V!$u4L
Legacy Member
Nog een weekje voor de officiële release en we hoeven je vast niet te vertellen dat deze ijzeren superheld ons al in de ban hield sinds de aankondiging vorig jaar. Ik had het geluk om een persscreening bij te wonen in een bescheiden bezette zaal. Dat was een groot voordeel, want ik verzeker u dat Iron Man het kaskrakersseizoen zal inluiden met loeiharde heavy metal en afgeladen zalen. Zal Marvel met zijn vorstelijkste personage opnieuw het plebs tevredenstellen of weer voor een teleurgestelde meute zorgen?
Tony Stark (Robert Downey Jr.) is een schatrijke wapenhandelaar en een onverbeterlijke playboy, maar bovenal een wetenschappelijk genie. In een zoveelste voorstelling van z’n gloednieuw arsenaal in Afghanistan overvalt hem de ironie wanneer hij getroffen wordt door scherven en puin in een aanslag. Stark wordt terstond gegijzeld en met een medegevangene wordt hij gedwongen z’n vernuft te gebruiken om een ultiem wapen te bouwen voor zijn boosdoeners. In zijn moeilijke en ongelooflijke herstel draait hij de tafels om en gebruikt hij zijn tot Mark I gedoopt pantserpak om te ontsnappen. Het is door zijn eigen vindingrijkheid en sterke begrip voor technologie dat hij zichzelf in leven kan houden.
Op het thuisfront beseft Stark dat zijn innerlijke niet enkel letterlijk, maar ook in de figuurlijke zin veranderd is. Hij zweert al z’n slechte daden ongedaan te maken en begint aan een tweede prototype waarmee hij de wereld wil redden. Tony Stark wordt thuis hartelijk verwelkomd door zijn entourage. Vooral assistente Pepper Potts (Gwyneth Paltrow) is opgetogen over het weerzien en de militaire gezagvoerder Jim Rhodes (Terrence Howard) kan de transformatie van zijn oude vriend amper geloven. Ook collega bedrijfsleider van het Starkimperium, Obadiah Stane, zet verrast zijn amicaal masker op bij de vertoning van een levende Tony Stark. In Starks huiselijk stekje (dat een MTV Cribs aflevering meer dan waardig is) ontwerpt de geniale magnaat zijn sterk geëvolueerde pantser die hij Mark II noemt. Uiteraard is dit nog een prototype en gaat er in het proces nog behoorlijk wat mis, met hilarische momenten als gevolg.
Na het testen van het glimmende pak van goud en titanium legering, worden alle foutjes weggewerkt naar het derde ontwerp toe. De Mark III komt tot stand en wordt meteen voorzien van een flamboyant kleurtje, net zoals Starks opzichtige garage. Vervolgens krijgen we een staaltje technologische heldhaftigheid te zien die ons doet hunkeren naar meer. Uiteindelijk blijkt de excentrieke multimiljardair niet enkel vijanden te hebben buiten de grenzen van het Amerikaanse grondgebied. Stark had niet gedacht dat ondanks zijn geheimzinnigheid en zelfverbetering dat hij in de rug gestoken zou worden. Het is door dat verontrustende nieuws dat zijn pantserpak tot het uiterste gedreven wordt. Er gaat niet veel tijd voorbij of de kersvers uitgeroepen Iron Man domineert alle media-aandacht.
Deze Marvel stripheld is alles wat je ervan verwacht had, Jon Favreau heeft het gedaan zoals Sam Raimi het deed met Spider-Man. De regisseur die je ook al zag in Daredevil als Foggy maakte reeds hoogst vermakelijke films als Zathura en Elf. Familiefilms die je opnieuw kon blijven bekijken. En in Iron Man heb je dan ook het gevoel dat het inderdaad allemaal nog braaf blijft, met de bedoeling om een zo groot mogelijk publiek aan te trekken. Er is geen druppel bloed te bespeuren, hoewel het explosieve geweld en de intense actie van het witte doek spettert. De film is niet donker zoals Nolans Batman Begins en dat komt door het weggelaten alcoholisme dat Tony Stark in de strips plaagt.
Iron Man heeft zo zijn sterke en zwakke punten. Wat vooral memorabel is, zijn de visual effects. Denk Transformers maar een kleinschaligere, tragere en gedetailleerdere transformatie bij de Mark prototypes. Wees niet meer bang je dat je er bijna niets van ziet door de snelheid. Ook het holografische designproces blijft net als in andere films tot de verbeelding spreken. De FX zijn verbluffend, naadloos en gewoonweg perfect. De straaljagersscène is eentje om uw vingers bij af te likken, zo ook de aankledingsscène van Stark als de Iron Man. De staalharde actie zorgt voor de algemene coolheid. Daarnaast kan men zeker zeggen dat deze echt wel één van de grappigste comicfilms is dankzij de kurkdroge humor en de komische timing van een zekere Bob Downey. Favreau heeft het gedaan, hij heeft de hoge verwachtingen ingelost en mag zich bij regisseurs als Raimi en Singer scharen.
De ruggengraat van de film is toch wel Bobby Junior. Hij is de absolute vleeswording van Tony Stark en Iron Man. De Amerikaanse acteur heeft al meermaals bewezen dat hij enorm veelzijdig is. En in deze was hij zelfs bereid om zich als 40-jarige af te trainen zoals de atleten van de jaarlijkse Ironman triatlon in Hawaï. Niet gemakkelijk met een leeftijd zo lang als een doortocht in de woestijn, maar het wierp z’n vruchten af. Robert Downey Jr. heeft een musculair lijf zoals elke gemiddelde superheld verworven. Bob steelt de show en dat weet de rest van de cast ook, terwijl ze zich bescheiden afzijdig houden om hem alle glorie te gunnen die van Iron Man afstraalt. Hij stelt ons dan ook niet teleur, want als Tony Stark en zijn alter ego blaast hij ons omver.
De cast, van wie de vier hoofdpersonages Oscargenomineerden zijn, is dan ook indrukwekkend. Winnares Gwyneth Paltrow speelt de onschuldige Pepper Potts, maar haar prestatie mist zonder twijfel pit en smaak. Haar interactieve chemie met Robert Downey werkt dan wel. De gewoonlijk intense Terrence Howard komt in deze jammerlijk over als slappe koffie met melk. Obadiah Stane, vertolkt door de tot viermaal genomineerde Jeff Bridges, is echter wel sterk. De kleurrijke namen van de personages dragen bij tot de fun van het geheel, maar de kaalgeschoren, gezichtsbehaarde Bridges brengt zijne tot leven met een gemene sluw- en meedogenloosheid.
Maar Iron Man is niet volmaakt, als ik dan toch de advocaat van de duivel mag spelen, zou ik zeggen dat dit weer een zoveelste comicverfilming is die echt niets nieuws te bieden heeft en weinig verrassend uit de hoek komt. Een automaker die weer een exclusief contract heeft kunnen binnenrijven, eist weer opvallend wat scènes op. Er is een gebrek aan een origineel gecomponeerde soundtrack en de meeste strakke actiesequenties heb je in de overdaad van trailers en clipjes al gezien. Een transparante verhaallijn en de meeste middelmatige acteerprestaties bederven de pret. Clichés en stereotiepen worden weer op onze netvliezen compromisloos gebrand. Ook een grove korrel zout, of beter een family pack keukenzout, moet men nemen omtrent de wetenschap en de oorsprong van bijvoorbeeld de atoombom in deze film, maar het is een stripverfilming. Hoewel deze elementen wel eens kunnen storen, zijn de invulling van het verhaal en de aankleding van de film zodanig cool en afgelikt gebracht dat je voor die perfect getimede twee uur volledig geëntertaind bent.
Iron Man is een ontstaansverhaal en je ruikt een voorspelbare franchise sequel van mijlenver komen. Het blijft een inleidende film, maar beter dan hoe Hulk blootgesteld werd aan radioactieve straling of hoe de Fantastic 4 gemuteerd werd door kosmische stralen. De film doet in feite weer denken aan het hoogtij van Spidey, hoe Spider-Man gebeten werd door een genetisch gemanipuleerde superspin. En dat, vrienden, is goed nieuws. We mogen dan ook verwachten dat er in een volgende een tandje bijgestoken kan worden. De alom gerespecteerde geestelijke vader, Stan Lee, heeft ook in deze een lollige cameo, je zal het weten wanneer je het ziet.
Dit is uiteraard geen diepgaande en gevoelige prent, maar een pure popcornfilm die de hoogstaande audiovisuele bombast op ons afvuurt tegen supersonische snelheid op een reusachtig scherm. Deze is misschien dan dé massabevredigende blockbuster van het voorjaar. Het is tenslotte een fantastische comic, waarin de held kan vliegen als Superman en een quasi gelijknamige titel als de Man van Staal draagt, maar in tegenstelling tot Superman Returns is Iron Man werkelijk te cool!
Tony Stark (Robert Downey Jr.) is een schatrijke wapenhandelaar en een onverbeterlijke playboy, maar bovenal een wetenschappelijk genie. In een zoveelste voorstelling van z’n gloednieuw arsenaal in Afghanistan overvalt hem de ironie wanneer hij getroffen wordt door scherven en puin in een aanslag. Stark wordt terstond gegijzeld en met een medegevangene wordt hij gedwongen z’n vernuft te gebruiken om een ultiem wapen te bouwen voor zijn boosdoeners. In zijn moeilijke en ongelooflijke herstel draait hij de tafels om en gebruikt hij zijn tot Mark I gedoopt pantserpak om te ontsnappen. Het is door zijn eigen vindingrijkheid en sterke begrip voor technologie dat hij zichzelf in leven kan houden.
Op het thuisfront beseft Stark dat zijn innerlijke niet enkel letterlijk, maar ook in de figuurlijke zin veranderd is. Hij zweert al z’n slechte daden ongedaan te maken en begint aan een tweede prototype waarmee hij de wereld wil redden. Tony Stark wordt thuis hartelijk verwelkomd door zijn entourage. Vooral assistente Pepper Potts (Gwyneth Paltrow) is opgetogen over het weerzien en de militaire gezagvoerder Jim Rhodes (Terrence Howard) kan de transformatie van zijn oude vriend amper geloven. Ook collega bedrijfsleider van het Starkimperium, Obadiah Stane, zet verrast zijn amicaal masker op bij de vertoning van een levende Tony Stark. In Starks huiselijk stekje (dat een MTV Cribs aflevering meer dan waardig is) ontwerpt de geniale magnaat zijn sterk geëvolueerde pantser die hij Mark II noemt. Uiteraard is dit nog een prototype en gaat er in het proces nog behoorlijk wat mis, met hilarische momenten als gevolg.
Na het testen van het glimmende pak van goud en titanium legering, worden alle foutjes weggewerkt naar het derde ontwerp toe. De Mark III komt tot stand en wordt meteen voorzien van een flamboyant kleurtje, net zoals Starks opzichtige garage. Vervolgens krijgen we een staaltje technologische heldhaftigheid te zien die ons doet hunkeren naar meer. Uiteindelijk blijkt de excentrieke multimiljardair niet enkel vijanden te hebben buiten de grenzen van het Amerikaanse grondgebied. Stark had niet gedacht dat ondanks zijn geheimzinnigheid en zelfverbetering dat hij in de rug gestoken zou worden. Het is door dat verontrustende nieuws dat zijn pantserpak tot het uiterste gedreven wordt. Er gaat niet veel tijd voorbij of de kersvers uitgeroepen Iron Man domineert alle media-aandacht.
Deze Marvel stripheld is alles wat je ervan verwacht had, Jon Favreau heeft het gedaan zoals Sam Raimi het deed met Spider-Man. De regisseur die je ook al zag in Daredevil als Foggy maakte reeds hoogst vermakelijke films als Zathura en Elf. Familiefilms die je opnieuw kon blijven bekijken. En in Iron Man heb je dan ook het gevoel dat het inderdaad allemaal nog braaf blijft, met de bedoeling om een zo groot mogelijk publiek aan te trekken. Er is geen druppel bloed te bespeuren, hoewel het explosieve geweld en de intense actie van het witte doek spettert. De film is niet donker zoals Nolans Batman Begins en dat komt door het weggelaten alcoholisme dat Tony Stark in de strips plaagt.
Iron Man heeft zo zijn sterke en zwakke punten. Wat vooral memorabel is, zijn de visual effects. Denk Transformers maar een kleinschaligere, tragere en gedetailleerdere transformatie bij de Mark prototypes. Wees niet meer bang je dat je er bijna niets van ziet door de snelheid. Ook het holografische designproces blijft net als in andere films tot de verbeelding spreken. De FX zijn verbluffend, naadloos en gewoonweg perfect. De straaljagersscène is eentje om uw vingers bij af te likken, zo ook de aankledingsscène van Stark als de Iron Man. De staalharde actie zorgt voor de algemene coolheid. Daarnaast kan men zeker zeggen dat deze echt wel één van de grappigste comicfilms is dankzij de kurkdroge humor en de komische timing van een zekere Bob Downey. Favreau heeft het gedaan, hij heeft de hoge verwachtingen ingelost en mag zich bij regisseurs als Raimi en Singer scharen.
De ruggengraat van de film is toch wel Bobby Junior. Hij is de absolute vleeswording van Tony Stark en Iron Man. De Amerikaanse acteur heeft al meermaals bewezen dat hij enorm veelzijdig is. En in deze was hij zelfs bereid om zich als 40-jarige af te trainen zoals de atleten van de jaarlijkse Ironman triatlon in Hawaï. Niet gemakkelijk met een leeftijd zo lang als een doortocht in de woestijn, maar het wierp z’n vruchten af. Robert Downey Jr. heeft een musculair lijf zoals elke gemiddelde superheld verworven. Bob steelt de show en dat weet de rest van de cast ook, terwijl ze zich bescheiden afzijdig houden om hem alle glorie te gunnen die van Iron Man afstraalt. Hij stelt ons dan ook niet teleur, want als Tony Stark en zijn alter ego blaast hij ons omver.
De cast, van wie de vier hoofdpersonages Oscargenomineerden zijn, is dan ook indrukwekkend. Winnares Gwyneth Paltrow speelt de onschuldige Pepper Potts, maar haar prestatie mist zonder twijfel pit en smaak. Haar interactieve chemie met Robert Downey werkt dan wel. De gewoonlijk intense Terrence Howard komt in deze jammerlijk over als slappe koffie met melk. Obadiah Stane, vertolkt door de tot viermaal genomineerde Jeff Bridges, is echter wel sterk. De kleurrijke namen van de personages dragen bij tot de fun van het geheel, maar de kaalgeschoren, gezichtsbehaarde Bridges brengt zijne tot leven met een gemene sluw- en meedogenloosheid.
Maar Iron Man is niet volmaakt, als ik dan toch de advocaat van de duivel mag spelen, zou ik zeggen dat dit weer een zoveelste comicverfilming is die echt niets nieuws te bieden heeft en weinig verrassend uit de hoek komt. Een automaker die weer een exclusief contract heeft kunnen binnenrijven, eist weer opvallend wat scènes op. Er is een gebrek aan een origineel gecomponeerde soundtrack en de meeste strakke actiesequenties heb je in de overdaad van trailers en clipjes al gezien. Een transparante verhaallijn en de meeste middelmatige acteerprestaties bederven de pret. Clichés en stereotiepen worden weer op onze netvliezen compromisloos gebrand. Ook een grove korrel zout, of beter een family pack keukenzout, moet men nemen omtrent de wetenschap en de oorsprong van bijvoorbeeld de atoombom in deze film, maar het is een stripverfilming. Hoewel deze elementen wel eens kunnen storen, zijn de invulling van het verhaal en de aankleding van de film zodanig cool en afgelikt gebracht dat je voor die perfect getimede twee uur volledig geëntertaind bent.
Iron Man is een ontstaansverhaal en je ruikt een voorspelbare franchise sequel van mijlenver komen. Het blijft een inleidende film, maar beter dan hoe Hulk blootgesteld werd aan radioactieve straling of hoe de Fantastic 4 gemuteerd werd door kosmische stralen. De film doet in feite weer denken aan het hoogtij van Spidey, hoe Spider-Man gebeten werd door een genetisch gemanipuleerde superspin. En dat, vrienden, is goed nieuws. We mogen dan ook verwachten dat er in een volgende een tandje bijgestoken kan worden. De alom gerespecteerde geestelijke vader, Stan Lee, heeft ook in deze een lollige cameo, je zal het weten wanneer je het ziet.
Dit is uiteraard geen diepgaande en gevoelige prent, maar een pure popcornfilm die de hoogstaande audiovisuele bombast op ons afvuurt tegen supersonische snelheid op een reusachtig scherm. Deze is misschien dan dé massabevredigende blockbuster van het voorjaar. Het is tenslotte een fantastische comic, waarin de held kan vliegen als Superman en een quasi gelijknamige titel als de Man van Staal draagt, maar in tegenstelling tot Superman Returns is Iron Man werkelijk te cool!
) 
