Wilto
Well-known member
Ik ben hier op het forum nog geen supply chain specifieke thread tegengekomen. Vandaar deze voorzet.
Globalisatie is al 30/40j op deze planeet. En als er één ding duidelijk is, is dat de totale algemene welvaart onnoemelijk gestegen is. Met behulp van gigantische tankers is de schaal nog groter geworden en zijn zo goed als alle producten goedkoper geworden.
Zelfs eenvoudige producten leggen een ongelooflijk lange reis af voor ze in je winkelmandje belanden. De processen worden vaak gerealiseerd door onbekende bedrijven.
Maar er zijn ook nadelen. Er moet maar één kink in de kabel zitten en het just-in-time principe valt ineen. Het is al sinds covid een ding (mondmaskers anyone?) het werd acuut tijdens de blokkering van het Suez-kanaal door de Ever Given. En nu met alle grootmachten die bezig zijn met re & near shoring is het zelfs geopolitieke strategie.
Als voorbeeld, misschien het cruciaalste onderdeel van de moderne economie. De weg van raw material tot een afgewerkte semigeleider:
Eerst wordt er zand uit een quartz mijn gehaald. Want ja, silicon is een afgeleidde van zand. Pakweg door een mijn in Spanje.
Dat wordt dan verhit naar 1800 graden en is er 99,95 silicon. We zitten nog altijd in een fabriek in Spanje, maar een stad bij de kust, waar het dan voor het eerst op een tanker geladen wordt.
De silicone wordt naar een fabriek verzonden in Duitsland (Wacker Chemie is één van de weinige). Daar wordt er ultrapure silicone gemaakt, genaamd polysilicon, dat is dan 99,99999999% puur. --> geen enkel Chinees bedrijf kan dit vooralsnog.
Vervolgens gaat de polysilicon naar een Japans bedrijf Shin Etsu met productiefaciliteit in Portland, Oregon. Zij maken van die polysilicon ultradunne wafers via een speciaal productieproces. (Eén van de materialen nodig in dit proces (een smeltkroes om de wafer te kristallizeren) is high purity quartz. Dat mineraal is maar op één plaats ter wereld beschikbaar (Spruce Pine, North Carolina). En die mijn is voor het grootste deel in handen van Sibelco, een Belgisch mijnbedrijf met hoofdzetel in Antwerpen.)
Eenmaal de wafer gemaakt, gaat die opnieuw de tanker op, nu richting Taiwan, naar TSMC. Daar verblijft die wafer enkele maanden, in gigantische cleanrooms. Hiermee wordt bedoeld dat er geen enkele trilling mag zijn (en dit in een land met veel aardbevingen) want de minste trilling zorgt voor problemen met de fabricatie. Wat ze onder meer doen, is het graveren de wafers met een Extreme Ultraviolet Licht (EUV), via extreem gespecialiseerde lenzen. Dat graveren lukt enkel dankzij een machine van ASML, een Nederlands bedrijf. De lenzen van hun machine komen van een Duits bedrijf, Zeiss. Het design van de chip dat ze graveren is ontwikkelt in een Amerikaans software bedrijf (Apple doet dat tegenwoordig). Apple ontwikkelt dat design gebaseerd op Intellectual Property van ARM, een Brits bedrijf in handen van Softbank, een Japanse holding.
Nu de chip gemaakt is, vaart die naar Maleisië, waar ze een beschermende coating krijgt & wiring voor het circuit board. Daarna gaan ze opnieuw de boot op naar de assembly line in een Chinese productiefaciliteit. Waar ze dan in een iPhone gestoken worden. Daarna gaat de volledige iPhone de tanker op naar de uiteindelijke consument.
Als je dit zo leest, zie je dat je misschien wel een TSMC fabriek kan namaken (zoals China dat doet met hun staatsbedrijf SMIC), maar je hangt van nog zoveel andere zaken & landen af. Zelfs het hele 'reshoring' verhaal nu populair in de politiek lijkt me zever in pakjes.
Kennen jullie zelf producten die een enorme / wonderbaarlijke reis maken? Ik denk aan chemische processen, maar evengoed eenvoudige producten. Ga je akkoord met de near/reshoring beleid nu trendy in de politiek? Shoot
Globalisatie is al 30/40j op deze planeet. En als er één ding duidelijk is, is dat de totale algemene welvaart onnoemelijk gestegen is. Met behulp van gigantische tankers is de schaal nog groter geworden en zijn zo goed als alle producten goedkoper geworden.
Zelfs eenvoudige producten leggen een ongelooflijk lange reis af voor ze in je winkelmandje belanden. De processen worden vaak gerealiseerd door onbekende bedrijven.
Maar er zijn ook nadelen. Er moet maar één kink in de kabel zitten en het just-in-time principe valt ineen. Het is al sinds covid een ding (mondmaskers anyone?) het werd acuut tijdens de blokkering van het Suez-kanaal door de Ever Given. En nu met alle grootmachten die bezig zijn met re & near shoring is het zelfs geopolitieke strategie.
Als voorbeeld, misschien het cruciaalste onderdeel van de moderne economie. De weg van raw material tot een afgewerkte semigeleider:
Eerst wordt er zand uit een quartz mijn gehaald. Want ja, silicon is een afgeleidde van zand. Pakweg door een mijn in Spanje.
Dat wordt dan verhit naar 1800 graden en is er 99,95 silicon. We zitten nog altijd in een fabriek in Spanje, maar een stad bij de kust, waar het dan voor het eerst op een tanker geladen wordt.
De silicone wordt naar een fabriek verzonden in Duitsland (Wacker Chemie is één van de weinige). Daar wordt er ultrapure silicone gemaakt, genaamd polysilicon, dat is dan 99,99999999% puur. --> geen enkel Chinees bedrijf kan dit vooralsnog.
Vervolgens gaat de polysilicon naar een Japans bedrijf Shin Etsu met productiefaciliteit in Portland, Oregon. Zij maken van die polysilicon ultradunne wafers via een speciaal productieproces. (Eén van de materialen nodig in dit proces (een smeltkroes om de wafer te kristallizeren) is high purity quartz. Dat mineraal is maar op één plaats ter wereld beschikbaar (Spruce Pine, North Carolina). En die mijn is voor het grootste deel in handen van Sibelco, een Belgisch mijnbedrijf met hoofdzetel in Antwerpen.)
Eenmaal de wafer gemaakt, gaat die opnieuw de tanker op, nu richting Taiwan, naar TSMC. Daar verblijft die wafer enkele maanden, in gigantische cleanrooms. Hiermee wordt bedoeld dat er geen enkele trilling mag zijn (en dit in een land met veel aardbevingen) want de minste trilling zorgt voor problemen met de fabricatie. Wat ze onder meer doen, is het graveren de wafers met een Extreme Ultraviolet Licht (EUV), via extreem gespecialiseerde lenzen. Dat graveren lukt enkel dankzij een machine van ASML, een Nederlands bedrijf. De lenzen van hun machine komen van een Duits bedrijf, Zeiss. Het design van de chip dat ze graveren is ontwikkelt in een Amerikaans software bedrijf (Apple doet dat tegenwoordig). Apple ontwikkelt dat design gebaseerd op Intellectual Property van ARM, een Brits bedrijf in handen van Softbank, een Japanse holding.
Nu de chip gemaakt is, vaart die naar Maleisië, waar ze een beschermende coating krijgt & wiring voor het circuit board. Daarna gaan ze opnieuw de boot op naar de assembly line in een Chinese productiefaciliteit. Waar ze dan in een iPhone gestoken worden. Daarna gaat de volledige iPhone de tanker op naar de uiteindelijke consument.
Als je dit zo leest, zie je dat je misschien wel een TSMC fabriek kan namaken (zoals China dat doet met hun staatsbedrijf SMIC), maar je hangt van nog zoveel andere zaken & landen af. Zelfs het hele 'reshoring' verhaal nu populair in de politiek lijkt me zever in pakjes.
Kennen jullie zelf producten die een enorme / wonderbaarlijke reis maken? Ik denk aan chemische processen, maar evengoed eenvoudige producten. Ga je akkoord met de near/reshoring beleid nu trendy in de politiek? Shoot
