Gavin
Legacy Member
Wie bij deze titel geen beelden krijgt van rondhoppende tieners, wist zich het voorbije jaar goed af te schermen van deze publieke jeugdige praktijken. Doug Liman keert na trendsetter The Bourne Identity en het zeer entertainende Mr. & Ms. Smith terug met Jumper, een SF-film over teleporterende adolescenten zonder springobsessies of foute Nikes
David Rice (Christensen) ontdekt op zijn vijftiende zijn gave om van de ene plaats naar de andere te jumpen. De jongen besluit zijn ongelukkige jeugd een andere wending te geven en rijft al jumpend alles binnen wat zijn hart verlangt. Totdat Roland (Jackson) hem opspoort. Roland behoort tot de Paladins, de tegenstanders van de jumpers. Zo raakt Rice verstrikt in een oorlog die al ettelijke eeuwen aan de gang is. Hij krijgt hulp van een andere jumper, Griffin (Bell). Samen proberen ze Roland en zijn Paladins te bekampen en Rices liefje Millie (Bilson) in veiligheid te brengen. De Paladins gaan nu eenmaal op zijn Russisch te werk.
Christensen ziet er cool uit; wit hemdje, manteljas, wazige blik en een hunktronie. Ideaal voor dit soort actiefilms, maar Hayden presteert hier niet genoeg om werkelijk te overtuigen. Er zitten enkele subtielere momenten in waar hij door de mand valt. Voor de overige stukken voldoet zijn uiterlijke beschrijving om de klus te klaren. Jamie Bell slaagt dan wel weer met een zeer energieke performance. Bilson en Jackson moeten stereotype karakters vormgeven, een kolfje naar de hand van Jackson uiteraard. Diane Lane en Michael Rooker krijgen nauwelijks screentime (vooral jammer in Lanes geval) en steken enkel het hoofd eens boven water om het plot een duwtje te geven.
Daar ligt het grote probleem. Er wordt haast niets met het interessante uitgangspunt gedaan. Er wordt vlug een schets gemaakt die de oorlog moet verklaren en verder is het het liefdesverhaal tussen Rice en Millie wat de bovenhand neemt. De timing en verloop van dat liefdesverhaal is eveneens bedenkelijk. Er had zoveel meer met de oorlog kunnen gedaan worden, buiten Rice wordt haast geen enkel personage voorzien van enige diepgang. Ze zijn er plots, alsof ze hun een weg naar het script geteleporteerd hebben. De Paladins zijn een vlekkeloze organisatie met hightechmiddelen die in elke werelddeel wel een Jumper weten te klissen. Maar in de veel te korte runtime worden ze nergens gekadreerd. Idem dito voor de moeder van Rice ..
Wel is er eindelijk eens een ‘jongen-met-bovennatuurlijke-krachten’-plot die resoluut zichzelf en enkel zichzelf tegoed doet aan zijn gave. Mensen in nood worden niet gered. Neen, Rice vergemakkelijkt zijn leven door regels aan zijn laars te lappen (met goede bedoelingen weliswaar) omdat hij het nu eenmaal kan. Een superheld die zich vermeit in de drijfveer van de mensheid, het werd tijd. Wie zou zich zo een macht nu niet laten welgevallen?
Jumper is in de eerste plaats een actiefilm en Liman bewees in zijn vorige films dat hij weet hoe zulke scènes in beeld moeten gebracht worden. Maar ook hier is de film in hetzelfde bedje ziek. Er zit zoveel in (de omgevingen, de wapens, jumpers op zich, …
dat er maar niet geölied uitkomt. Sommige delen gaan simpelweg nergens naar toe terwijl andere niet het epische niveau bereiken dat de aparte ingrediënten wel hebben. Er zitten leuke dingen tussen (het ‘eindgevecht’ bijvoorbeeld) maar er zitten evenveel nutteloze of ondoordachte parten in. Die knokpartijen zijn soms te chaotisch. Ik kan begrijpen dat teleporterende kadetten niet makkelijk in beeld te houden zijn en dat er een moordende pace achter moet zitten, maar ik moet wel nog kunnen volgen uiteraard.
Jumper springt letterlijk van de hak op de tak, of het nu zin heeft of niet. Het verhaal mist spanning en diepgang. Als er een vervolg komt en ze gebruiken dat om deze gaten op te vullen, zit ik zeker weer in de zaal. Een geweldige actiefilm is het niet, maar ik heb dit jaar al voor slechtere en minder coole dingen betaald.
En even los van de film, ik ben mijn studentenkaart kwijtgeraakt in de cinema. -_-
David Rice (Christensen) ontdekt op zijn vijftiende zijn gave om van de ene plaats naar de andere te jumpen. De jongen besluit zijn ongelukkige jeugd een andere wending te geven en rijft al jumpend alles binnen wat zijn hart verlangt. Totdat Roland (Jackson) hem opspoort. Roland behoort tot de Paladins, de tegenstanders van de jumpers. Zo raakt Rice verstrikt in een oorlog die al ettelijke eeuwen aan de gang is. Hij krijgt hulp van een andere jumper, Griffin (Bell). Samen proberen ze Roland en zijn Paladins te bekampen en Rices liefje Millie (Bilson) in veiligheid te brengen. De Paladins gaan nu eenmaal op zijn Russisch te werk.
Christensen ziet er cool uit; wit hemdje, manteljas, wazige blik en een hunktronie. Ideaal voor dit soort actiefilms, maar Hayden presteert hier niet genoeg om werkelijk te overtuigen. Er zitten enkele subtielere momenten in waar hij door de mand valt. Voor de overige stukken voldoet zijn uiterlijke beschrijving om de klus te klaren. Jamie Bell slaagt dan wel weer met een zeer energieke performance. Bilson en Jackson moeten stereotype karakters vormgeven, een kolfje naar de hand van Jackson uiteraard. Diane Lane en Michael Rooker krijgen nauwelijks screentime (vooral jammer in Lanes geval) en steken enkel het hoofd eens boven water om het plot een duwtje te geven.
Daar ligt het grote probleem. Er wordt haast niets met het interessante uitgangspunt gedaan. Er wordt vlug een schets gemaakt die de oorlog moet verklaren en verder is het het liefdesverhaal tussen Rice en Millie wat de bovenhand neemt. De timing en verloop van dat liefdesverhaal is eveneens bedenkelijk. Er had zoveel meer met de oorlog kunnen gedaan worden, buiten Rice wordt haast geen enkel personage voorzien van enige diepgang. Ze zijn er plots, alsof ze hun een weg naar het script geteleporteerd hebben. De Paladins zijn een vlekkeloze organisatie met hightechmiddelen die in elke werelddeel wel een Jumper weten te klissen. Maar in de veel te korte runtime worden ze nergens gekadreerd. Idem dito voor de moeder van Rice ..
Wel is er eindelijk eens een ‘jongen-met-bovennatuurlijke-krachten’-plot die resoluut zichzelf en enkel zichzelf tegoed doet aan zijn gave. Mensen in nood worden niet gered. Neen, Rice vergemakkelijkt zijn leven door regels aan zijn laars te lappen (met goede bedoelingen weliswaar) omdat hij het nu eenmaal kan. Een superheld die zich vermeit in de drijfveer van de mensheid, het werd tijd. Wie zou zich zo een macht nu niet laten welgevallen?
Jumper is in de eerste plaats een actiefilm en Liman bewees in zijn vorige films dat hij weet hoe zulke scènes in beeld moeten gebracht worden. Maar ook hier is de film in hetzelfde bedje ziek. Er zit zoveel in (de omgevingen, de wapens, jumpers op zich, …
dat er maar niet geölied uitkomt. Sommige delen gaan simpelweg nergens naar toe terwijl andere niet het epische niveau bereiken dat de aparte ingrediënten wel hebben. Er zitten leuke dingen tussen (het ‘eindgevecht’ bijvoorbeeld) maar er zitten evenveel nutteloze of ondoordachte parten in. Die knokpartijen zijn soms te chaotisch. Ik kan begrijpen dat teleporterende kadetten niet makkelijk in beeld te houden zijn en dat er een moordende pace achter moet zitten, maar ik moet wel nog kunnen volgen uiteraard.Jumper springt letterlijk van de hak op de tak, of het nu zin heeft of niet. Het verhaal mist spanning en diepgang. Als er een vervolg komt en ze gebruiken dat om deze gaten op te vullen, zit ik zeker weer in de zaal. Een geweldige actiefilm is het niet, maar ik heb dit jaar al voor slechtere en minder coole dingen betaald.
En even los van de film, ik ben mijn studentenkaart kwijtgeraakt in de cinema. -_-

