger keilang aant wachten waart op de volgende Zelda of MGS.
Ook 't feit van internetpiraterij zorgt ervoor da ge een grotere variatie kunt spelen.
Ik game al sinds mijn 6e ofzo en ben nu 22..Toen ik 'klein' was had ik maar een paar games, maar het waren 1 voor 1 steengoeie die ik keilang speelde..Dit jaar zit ik aan pakweg 8 games ofzo die ik gekocht heb en hoe lang speelt ge die? Tot ge die uitgespeeld hebt/beu bent en tegenwoordig is da veel rapper as vroeger.
En door da feit zal je 't daarom rapper gaan steken op de kwaliteit of inhoud en das ergens misschien wel begrijpelijk.. Tis overal tegenwoordig beetje van 'been there done that', terwijl je vroeger bij wijze van spreken doodgelukkig waart da ge met Snake kon sluipmoordenaartje spelen of met Zelda het zwaard kon hanteren...
maw, we zijn te verwend om de echte kwaliteit soms van een game te zien.

Klik om te vergroten...

Ik zit zo te denken, heeft dit ook niets te maken met de leeftijd? We zijn toch gewoon van kinderen dat ze hun lievelingsfilm keer op keer opnieuw bekijken? Zo ook met games, ze raken hun spellen niet beu - tenzij ze verwend worden - en blijven dag na dag het zelfde level spelen. Uit ervaring kan ik vertellen dat het bij mezelf ook zo was. Een bepaalde leeftijdsgrens overschreden bleef ik niet langer dan een paar maanden een game spelen. Tenzij we het hebben over mmorpg, want die gaan toch wel lang mee . Ook moet ik toegeven dat ik al vijf maand bezig ben met MW2

Volgens mij heeft dat ook veel met leeftijd te maken en met de tijd waarin gij leeft. Zie naar muziek, naar films. Daar zie je ook dezelfde kenmerken bij mensen.
De ene kijkt graag naar oude films, terwijl de jeugd liever naar de nieuwe films zit te kijken of zelfs de remakes goed vinden zonder de originele film te zien.

Als je op uw 8ste uw 1ste spel speelt, jij gaat dat spel heel vernieuwend vinden. Jij kent het spel niet, laat staan de wereld van games. Die wereld gaat juist open en er is zoveel mogelijk in die wereld. Sporten, racen, schieten, puzzelen, ...
Terwijl uw papa (nota bene ook een gamer (zogezegd)) die wereld al ff ken. Hij vindt die nieuwe games niet zo vernieuwend, hij heeft ze vroeger al vaak gespeeld. Kortom, papa vindt geen vernieuwing meer en hij gaat naar andere uitdagingen zoeken.

En ik herken dat ook bij mijzelf, ik heb echt heel veel moeite om een spel heel interessant te vinden. Mijn interesse blijft maar 2 weken duren enzo en dan heb ik gehad en zit ik te denken, waarom zou ik dat spel nog is opzetten? Want als ik het speel, is het meestal om mijn verveling te doden en niet omdat ik zin heb om te gamen.

Ik kom toch tot conclusie dat het veel met leeftijd te maken heeft, ook met uzelf en hoe de games vernieuwen en veranderen. Voor de kleine is het vernieuwend, voor de grote is het al bekend.

(hopelijk is het een beetje leesbaar, moeilijk hoor om dingen proberen uit te leggen die je denkt zelf te ervaren.)

De kinderen die nu al een playstation3 of Xbox360 hebben denken hier dan ook weer anders over binnen een 10 a 15 jaar..
Mijn aller eerste console was denk ik de nintendo super, daarna nintendo 64, Playstation 1,2, en nu dan 3.

Games worden gewoon meer uitgemelkt met DLC wat vroeger dan meestal op de disc of plaat al stonden.

Ik ben begonnen metPC, dan PS2, dan XBOX, dan XBOX 360 en nu PS3.
Ik heb sommige missies wel honderd keer gespeeld, zonder ze ondertussen beu te worden.

28 en sinds atari en vooral nes tijdperk al een gamer.

enkele punten die hier aangehaald zijn en waar ik me kan in vinden
-het aantal spellen dat je als kind had was veel beperkter.dus je bleef ze ook herspelen
-het kind zijn zal er ook wel voor gezord hebben dat t toffer leek

en misschien is het ook zo dat net door de mindere graphics en niet gespreken stemmen en fimpjes er veel meer dingen aan je fantasy werden overgelaten.
Ook gingen oudere games(leisure suit larry,police-,space quest, fallout) veel meer gebruik maken van extra teksten en beschrijvingen om je in de wereld onder te dompelen.

bv in fallout werd er dikwijls ipv enkel maar damage te tonen ook gezet" you criticaly hit the mutant in the head ,crushing in skull and.." deze korte teksten zette ook weer u fantasy meer aan het werk.
Volgens mij lijken sommige games van toen daarom mooier (net zoals een boek ook meestal mooier is dan een film)

het online gedeelte mag ook niet onderschat worden IMO

awel momenteel zijn de games die me t meeste bij blijven games met een sterke story en goeie karakters

en zoals ik in men vorige post al aanhaalde (afhankelijk van het genre game) waren karakters vroeger dikwijls sterker door de extra tekst die er overal in verwerkt zat samen met uw fantasie.
terwijl nu alles dialogen en filmpjes moeten zijn en dat minder aan de verbeelding overlaat imo

Ik weet het niet... Zo'n game greep me toen niet echt naar de keel en nu nog steeds niet. Als ik dit nu moet vergelijken met bvb. Splinter Cell Conviction of Heavy Rain, dan moet ik eerlijk zeggen dat ik soms wel kippevel momenten kreeg bij de next-gen games. Totaal niet gehad op PSone, GameBoy of iets dergelijks.

Da wil nie zeggen dat ik nie van retro games kan genieten.
Maar ik zou het alleszins niet meer uren aan een stuk kunnen spelen.

Klik om te vergroten...

Daar zeg je zoiets, vandaag de dag willen we overdonderd worden door games, IMO. Het eerste wat ik tegen een vriend zeg als ik hem een gameplayfilmpje toon is: waah, check die graphics!

De enige games die mij echte goosebumps gaven waren shadow of the collossus, toen die eerste collossus zich toonde, en God of War, waar het ene epic moment het andere volgde.