Archief - Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Reverze
Legacy Member
Goedenavond iedereen.
Ik ben een jongen van 25 jaar en ik heb tot mijn 20 jaar een 'zorgenloos' leven kunnen leiden.
Vanaf mijn 20 jaar ben ik stilaan een sociale fobie en anticipatieangst beginnen ontwikkelen denk ik.
Momenteel is het in een vrij extreme vorm ontwikkelt. Daarom wil ik mijn leven terug in mijn eigen handen nemen.
Aangezien ik in deze topic terecht kom wou ik er meer over weten en weten of ik de enige ben die hieronder lijdt.
Mijn sociale fobie uit zich in bijna iedere sociale interactie met personen.
Dan voel ik me zeer zenuwachtig worden en serieus gespannen.
Dit uit zich vooral bij mensen die ik goed ken (Collega's, familie, vrienden..) Dit is net wat ik raar vind. Met onbekende mensen kan ik zorgelozer praten...
Het is vooral de eerste ontmoeting bij bekende mensen die zeer stroef verlopen bij mij.
Zoals ik al bij andere las is dit gelijkend bij mij. Vb. ik spreek morgen af met vrienden. Dan ben ik de dag op voorhand al aan het piekeren dat ik wel weer nerveus zal zijn en iets stom zal zeggen.
Als ik dan aankom bij vrienden dan verloopt dit zeer nerveus en gespannen voor mij. Mijn lichaam blokkeert zich dan precies een beetje.
Eenmaal ik los kom is dit wel over en kan ik normaal plezier maken enzoverder. Ik denk ook vooral dat ik haat dat ik in de aandacht sta.
Neem nu gaan winkelen lukt perfect voor mij. Maar dan kijk ik in de winkel constant of er wel niemand bekend rondloopt.
Het idee dat die mij herkent en een gesprek met mij zal beginnen jaagt mij angst aan omdat ik dan zo zenuwachtig word als iets.
Voor de rest maak ik er niets uit om te betalen aan de kassa ofzo. Of informele gesprekken te voeren.
Ook ben ik precies steeds bang als men iets aan mij zal vragen. Dan denk ik meteen van oei alle ogen staan nu op mij gericht.
Ik moet het perfecte antwoordt kunnen geven en dan blokkeer ik soms of dan 'stokt' mijn stem helemaal.
Familiefeestjes zijn voor mij een hel geworden. Gewoon omdat ze mij al kennen tegenwoordig als de stille jongen en minder tegen mij beginnen te praten.
Daardoor begin ik dan weer nerveuzer te worden omdat ik weet dat er wel een vraag zal volgen.
En als die vraag (wat dan ook) er dan plots komt dan sla ik helemaal tilt. Het is heel raar om te snappen als je het zelf niet hebt denk ik.
Ik heb momenteel een vaste job en vriendin.
Aangezien ik deze absoluut niet wil verliezen wil ik het heft terug in eigen handen nemen en er ook effectief iets aan doen.
Daarom zou ik willen vragen om wat feedback van jullie. Personen die hetzelfde probleem hebben of gewoon tips..
Ik heb ook een afspraak gemaakt bij de huisarts volgende week zodat deze mij kan doorverwijzen.
Momenteel ben ik absoluut niet tevreden met hoe mijn leven eruitziet en hopelijk verandert dat snel.
Groeten,
Ik ben een jongen van 25 jaar en ik heb tot mijn 20 jaar een 'zorgenloos' leven kunnen leiden.
Vanaf mijn 20 jaar ben ik stilaan een sociale fobie en anticipatieangst beginnen ontwikkelen denk ik.
Momenteel is het in een vrij extreme vorm ontwikkelt. Daarom wil ik mijn leven terug in mijn eigen handen nemen.
Aangezien ik in deze topic terecht kom wou ik er meer over weten en weten of ik de enige ben die hieronder lijdt.
Mijn sociale fobie uit zich in bijna iedere sociale interactie met personen.
Dan voel ik me zeer zenuwachtig worden en serieus gespannen.
Dit uit zich vooral bij mensen die ik goed ken (Collega's, familie, vrienden..) Dit is net wat ik raar vind. Met onbekende mensen kan ik zorgelozer praten...
Het is vooral de eerste ontmoeting bij bekende mensen die zeer stroef verlopen bij mij.
Zoals ik al bij andere las is dit gelijkend bij mij. Vb. ik spreek morgen af met vrienden. Dan ben ik de dag op voorhand al aan het piekeren dat ik wel weer nerveus zal zijn en iets stom zal zeggen.
Als ik dan aankom bij vrienden dan verloopt dit zeer nerveus en gespannen voor mij. Mijn lichaam blokkeert zich dan precies een beetje.
Eenmaal ik los kom is dit wel over en kan ik normaal plezier maken enzoverder. Ik denk ook vooral dat ik haat dat ik in de aandacht sta.
Neem nu gaan winkelen lukt perfect voor mij. Maar dan kijk ik in de winkel constant of er wel niemand bekend rondloopt.
Het idee dat die mij herkent en een gesprek met mij zal beginnen jaagt mij angst aan omdat ik dan zo zenuwachtig word als iets.
Voor de rest maak ik er niets uit om te betalen aan de kassa ofzo. Of informele gesprekken te voeren.
Ook ben ik precies steeds bang als men iets aan mij zal vragen. Dan denk ik meteen van oei alle ogen staan nu op mij gericht.
Ik moet het perfecte antwoordt kunnen geven en dan blokkeer ik soms of dan 'stokt' mijn stem helemaal.
Familiefeestjes zijn voor mij een hel geworden. Gewoon omdat ze mij al kennen tegenwoordig als de stille jongen en minder tegen mij beginnen te praten.
Daardoor begin ik dan weer nerveuzer te worden omdat ik weet dat er wel een vraag zal volgen.
En als die vraag (wat dan ook) er dan plots komt dan sla ik helemaal tilt. Het is heel raar om te snappen als je het zelf niet hebt denk ik.
Ik heb momenteel een vaste job en vriendin.
Aangezien ik deze absoluut niet wil verliezen wil ik het heft terug in eigen handen nemen en er ook effectief iets aan doen.
Daarom zou ik willen vragen om wat feedback van jullie. Personen die hetzelfde probleem hebben of gewoon tips..
Ik heb ook een afspraak gemaakt bij de huisarts volgende week zodat deze mij kan doorverwijzen.
Momenteel ben ik absoluut niet tevreden met hoe mijn leven eruitziet en hopelijk verandert dat snel.
Groeten,
Reverze
Legacy Member
katrieneke_49 zei:Ik heb denk ik ook sociale angst, ben er redelijk zeker van eigenlijk. EN het is ook in een zeer extreme vorm bij mij. Zelfs als ik afspreek met mijn vriendinnen kan ik hier zeer zenuwachtig over zijn en ik denk ALTIJD over wat anderen van mij vinden. Ik ben dit soms echt zo beu...
Ik zou echt gewoon normaal willen zijn en zo'n attitude hebben van 'kiss my ass'.
Ik was wel niet altijd zo, ik ben altijd wel een stress kip geweest, maar ik was altijd heel sociaal en ging heel graag weg en had altijd veel te vertellen. Maar op mijn 13 ben ik wiet beginnen roken, veel te veel wiet, en ik denk dat ik toen een soort van psychose gekregen heb ofzo. Mijn vader is een echte loser, heel slecht in sociale vaardigheden, hij kan zich echt extreem raar gedragen, is altijd erg nerveus als hij tegen mensen praat, heeft geen vrienden, geen werk, beginnen drinken, ... En als ik wiet rookte kreeg ik altijd van die rare ideeën zoals 'ik ben de dochter van mijn vader dus ga ik eindigen zoals hem, ik ben ook zo raar, ...' Ik geloofde op een gegeven moment echt dat ik gek was geworden. Ik heb hiervoor nooit geen hulp gevraagd en heb dit tot nu toe nog tegen niemand verteld omdat ik mij zo hard schaam hierover. Ik ben ergens een heel fier persoon en wil dit liefst van al gewoon verstoppen, maar door die gedachten begon ik mij ook anders te gedragen. Ik dacht dat mensen mij raar vonden en ik werd heel zelf bewust van mezelf en sinds toen kan ik niet meer genieten van contact met anderen.
Ik probeer altijd leuk te zijn, ik wil interessant gevonden worden, ik wil dat iedereen mij de leukste en liefste vind, ... terwijl er niemand is die denk ik mij echt heel leuk vind. Als ik praat met mensen denk ik ook vaak van ' ik moet iets zeggen, iets waardoor ze mij leuk vinden, ...' Ik ben dus altijd zeer gestresst als ik met mensen praat. Ook op school is het soms moeilijk, zeker bij groepswerken dan is het zo'n grote groep van 15 man en durf ik nooit iets te zeggen waardoor ik hierop slecht wordt beoordeeld en dan voel ik mij daar weer super slecht over.
Ik heb ook door mijn onzekerheid een jongen verloren waar ik eigenlijk heel verliefd op ben, maar door die onzekerheid durfde ik mij niet open te stellen, ik kon niet volledig mijzelf zijn en was te gestresst als we afspraken, ik durfde niet met hem te bellen, ... Nu heeft hij zelfs een andere vriendin waardoor ik nog zo iets van bevestiging heb dat ik niet leuk, mooi, ... genoeg ben.
Ik ben zo bang dat dit nooit meer goed zal komen en dat ik de rest van mijn leven gestresst, eenzaam, piekerend ga slijten. Ik heb ook al gedacht aan zelfmoord en heb de pillen al klaarliggen in mijn nachtkastje, maar langs de andere kant kan ik soms echt genieten van het leven, zoals gaan wandelen, shoppen, met mijn mama en zus praten, mij eens goed zat drinken en even niet sociaal angstig zijn( ben niet van plan om dronkenlap te worden zoals mijn papa), mijn honden, muziek luisteren ... Ik wil wel leven maar ik zou soms gewoon iemand anders zijn leven willen, iemand die wel vrienden heeft, zich goed voelt in zijn vel, een leuke vriendje hebben, ...
Ik heb al gedacht om naar een psycholoog te gaan, maar heb hier ook weer wat schrik voor. Ik ben wel zeer blij dat ik dit topic gevonden heb, nu voel ik mij toch niet helemaal alleen met dit probleem. Zo dat is er ook weer uit.
Katrien,
Ik kan me helemaal inleven in jou situatie.
Ik heb hierboven ook omschreven hoe ik met voor het moment voel.
Inderdaad het kan genetisch zijn.
Hoe voel jij je op dit moment?
Heb je nog iets ondernomen waardoor je je momenteel beter voelt?
Groeten,
Sneeuwstorm
Legacy Member
Reverze zei:
Bij wildvreemden moet je niet presteren op sociaal vlak in tegenstelling tot mensen die je goed kent. Het is "erger" om voor de klas af te gaan waar je dagdagelijks contact mee hebt dan voor een groep wildvreemden waar je nadien niets meer mee te maken hebt.
Ik heb ook veel stress tijdens sollicitatiegesprekken, maar meestal kan ik er mij nog doorheen slaan. Ik probeer mijzelf wijs te maken dat ik toch niks te verliezen heb. Wanneer je niks doet kan je ook geen fouten maken. Soms helpt dat.
Soeplepel
Legacy Member
Reverze zei:
Ik kan mij daar wel in vinden...
Ben 23 nu, vroeger was ik altijd heel spontaan en trok ik mij niets aan wat andere dachten maar sinds het einde van het middelbaar (5-6de middelbaar) is dat helemaal omgeslagen. Ik durfde niets meer doen zoals naar de winkel, frituur, ... gaan zonder dat mijn mama meeging om alles voor te zeggen. Mijn mama heeft nog lang afspraak moeten maken voor de kapper, want telefoneren was een hel voor mij.
Sinds paar jaar geleden is dit volledig omgeslagen, ik sprak wat meer af met vrienden en leerde nieuwe mensen kennen en beetje bij beetje kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug rond andere mensen. Nu ben ik 90% terug zoals ik vroeger was. Er zijn nog altijd momenten waar ik nerveus voor word, maar ik probeer het toch te doen. Mijn papa is 10 keer erger dan ik, dus ik denk dat ik het wel van hem heb overgekregen. Dit was dan ook één van de redenen waarom ik de knop heb omgedraaid. Mijn papa is een vree plezante, maar houdt niet van druktes en zou alles er aan doen om dit te ontwijken. Hij neemt zelf kalmeringspillekes als hij naar de frituur ofzo moet...
Anyway, momenteel heb ik zelf nog beetje last als (sommige) familieleden met mij babbelen. Dan ben ik gewoon bang dat het gesprek van korte duur is en dat er awkward silence ontstaat.
Denk dat het beste is om zoveel mogelijk af te spreken, nieuwe mensen leren kennen zodat het een gewoonte wordt.
Inv
Legacy Member
Reverze zei:
Als het uw leven begint te overheersen raad ik u sterk aan om bij een psycholoog langs te gaan. Uw beschrijving is min of meer "textbook" sociale fobie. Heel ambetant en soms ga je het gevoel hebben dat je dit altijd gaat meedragen maar je kan er wel degelijk aan werken. Gaat wel tijd, moeite en veel onaangename momenten kosten.
De eerste stap is in ieder geval al gezet door u: toegeven dat je een probleem hebt en er iets aan proberen doen. Bon courage!
Lakigigar
Legacy Member
Reverze zei:
dat is wellicht omdat je je erg minachtend voelt tegenover anderen of die mensen, dus ik heb het gevoel dat het echte probleem hier is dat je je minderwaardig voelt tegenover anderen, en in dit geval naar mensen in jouw omgeving of waar je een "band" mee creëer, wat kan gestimuleerd worden door een niet-toereikende vriendenkring (op vlak van hoeveelheid vrienden of intensiteit), gebrek aan studies/mooi werk tegenover wat je wilt/verwacht of wat anderen zeggen kan, seksuele geaardheid, lichamelijke/geestelijke beperkingen, door slechte ervaringen vroeger (of door gepeste worden), en door allerlei andere redenen die je een minderwaardigheidsgevoel geven (veeleisende omgeving?). Wat je kan doen is je zelfvertrouwen of eigenwaarde handmatig verhogen of indien niet mogelijk/wilt assertiever opstellen en de mensen rondom je heen in vraag stellen en als je aan puntje 1 zelf niet kan veranderen en bij punt 2 het probleem niet ligt dan moet je hulp zoeken. Wat ik ook zie is dat je zegt dat je opvallend stil bent, en dat je daardoor gestresseerd wordt. Een stil of anders karakter hebben kan ervoor zorgen dat het voelt alsof je een buitenbeentje bent, of je op dat vlak al een minderwaardigheidsgevoel geven. Dan is de vraag of je zelf tevreden met wie je bent, heb jij er zelf problemen mee dat je zo stil bent of niet echt iets te zeggen hebt/weet wat te zeggen hebt? Ik denk dat het hier echt om een gebrek aan eigenwaarde gaat. Je kan dat enkel vergroten door naar jezelf te kijken (en niet naar anderen). Jij moet in jouw leven doen wat jij vindt wat van belang is, en jij moet zelf tevreden zijn over jouw leven, anderen begeleiden jouw leven niet. Wanneer je dat door hebt, is het enige dat je kan doen jouw eigen leven in die mate veranderen zodat je je zelf er gelukkig bij voelt. Het is jouw leven, en jij moet je er goed bij voelen. Maar stel dat je graag gamet (goed kunnen gamen is ook een kwaliteit en een zinvolle hobby wanneer je dat graag doet), en anderen "beoordelen" je daarop, of zeggen dat het geen echte hobby is of dat je iets "nuttiger" met je leven moet doen, waardoor je niet meer eerlijker durft te antwoorden omdat volgens hen jouw hobby onderdoet voor het zijne, dan ligt het probleem bij andere mensen, en moet je je jouw relatie tussen die mensen en jou in vraag stellen. Misschien zijn dat dan wel mensen die niet thuishoren in jouw leven (en dat kan eender wie zijn).
het is verder normaal dat een gesprek stroef verloopt als je van nature introvert bent (en als je bepaalde mensen niet vaak ziet zoals misschien familie? of weinig waarde aan hecht dan is dat wel zo). Meestal loopt het dan pas los na enkele uren of later afhankelijk van de omstandigheden.
Xhizor
Legacy Member
HIer autisme en een schizoisme persoonlijkheids stoornis, komt erop neer dat 'k liever alleen ben dan met iemand samen 
Maar heb ook wel last van een sociale fobie aangezien 'k moeite heb met telefoneren. Aan de andere kant kan dit probleem ook te wijten zijn aan men autisme kom sowieso al zeer stil over :/
Enigste wat 'k irritant vind is dat mensen je bestempelen als arrogant, het komt inderdaad wat grof over dat je liever alleen bent dan met iemand anders. Maar je eigen karakter kies je toch niet zelf, btw als mensen tegen me praten ga 'k ook wel moeite doen om terug te praten zunne
Sociale fobie komt trouwens meer en meer voor, veel mensen brengen meer tijd door binnenshuis met alle gevolgen vandien. Maar met de hulp van specialisten kan je daar echt wel sterker uitkomen
Maar heb ook wel last van een sociale fobie aangezien 'k moeite heb met telefoneren. Aan de andere kant kan dit probleem ook te wijten zijn aan men autisme kom sowieso al zeer stil over :/
Enigste wat 'k irritant vind is dat mensen je bestempelen als arrogant, het komt inderdaad wat grof over dat je liever alleen bent dan met iemand anders. Maar je eigen karakter kies je toch niet zelf, btw als mensen tegen me praten ga 'k ook wel moeite doen om terug te praten zunne
Sociale fobie komt trouwens meer en meer voor, veel mensen brengen meer tijd door binnenshuis met alle gevolgen vandien. Maar met de hulp van specialisten kan je daar echt wel sterker uitkomen
Sneeuwstorm
Legacy Member
Het is dat de buitenwereld van de mensen steeds verwacht dat ze altijd enthousiast en extravert zijn. Dat zit wel wat fout in onze samenleving. Als ge van nature uit introvert zijt (en dus minder uitbundig/enthousiast overkomt), dan wordt ge daardoor soms al scheef bekeken of wordt ge niet aangenomen voor een job om die reden omdat men dan denkt dat je niet geïnteresseerd bent, terwijl je misschien wel aan het luisteren was. Ik steek liever mijn energie in andere zaken dan in hoe ik overkom bij andere mensen. Soms kan ik ook al eens moe zijn of niet in de stemming zijn voor sociaal contact op dat moment en dan soms grof overkomen, maar de buitenwereld begrijpt dit niet altijd.
U (langdurig) extravert voordoen als introvert kost zeer veel energie. Mensen die van nature uit introvert zijn pushen om meer sociaal te worden heeft een omgekeerd effect. Je moet natuurlijk als introvert je ook niet compleet afzonderen van de buitenwereld, want dan gaan je sociale vaardigheden op termijn achteruit en zo nu en dan is het toch noodzakelijk om met andere mensen in contact te (kunnen) komen om te kunnen overleven in de maatschappij.
U (langdurig) extravert voordoen als introvert kost zeer veel energie. Mensen die van nature uit introvert zijn pushen om meer sociaal te worden heeft een omgekeerd effect. Je moet natuurlijk als introvert je ook niet compleet afzonderen van de buitenwereld, want dan gaan je sociale vaardigheden op termijn achteruit en zo nu en dan is het toch noodzakelijk om met andere mensen in contact te (kunnen) komen om te kunnen overleven in de maatschappij.
Sick`
Legacy Member
@katrieneke: Klinkt als een neurose, je krijgt het gevoel dat je niet meer de touwtjes in handen hebt, je ziet doomscenarios, je bent in een staat waarvan je twijfelt of je nog wel in de realiteit staat, maar alles wat je ziet en hoort is nog echt, alleen geef je daar misschien een verkeerde betekenis aan, en je ziet geen uitweg waar je beter gaat uitkomen etc etc etc. Een psycholoog is zeker aan te raden, maar verwacht niet te snel te veel, alles heeft tijd nodig om door te dringen, maar ze helpen om jezelf te leren kennen en te begrijpen. En je gaat nuchterder over anderen hun acties/uitspraken redeneren, wat je zelfzekerheid ten goede komt. Je kampt op dit ogenblik ook met een laag zelfbeeld (wat je perfect helpt je nog verder omlaag om te helpen), waar een psycholoog je toch ook fel bij kan helpen.
Anoniem06
Legacy Member
Vermijd psychologen. Het is beter dat je je problemen eerst met je dokter bespreekt, en vraagt of hij je een psychiater kan aanraden.
Een psychiater kan de behandeling starten met medicatie indien hij dat nodig acht. Een psycholoog niet. Een psychiater is terugbetaald, een psycholoog niet of bijna niet.
Een goeie psycholoog vinden is ook moeilijk, in het overaanbod.
Je bent in de twintig. Doe er nu iets aan, anders ga je het je beklagen.
Een psychiater kan de behandeling starten met medicatie indien hij dat nodig acht. Een psycholoog niet. Een psychiater is terugbetaald, een psycholoog niet of bijna niet.
Een goeie psycholoog vinden is ook moeilijk, in het overaanbod.
Je bent in de twintig. Doe er nu iets aan, anders ga je het je beklagen.
Sooth Awful
Legacy Member
Idd, het is heus geen schande meer om antidepressiva te nemen. De huidige generatie SSRI's, MAO's en SNRI's kan je echt niet meer vergelijken met oudere generaties: de meesten zijn vrijwel zonder erge bijwerkingen en tachyfylaxie/tolerantie treedt nog maar in weinig gevallen op.
Als je op een 'natuurlijke' manier niet meer happy of relaxed kan zijn, dan moet de natuur een beetje geholpen worden.
Zoek u een degelijke psychiater en bespreek het probleem.
Als je op een 'natuurlijke' manier niet meer happy of relaxed kan zijn, dan moet de natuur een beetje geholpen worden.
Zoek u een degelijke psychiater en bespreek het probleem.
Sick`
Legacy Member
Arne zei:
Hier werken psychiaters alstijd samen met psychologen. Eerste gesprekken worden terugbetaald, maar van zodra het probleem duidelijk is gaat de psychiater geen echte gesprekken meer met je voeren (buiten op medisch vlak) en moet je de behandeling bij een psycholoog verder zetten. Mijn huisarts is ook totaal niet bekwaam om mij medicatie voor te schrijven. Maar die gaat je wel naar een psychiater moeten doorverwijzen indien je van mening bent dat je medische ondersteuning nodig hebt. In het andere geval kan je het gewoon met je huisarts bespreken en gelijktijdig een psycholoog bezoeken. Maar huisarts zou inderdaad wel best de eerste stap zijn (tenzij hij echt niet helpt ofc).
RiCOManiaC
Legacy Member
Vorig jaar had ik ook sociale angst en dergelijke. Tzit er nog een beetje in ze, ondertussen wel een job gevonden nu en ik merk wel dat dat veel scheelt. Maar moet ook bekennen dat ik soms wel zenuwachtig om te gaan werken, uit schrik om iets mis te doen dan denk ik. Aan de andere kant merk ik ook als er klanten zijn (die dan bv door komen naar het atelier soms om hun pc-probleem te bespreken) dat ik niet echt een probleem heb om er zomaar tegen babbelen.
Over introvert zijn: ik ben dat en ik voel mij daar goed bij. Ik heb niet de behoefte om extravert en enthousiast te gaan doen (ik vind dat eigenlijk redelijk storend). Ik kan wel enthousiast zijn maar das anders (bv goed nieuws of een concert). Maar altijd dat extraverte en zo vind ik vervelend en ik kan dat ook gewoon niet.
Ik ben ook iemand die niet alleen naar een winkel of cafe gaat bv, voor zo'n dingen heb ik dan wel weer een probleem... En ik ben een geweldig zenuwachtig persoon, helpt ook al nie mee.. Bij het minste krijg ik zenuwen, zelfs bij online race games bv... --'
Deze namiddag naar mijn oma voor Allerheiligen maar daar valt het wel mee dan, onder familie ist wel relatief OK.
Over introvert zijn: ik ben dat en ik voel mij daar goed bij. Ik heb niet de behoefte om extravert en enthousiast te gaan doen (ik vind dat eigenlijk redelijk storend). Ik kan wel enthousiast zijn maar das anders (bv goed nieuws of een concert). Maar altijd dat extraverte en zo vind ik vervelend en ik kan dat ook gewoon niet.
Ik ben ook iemand die niet alleen naar een winkel of cafe gaat bv, voor zo'n dingen heb ik dan wel weer een probleem... En ik ben een geweldig zenuwachtig persoon, helpt ook al nie mee.. Bij het minste krijg ik zenuwen, zelfs bij online race games bv... --'
Deze namiddag naar mijn oma voor Allerheiligen maar daar valt het wel mee dan, onder familie ist wel relatief OK.
willy_wonka
Legacy Member
Ik ben ook zo iemand. Maar in mijn geval denk ik meer dat het een extreme vorm van faalangt/sociale fobie/elke vorm van confrontatie willen vermijden is.
Ik ben zo iemand die op een T-kruispunt, terwijl ik eigenlijk naar links moet, nog liever naar rechts afdraai als ik zie dat ik een file achter mij aan het maken ben. Gewoon om de simpele reden dat ik vind dat ik die achter mij aan het ophouden ben. <-- dit is geen metafoor of wat dan ook. Dit doe ik echt. Dagelijks soms.
Ik word niet graag gestoord/opgehouden en ga ervan uit dat een andere dat ook niet graag heeft. Daarom dat ik dan nog liever naar rechts afdraai.
Eigenlijk ben ik een speciaal geval denk ik. Aan de ene kant trek ik mij aan wat mensen van mij denken (zoals dat bovenstaande voorbeeld -> alhoewel de angst vooral komt van de eventuele confrontatie, denk ik) en aan de andere kant veeg ik vierkantig mijn voeten aan anderen.
Een probleem bij mij is dat ik niet graag gestoord word, op geen enkle vlak. Bij ons op het werk krijgen we veel telefoons en ik haat dat gewoon. Ik ben graag op mijzelf en zal nooit naar een bank of wat dan ook telefoneren, omdat ik vind dat ik dan die mensen stoor. Liever stuur ik een mail, zodat die persoon in zijn tijd, in zijn schema kan antwoorden. Een telefoon schreeuwt gewoon: NEEM NU OP, IK HEB NU INFO NODIG!
Mijn ervaring is dat ge aan een telefoon niks opgelost krijgt.
En dan ja... die verdomde stress in het openbaar... Ik krijg het van mensen die dan beginnen "ik heb daar ook last van". Neen, gij hebt daar geen last van. Niet zoals ik. Ik ben zelfs nerveus aan de bushalte, als ik een bus moet inkruipen waar al mensen inzitten.
Da's gelijk die mensen die u van uw stoel komen halen op een stom trouwfeest om mee hun polonaise te doen en als ge dan niet wilt :'o wat zijt gij een saaie'. Als ge weet dat die persoon dat niet graag heeft, laat hem dan zitten! Ge moet mensen niet dwingen van uit hun comfortzone te komen.
Guido Pallemans was de figuur uit Het Eiland waar ik mij het meest kon in inleven. LAAT MIJ GERUST !
Als ik de nacht kon doen bij ons op het werk (kantoor) dan deed ik het onmiddelijk !
Sorry voor mijn nogal onsamenhangend verhaal Alles kwam er ineens uit
Raar eigenlijk. Vroeger was ik vranker en arroganter dan nu.
Ik ben zo iemand die op een T-kruispunt, terwijl ik eigenlijk naar links moet, nog liever naar rechts afdraai als ik zie dat ik een file achter mij aan het maken ben. Gewoon om de simpele reden dat ik vind dat ik die achter mij aan het ophouden ben. <-- dit is geen metafoor of wat dan ook. Dit doe ik echt. Dagelijks soms.
Ik word niet graag gestoord/opgehouden en ga ervan uit dat een andere dat ook niet graag heeft. Daarom dat ik dan nog liever naar rechts afdraai.
Eigenlijk ben ik een speciaal geval denk ik. Aan de ene kant trek ik mij aan wat mensen van mij denken (zoals dat bovenstaande voorbeeld -> alhoewel de angst vooral komt van de eventuele confrontatie, denk ik) en aan de andere kant veeg ik vierkantig mijn voeten aan anderen.
Een probleem bij mij is dat ik niet graag gestoord word, op geen enkle vlak. Bij ons op het werk krijgen we veel telefoons en ik haat dat gewoon. Ik ben graag op mijzelf en zal nooit naar een bank of wat dan ook telefoneren, omdat ik vind dat ik dan die mensen stoor. Liever stuur ik een mail, zodat die persoon in zijn tijd, in zijn schema kan antwoorden. Een telefoon schreeuwt gewoon: NEEM NU OP, IK HEB NU INFO NODIG!
Mijn ervaring is dat ge aan een telefoon niks opgelost krijgt.
En dan ja... die verdomde stress in het openbaar... Ik krijg het van mensen die dan beginnen "ik heb daar ook last van". Neen, gij hebt daar geen last van. Niet zoals ik. Ik ben zelfs nerveus aan de bushalte, als ik een bus moet inkruipen waar al mensen inzitten.
Da's gelijk die mensen die u van uw stoel komen halen op een stom trouwfeest om mee hun polonaise te doen en als ge dan niet wilt :'o wat zijt gij een saaie'. Als ge weet dat die persoon dat niet graag heeft, laat hem dan zitten! Ge moet mensen niet dwingen van uit hun comfortzone te komen.
Guido Pallemans was de figuur uit Het Eiland waar ik mij het meest kon in inleven. LAAT MIJ GERUST !
Als ik de nacht kon doen bij ons op het werk (kantoor) dan deed ik het onmiddelijk !
Sorry voor mijn nogal onsamenhangend verhaal
Alles kwam er ineens uit Raar eigenlijk. Vroeger was ik vranker en arroganter dan nu.
Sneeuwstorm
Legacy Member
Ik kan er ook niet tegen als ze mij te dikwijls bellen als ik met iets bezig ben, want dan moet ik alles laten vallen en ben ik dikwijls mijn draad kwijt met hetgeen ik bezig was. Een telefoon brengt altijd een gevoel van urgentie met zich mee, vind ik.
Soms is het echter handig om eens iets aan de telefoon te bespreken voor het werk, uit ervaring weet ik dat mensen niet altijd hun mails deftig lezen, dan is het soms handig om eens te bellen omdat je dan toch sneller feedback hebt dan op een mail, maar dan check ik meestal eerst per mail eens of het OK is dat ik bel alvorens te bellen. Zeker met meerdere mensen kan het handig zijn om dan eens een conference call op te zetten in plaats van 100 mails te sturen en niet meer te weten op den duur welke mails relevant zijn en welke niet.
Ik apprecieer het dan ook wanneer men mij eerst eens mailt alvorens mij te bellen wanneer het hun uitkomt. Zomaar constant mensen out of the blue bellen getuigt van egoïsme en weinig inlevingsvermogen vind ik.
Het hangt er natuurlijk vanaf wat je functie precies is, maar als programmeur bijvoorbeeld kan een telefoontje van 5 minuten je een half uur kosten als het complexe materie is, omdat je je weer helemaal moet inwerken in hetgeen waar je mee bezig was (zeker als het complexe materie is).
Soms is het echter handig om eens iets aan de telefoon te bespreken voor het werk, uit ervaring weet ik dat mensen niet altijd hun mails deftig lezen, dan is het soms handig om eens te bellen omdat je dan toch sneller feedback hebt dan op een mail, maar dan check ik meestal eerst per mail eens of het OK is dat ik bel alvorens te bellen. Zeker met meerdere mensen kan het handig zijn om dan eens een conference call op te zetten in plaats van 100 mails te sturen en niet meer te weten op den duur welke mails relevant zijn en welke niet.
Ik apprecieer het dan ook wanneer men mij eerst eens mailt alvorens mij te bellen wanneer het hun uitkomt. Zomaar constant mensen out of the blue bellen getuigt van egoïsme en weinig inlevingsvermogen vind ik.
Het hangt er natuurlijk vanaf wat je functie precies is, maar als programmeur bijvoorbeeld kan een telefoontje van 5 minuten je een half uur kosten als het complexe materie is, omdat je je weer helemaal moet inwerken in hetgeen waar je mee bezig was (zeker als het complexe materie is).
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.