Nu alles wat is gezakt, ga ik ook eens mijn tijd nemen om er mijn mening over neer te pennen. Na alle negatieve reacties, hoop ik toch dat er zich enkelen zich aansluiten bij mijn mening.
De eerste afleveringen liepen inderdaad vrij traag. Net als de eerste 200 kilometer van Vlaanderens mooiste, was alles tot de 'finale' een aanloop naar de echte actie. Alle verhalen die volledig los van elkaar stonden, net dat had zijn charme vond ik. De focus moest blijven, en bij mij is die van begin tot einde er geweest. De hele problematiek tussen Marokkaanse schoonzoon en de schoonouders zijn zo typisch, zo cliché, maar oh zo knap in beeld gebracht. Het geheimzinnige karakter van Brahim, en daar alle vragen rond van de schoonouders, ik vond dat knappe televisie.
Daarbij dan nog alle andere verhalen ( zoals die neo-nazi, de ruzie op het werk bij het televisiemaken, 3 vrienden die volledig tegenstrijdig zijn) waren stuk voor stuk clichés omdat we er zelf mee geconfronteerd worden. Eindelijk, eindelijk zet deze serie ons eens aan tot denken, althans dat beoogt het. Alle verhalen die dan nog eens los van elkaar stonden, het had iets mysterieus. Je wist gewoon dat alles ging samenkomen, en dan is het in volle spanning afwachten hoe het eindigt.
En dan de manier waarop, de laatste 3 afleveringen had ik constant een gevoel van onmacht, ongeloof hoe schitterend de serie gewoon was. Zeker bij de laatste aflevering, toen Leonneke daar neerlag en den Bompa in coma(?) lag. Dat maakte iets los, bij de aftiteling zat ik met open mond en een diepe krop in de keel te kijken. Mijn vader heeft ook net een hartaanval gehad, misschien gaat dat wat gepaard met ook mijn emoties maar toch.
Hoe alle emoties van de koers dan ook weer volledig gaan rusten, merk je perfect in de serie ook. Er wordt spanning opgebouwd in de fictie, net wanneer de koers ook zijn hoogtepunt kent, en net dat vond ik simpelweg prachtig. Samen met het over de finish rijden van Cancellara, viel het hele verhaal in zijn plooien. De rust die na de koers weerkeert, wordt dan alweer subliem gereflectioneert in het verhaal. Leon die nog leeft, Dieter die de waarden van het leven leert kennen, het vluchtmisdrijf dat wordt opgelost, en vooral dan de vrede die wordt gesloten in de regiekamer van Sporza. Alle spanning valt uit de koers, en eveneens uit de serie. Schitterende timing van Eelen gewoon.
Over die eindscène kan je inderdaad wat kritiek hebben, maar ik vond het wel een komische noot. Dat mocht misschien ook wel. Het was 50 minuten pure negativiteit, met enkele kleine uitschieters. Eelen had ook gezegd in interviews dat de koers diende als hulpmiddel om de grijsheid van het verhaal te verlichten, die eindscène sluit perfect aan hierbij. Een kleine, komische noot om alsnog een rustige zondagavond af te sluiten met een glimlach op het gezicht.
Ja, dit is zeer lovend, deze commentaar. Maar in mijn ogen is het ronduit het beste in zijn genre dat de voorbije jaren in België is gemaakt. Schitterend.