Gavin
Legacy Member
De meest recente van Jan Verheyen, met een Vlaamse 'topcast'.
Mijn rechternier prevelt: "I'm Gavin's complete lack of knowledge." Op Vlaams filmgebied ben ik een newbie, verder dan Daens ben ik nooit geraakt en zal ik waarschijnlijk ook niet geraken. Zelfs een Alzheimerprent weten mijn pupillen probleemloos te ontvluchten. Nu zag ik dat Vermist digitaal geprojecteerd werd. Bij mijn weten een nieuwigheid in mijn cinema, dus al mijn parafernalia aan de kant en op weg naar Verheyens nieuwste. Een man die me trouwens wel sympathiek overkomt, en op willekeurige momenten nog beschikkend over een repartie. JV's volgende film, Los, ligt al vast...een indicatie van kwaliteit?
Helaas (geloof me, dat is echt een gepast woord om paragraaf 2 mee te beginnen), de moed zinkt me al gauw in mijn witte Adidas sneakers, maat 43. Het verhaal is een kruising tussen Witse en CSI, enkel een andere dienst involverend. Een meisje wordt vermist, dit fenomeen wordt dan even verdietst door enkele 'feiten' ontsproten aan de databanken van de Belgische 'Cel Vermiste Personen (CVP)', en haar ouders waarschuwen de autoriteiten. De ubiquitaire Koen De Bouw is Walter Sibelius, hij gaat samen met zijn tema op zoek in de duistere wereld van tienerperikelen en seksfilmpjes. In 90 minuten voltrekt er zich een hoogst banaal plot, gemodificeerd met al even triviale spelingen op die plot. Er gebeurt werkelijk niets interessants, noch verrassends. Personages komen en gaan (van een ziedende Filip Peeters als vader tot een irriterende Stan Van Samang als waterdrager) naargelang de relevantie om de zaak op te lossen of te rekken. Zelfs het klassieke nieuwkomertrucje wordt hier ontplooid om de kijker te laten zien wat de CVP nu daadwerkelijk inhoudt. Deze relatieve karakteruitdieping symboliseert het hele opzet: oppervlakkig, onkundig neergepoot en vooral ineffectief.
Die neerwaartse spiraal wordt nog eens versterkt, en de facto zelfs op sleeptouw genomen, door de acteurs. Wat een zielige vertoning, Koen De Bouw overlaadt zijn CVP met onverschilligheid tijdens een contrastieve monoloog. Dit bereikt een penibel hoogtepunt bij het binnenvallen bij een verdachte. De Bouw neemt genoegen met een simpel antwoord van de persoon, identificatie en controle van zijn verklaringen blijken niet nodig. Kevin Janssens neemt deel aan de meest makke vechtpartij van het jaar en Stan Van Samang levert hier het ultieme bewijs dat hij beter aan zijn zangcarrière timmert. De andere bijrolletjes zijn van een even bedenkelijk niveau. Enige lichtpunten waren het uiterlijk van Katherine cools en de kleding van Kevin janssens. De anderen mogen in een cel voor vermiste personen geplaatst worden, letterlijk dan.
Verheyen slaat hier de plank totaal mis. Hij hanteert een inerte shakycam bij weemoedige gesprekken, de steadycam plakt te dicht op de personages en de actiescenes worden opnieuw gedelegeerd aan een shakycam, die met momenten te hard, modieus dat wel, uit de bocht gaat. Dit wordt verweven met een van tijd tot tijd slecht gekadreerd beeld en slordig editwerk. Dat hachelijk camerawerk, bovenop de al bedenkelijke plot, wordt gekruid met ontspoorde 'humor'. Punchlines, die helemaal geen punchlines zijn, komen niet aan, dus de stilte erna komt des te pijnlijker aan. Zelfs de pogingen om een sociaal probleem aan te kaarten ("sexy dansen is vragen om seks?" bijvoorbeeld) verdwalen na drie zinnen in een dikke nevel. Het enige wat ik wel kon smaken was de kleurfilter en de occasionele knappe shots, bijvoorbeeld een overhead van het optakelen van een gekielhaalde Seat. In het begin (maar dat kan dus ook aan de zaal gelegen hebben, hoewel het de tweede voorstelling van de dag was) leken de dialogen te moeten onderdoen voor de muziek en had ik dus wat last om enkele woorden te verstaan (bijwijlen een te grote echo bijvoorbeeld), maar dit herstelt zich doorheen de film.
Vermist gaat compleet de mist in. Het wordt indolent gebracht en de nonchalance van de afgestompte acteurs brengt de boodschap en schrijnende realiteit van de CVP helemaal niet over. De film is in een recordtempo ingeblikt en dat druipt er dan ook vanaf. Een misser, en mijn interesse in Vlaamse cinema is wederom geluwd.
Mijn rechternier prevelt: "I'm Gavin's complete lack of knowledge." Op Vlaams filmgebied ben ik een newbie, verder dan Daens ben ik nooit geraakt en zal ik waarschijnlijk ook niet geraken. Zelfs een Alzheimerprent weten mijn pupillen probleemloos te ontvluchten. Nu zag ik dat Vermist digitaal geprojecteerd werd. Bij mijn weten een nieuwigheid in mijn cinema, dus al mijn parafernalia aan de kant en op weg naar Verheyens nieuwste. Een man die me trouwens wel sympathiek overkomt, en op willekeurige momenten nog beschikkend over een repartie. JV's volgende film, Los, ligt al vast...een indicatie van kwaliteit?
Helaas (geloof me, dat is echt een gepast woord om paragraaf 2 mee te beginnen), de moed zinkt me al gauw in mijn witte Adidas sneakers, maat 43. Het verhaal is een kruising tussen Witse en CSI, enkel een andere dienst involverend. Een meisje wordt vermist, dit fenomeen wordt dan even verdietst door enkele 'feiten' ontsproten aan de databanken van de Belgische 'Cel Vermiste Personen (CVP)', en haar ouders waarschuwen de autoriteiten. De ubiquitaire Koen De Bouw is Walter Sibelius, hij gaat samen met zijn tema op zoek in de duistere wereld van tienerperikelen en seksfilmpjes. In 90 minuten voltrekt er zich een hoogst banaal plot, gemodificeerd met al even triviale spelingen op die plot. Er gebeurt werkelijk niets interessants, noch verrassends. Personages komen en gaan (van een ziedende Filip Peeters als vader tot een irriterende Stan Van Samang als waterdrager) naargelang de relevantie om de zaak op te lossen of te rekken. Zelfs het klassieke nieuwkomertrucje wordt hier ontplooid om de kijker te laten zien wat de CVP nu daadwerkelijk inhoudt. Deze relatieve karakteruitdieping symboliseert het hele opzet: oppervlakkig, onkundig neergepoot en vooral ineffectief.
Die neerwaartse spiraal wordt nog eens versterkt, en de facto zelfs op sleeptouw genomen, door de acteurs. Wat een zielige vertoning, Koen De Bouw overlaadt zijn CVP met onverschilligheid tijdens een contrastieve monoloog. Dit bereikt een penibel hoogtepunt bij het binnenvallen bij een verdachte. De Bouw neemt genoegen met een simpel antwoord van de persoon, identificatie en controle van zijn verklaringen blijken niet nodig. Kevin Janssens neemt deel aan de meest makke vechtpartij van het jaar en Stan Van Samang levert hier het ultieme bewijs dat hij beter aan zijn zangcarrière timmert. De andere bijrolletjes zijn van een even bedenkelijk niveau. Enige lichtpunten waren het uiterlijk van Katherine cools en de kleding van Kevin janssens. De anderen mogen in een cel voor vermiste personen geplaatst worden, letterlijk dan.
Verheyen slaat hier de plank totaal mis. Hij hanteert een inerte shakycam bij weemoedige gesprekken, de steadycam plakt te dicht op de personages en de actiescenes worden opnieuw gedelegeerd aan een shakycam, die met momenten te hard, modieus dat wel, uit de bocht gaat. Dit wordt verweven met een van tijd tot tijd slecht gekadreerd beeld en slordig editwerk. Dat hachelijk camerawerk, bovenop de al bedenkelijke plot, wordt gekruid met ontspoorde 'humor'. Punchlines, die helemaal geen punchlines zijn, komen niet aan, dus de stilte erna komt des te pijnlijker aan. Zelfs de pogingen om een sociaal probleem aan te kaarten ("sexy dansen is vragen om seks?" bijvoorbeeld) verdwalen na drie zinnen in een dikke nevel. Het enige wat ik wel kon smaken was de kleurfilter en de occasionele knappe shots, bijvoorbeeld een overhead van het optakelen van een gekielhaalde Seat. In het begin (maar dat kan dus ook aan de zaal gelegen hebben, hoewel het de tweede voorstelling van de dag was) leken de dialogen te moeten onderdoen voor de muziek en had ik dus wat last om enkele woorden te verstaan (bijwijlen een te grote echo bijvoorbeeld), maar dit herstelt zich doorheen de film.
Vermist gaat compleet de mist in. Het wordt indolent gebracht en de nonchalance van de afgestompte acteurs brengt de boodschap en schrijnende realiteit van de CVP helemaal niet over. De film is in een recordtempo ingeblikt en dat druipt er dan ook vanaf. Een misser, en mijn interesse in Vlaamse cinema is wederom geluwd.
Waar da? 't Is niet omdat ze daar wat met zaklampjes zwieren, dat het direct à la CSI is. Persoonlijk zag ik daar amper tot geen CSI in. 
