The art of self destruction.

To trapt af:
Van mij hebben ze vroeger veel verwacht, ik zou de eerste zijn die aan de unief minstens een studie als ingenieur afrondde. Begonnen zuipen op mijn vijftiende om gewoon de schooldagen door te komen, beginnen werken als arbeider, als iemand te dicht in de buurt kwam vond ik altijd wel een manier om diegene belachelijk te maken, dertien stielen en twaalf jobs, ....
Nu al een poosje stabiel omdat ik uit het systeem gehaald ben (invaliditeit) maar als ik mij buiten meng en onder mensen kom moet ik mij soms inhouden omdat ik de persoon ben die een zelfverkozen leider op zijn gezicht slaat als hij anderen vernederd.
 
Vooral fysiek dan, onder het moto van: "Niet flauw doen", al meermaals door kwetsuren heen blijven sporten, met alle gevolgen vandien. En het is een les die ik maar héééél traag leer. Ook nu blijf ik mezelf forceren terwijl ik naar de kiné aan't gaan ben voor m'n schouder. En ondertussen ook een elleboog blessure opgelopen door toch maar te blijven sporten, maar de spieren dan wat anders te gebruiken om de schouder niet te belasten.

Ik besef dat het niet slim is, maar dan praat ik mezelf toch steeds weer aan, och het zal gene kwaad kunnen, ga nu maar sporten en duw maar goed door :)
 
Stress op het werk, meestal is het een half uur erna opgelost. Ik ben dan iemand dat zegt dat werk totaal niet belangrijk is maar vanaf er bij ons iets misloopt en ze verwachten van mij een oplossing dat ik soms niet meteen kan bieden krijg ik het.
 
- Uitstel gedrag x 9000
- Compulsief consumeren van nuttelloze shit
- Afzonderen van mensen die beter verdienen van mij
- Koffie zuipen alsof ik geen spastische blaas heb
- Mensen snel afschrijven alsof ik ze echt ken
- Helpende handen wegslaan
- Romantiseren van dingen die niet gegrond zijn in de realiteit

..
Er is nog ze, maar dat zijn de eerste die in mij opkomen.
 
Doomscrollen wint het van voldoende slaap
7 jaar geen tandarts bezocht
Geld koudweg op een rekening laten staan devalueren
Ego boven vriendschappen gezet
 
Ik ben iemand die soms een heel afwachtende houding heeft. Mocht ik wat assertiever zijn (of vooral weten wat ik wil, in combinatie met er dan ook voor te gaan), stond ik misschien wat verder in het leven. Ik probeer daar niet teveel over na te denken, want misschien valt die afwachtende houding wel nogal mee en als ik kijk rondom mij wat ik heb mogen verwezenlijken mag ik zeker niet klagen. Maar zeker op vlak van carrière had ik sneller kunnen schakelen.

Op fysiek vlak ben ik een Bourgondiër, maar ik maak te weinig tijd om te bewegen. Sporten doe ik niet zo graag. Wandelen wel, maar ik vind het niet makkelijk om daar tijd voor te vinden. Ik ben met de loop der jaren wel wat bijgekomen en zou graag een stuk afvallen (ca. 10 - 15 kg). Ik zit niet meer op mijn maximum, maar het mag toch eens een flink stuk naar beneden gaan.

Mentale zelfzorg was een tijdje geleden ook een issue, daar heb ik wel stappen in ondernomen. Dat zit terug goed.
 
Vandaag was weer een perfect voorbeeld. Kon deze nacht beginnen op een job die me normaal perfect moet liggen. Compleet stressen daarvoor, waardoor ik vandaag niet buiten kom.
 
Dus niet gaan werken?
Nee. Woensdag op roze wolk omdat deze job zich aanbood, daarna beginnen stressen en welkom tot de chaos. Dus enkele kut dagen achter de rug en daarstraks totaal niet in staat om te vertrekken.
Edit: te veel info.
 
Laatst bewerkt:
Nee. Woensdag op roze wolk omdat deze job zich aanbood, daarna beginnen stressen en welkom tot de chaos. Dus enkele kut dagen achter de rug en daarstraks totaal niet in staat om te vertrekken.
Soms heb ik geen flauw idee meer wat te doen. Leef al sinds mijn tiende met die zelfmoordgedachten en andere vreemde dingen in mijn hoofd, al meer dan dertig jaar dat ik ermee kamp, het zou gewoon fijn zijn mochten ze besluiten dat het genoeg geweest is, dat ik niet langer moet proberen en mij gewoon thuis mag opsluiten.
Soms denk ik dat ik gewoon moet stoppen met te vechten tegen mijn gedachten en het geweld moet toelaten... maar ik heb er een hekel aan menselijk contact en weet dat ik het nooit zou uithouden in een gevangeniscel met andere mensen.
Ik heb ook al heel lang die gedachten maar ik hou mij vast aan mijn ankers. Ik kan mijn zoon en vriendin niet achterlaten. Probeer ook zoiets te zoeken.

En man up. Just do it. Spring,.

Werk is echt zo erg niet. Jammer dat mensen het zien als iets negatief.
 
Ik heb ook al heel lang die gedachten maar ik hou mij vast aan mijn ankers. Ik kan mijn zoon en vriendin niet achterlaten. Probeer ook zoiets te zoeken.

En man up. Just do it. Spring,.

Werk is echt zo erg niet. Jammer dat mensen het zien als iets negatief.
Daarin geef ik je compleet gelijk, mijn leven was veel eenvoudiger toen ik gewoon ging werken. En zuiver rationeel lijkt het zo simpel en toch zit ik er al enkele jaren in vast. Morgen terug naar psychiater.
 
Eest mezelf in een burn out gewerkt. Eruit geraakt maar gemerkt dat ik er nu veel gevoeliger voor ben. Na mijn relatie volledig de weg kwijt geraakt in de zin van wat wil ik doen met mijn leven.

Huidig resultaat - depressie.
 
Terug
Bovenaan