Straddle zei:
Vandaar ook mijn eerdere opmerking waarom academisch research op zich weinig/geen meerwaarde heeft voor de actieve belegger.
Ik kan uw standpunt wel begrijpen hier, maar toch blijf ik het kort een beetje door de bocht vinden. Tactisch gezien kan academisch onderzoek heel wat doen voor de belegger, maar dan moet je écht wel beginnen met de strategische visie te aanvaarden dat actief beheer eigenlijk niet veel zin heeft. Als je dat niet aanvaardt, dan kan ik begrijpen dat men academisch werk niet nuttig vindt. Maar ik denk zelfs wanneer je zou stellen dat actief beheer een meerwaarde zou hebben (en daar zijn zeker ook argumenten voor), dat academisch werk zeker nuttig kan zijn.
Neem nu risicobeheer, bijv. Er zijn tal van innovaties voortgevloeid uit academisch werk. GARCH modellen zijn bijzonder handig om market risico voor traders dagelijks te monitoren. En (G)ARCH is een academische innovatie (tevens Nobelprijs). En GARCH modellen performen best goed hoor. Een trader moet immers toch een idee krijgen van de schommelingen die zijn portefeuille kan ondergaan binnen 1, 2, 3, ... dagen en dat op basis van de meest recente informatie. GARCH modellen zijn daar absoluut geschikt voor. Bovendien zijn die heel makkelijk te implementeren. Als dat risico op korte termijn te groot wordt, dan kan hij meteen posities liquidideren om zijn risico in te perken.
Wanneer je echter naar de echte core van beleggen gaat: zoveel mogelijk rendement voor zo weinig mogelijk risico, dan lijkt de conclusie van het onderzoek vrij rechtlijnig: als je meer rendement wil, zal je gemiddeld ook meer risico moeten nemen. Sommige mensen zeggen dat er wel degelijk meer rendement kan zijn zonder extra risico, maar die discussie is nog lang niet beslecht. Wat we alvast weten is dat zo goed als alle actieve fondsen geen passieve benchmark kunnen verslaan. M.a.w. je kan beter de passieve benchmark kopen. Daar kan niemand, denk ik, onderuit. Waar dan die actieve managers zitten die 'allegedly' dan toch outperformen, of waarom die dan niet in zo'n sample zitten, daar kan ik enkel maar naar raden.
Wat ook volgt uit academisch werk is een duidelijke value-premium, in die zin dat value stocks het bijna overal en altijd beter doen dan growth stocks. Daar is iedere onderzoeker het over eens. De reden waarom dat zo is, is wat anders.
Natuurlijk moet je op "value" een concrete definitie plakken in onderzoek, omdat onderzoek op basis van "het buikgevoel" van de onderzoeker (zoals dat bij traders vaak is) compleet onwetenschappelijk is. En dan definieert men een value aandeel dus als een aandeel met een hoge B/M ratio. Maar ook op basis van andere fundamentals werkt het, al lijkt de B/M ratio de sterkste variabele te zijn: hij slorpt qua verklaringskracht de anderen op (earnings/price, dividend/price, etc...). Concreet wil dit zeggen dat je op basis van academisch onderzoek van bv. Fama & French kan voorspellen welke portefeuille het de komende X maanden beter zal doen. Dat zal de portefeuille met value-stocks zijn. Fama & French zullen nooit ontkennen dat die aandelen beter presteren, maar ze zullen er wel aan vasthangen dat die aandelen ook risicovoller zijn. Shiller & co zullen het eerder irrationele fads noemen. Wie gelijk heeft, weet niemand.
Uiteraard heeft "value" in de praktijk een veel diepere betekenis en hangt daar veel af van de belegger zelf. Maar zoals ik al zei: zelfs als dat daar héél goed werkt, je kan zo geen onderzoek doen omdat het niet wetenschappelijk is. Dat is geen verwijt of kritiek, maar dat is gewoon zo. Onderzoek moet immers objectief zijn. Maar als het zo goed zou werken in de praktijk, vraag ik mij nog steeds af waarom dat al die fondsen geen goedkope simpele passieve benchmark kunnen verslaan. Value mag in de praktijk dan nog zo diep zijn... uiteindelijk moeten de returns er wel zijn, en dat zijn gewoon simpele getalletjes die voor iedereen gelijk zijn.
