Neoken
Legacy Member
The 4th Wall (2010)
Doorheen de met WK-voetbal en verkiezingsresultaten gespekte zondagnamiddag kwam ik heel toevallig op Exqi Culture terecht. Daar stond mij een heerlijke film op te wachten, The 4th Wall, waarlijk een onverwachte lekkernij.
Het uitgangspunt is heel eenvoudig. Een man vindt plotseling een onbekende vrouw in zijn appartement rondneuzen, op zoek naar iemand die er blijkbaar niet meer woont. Na een normale woordenwisseling dringt de man erop aan dat de vrouw vertrekt. Logisch tot nu toe, maar wat het interessant maakt is dat ze halsstarrig weigert zijn appartement te verlaten. Wat volgt zijn opeenvolgende discussies waarin de karakters van beiden beetje bij beetje ontbloot worden. En uiteindelijk wordt het oppervlakkig en perfect geordend leven van de man zodanig sterk verstoord dat zijn innerlijke zelf ook begint te kraken.
Heel de film speelt zich af in dat appartement, wordt gedragen door amper twee acteurs, maar blijft mateloos boeien van begin tot eind. De dialogen zijn namelijk heel scherp geschreven. Wat het geheel echter zo goed maakt is het camerawerk en de cinematografie dat gewoon een lust voor het oog is. De bescheiden soundtrack, al is die continu aanwezig, houdt zich vooral op de achtergrond, maar evolueert wel perfect naargelang de situatie, wat de film helemaal af maakt.
Een verborgen schat!
8,5/10
Doorheen de met WK-voetbal en verkiezingsresultaten gespekte zondagnamiddag kwam ik heel toevallig op Exqi Culture terecht. Daar stond mij een heerlijke film op te wachten, The 4th Wall, waarlijk een onverwachte lekkernij.
Het uitgangspunt is heel eenvoudig. Een man vindt plotseling een onbekende vrouw in zijn appartement rondneuzen, op zoek naar iemand die er blijkbaar niet meer woont. Na een normale woordenwisseling dringt de man erop aan dat de vrouw vertrekt. Logisch tot nu toe, maar wat het interessant maakt is dat ze halsstarrig weigert zijn appartement te verlaten. Wat volgt zijn opeenvolgende discussies waarin de karakters van beiden beetje bij beetje ontbloot worden. En uiteindelijk wordt het oppervlakkig en perfect geordend leven van de man zodanig sterk verstoord dat zijn innerlijke zelf ook begint te kraken.
Heel de film speelt zich af in dat appartement, wordt gedragen door amper twee acteurs, maar blijft mateloos boeien van begin tot eind. De dialogen zijn namelijk heel scherp geschreven. Wat het geheel echter zo goed maakt is het camerawerk en de cinematografie dat gewoon een lust voor het oog is. De bescheiden soundtrack, al is die continu aanwezig, houdt zich vooral op de achtergrond, maar evolueert wel perfect naargelang de situatie, wat de film helemaal af maakt.
Een verborgen schat!
8,5/10
Lees ook zeker het boek van Tarkovsky, de verzegelde tijd. Zware lectuur (enfin, voor mij toch), maar wel de moeite waard. Zijn mening en afkeer tegenover kleurenfilm is wel totaal gedateerd, maar je moet het gewoon in het tijdsperspectief lezen volgens mij.
Deze film vondk dus veel beter als de eerste, maar veel beter als de eerste betekend nog altijd kutteslecht.