Het feit dat Twisters een 12+-rating heeft omdat de film ernstige weergaven van zware weersomstandigheden toont, is mijn op één na favoriete cinematische grap van het voorbije jaar. Mijn favoriete grap blijft uiteraard Joker: Folie à Deux, die een opgestoken middelvinger is richting verwachtingen en de conventies van een sequel, maar laat ons dat blik met wormen maar gesloten houden. Toch valt het imploderen van Joker vrij goed terug te koppelen naar de algemene consensus over Twisters. Daar waar Todd Phillips’ sterk geanticipeerde sequel namelijk het publiek stevig tegen de haren in wist te strijken door hen niet te geven wat ze hoopten te krijgen, leverde Twisters exact waar filmfans op hoopten: simpele, ouderwetse popcorny fun.
Dat Twisters
een terugkeer naar de grote vorm van weleer is geworden voor het genre van de ouderwetse rampenfilm, is nochtans vrij verrassend, omdat het idee van een sequel op een film uit '96 van de hand van de regisseur van het gevoelige Minari nu niet bepaald klinkt als een recept voor succes. Dat blijkt het echter wel te zijn, omdat de film slim genoeg is om zichzelf niet voor te doen als meer dan de domme fun die het is en nooit aanvoelt als een goedkope sequel die probeert te cashen op nostalgie. Twisters voelt dan ook niet aan als een sequel, maar als een volledig op zichzelf staande herinterpretatie van de blockbuster van Jan De Bont.
Dat komt omdat Chung en Kosinski voor een sterke flow zorgen, waarbij de steeds verder in intensiteit opbouwende set pieces netjes worden afgewisseld met momenten van welgekomen kalmte. Twisters is een luide spektakelfilm, maar een slim opgebouwde, die op ouderwetse wijze ook weet dat er in een storm momenten van rust nodig zijn, zodat de impact van het natuurgeweld des te harder binnenkomt. Daisy Edgar-Jones maakt in dat opzicht wederom indruk door te fungeren als narratief ankerpunt waar een publiek zich mee kan identificeren. Glenn Powell's Tyler lukt dat in elk geval niet. Powell is om te beginnen al een veel te goed uitziende brok charisma om je als doorsnee kijker mee te vereenzelvigen, maar zijn personage is tegelijk ook te bombastisch en vol van zichzelf om dat te doen - al is dat in het begin dan toch. Het plot van Twisters voelt dus weliswaar vertrouwd aan, maar het goede tempo, de angstaanjagend spectaculaire tornado’s en amusante personages zorgen voor een thrillride die de moeite waard is. Twisters is niet enkel een van de leukste blockbusters van het jaar; het zou zomaar de beste big-budget sequel sinds Top Gun: Maverick kunnen zijn omdat het iets relatief fris doet met oude ideeën.
Ook over de audio kunnen we vrij kort zijn: de Atmos-mix is gewoon geschift. Het geluid speelt bijvoorbeeld erg goed met de onheilspellende stilte die je soms voelt voor een storm, om dan plots alle registers open te gooien en alle speakers simultaan in overdrive te zetten. Het is op die momenten een luide, agressieve mix, een symfonie van windeffecten en brokstukken die steeds intenser klinkt. Dit is de perfecte geluidstrack om de kat van de buren mee te traumatiseren.
Veel recente uitgaven laten het afweten wanneer het aankomt op speciale features, maar Universal heeft ook op dat vlak gelukkig wat moeite gedaan. De commentaartrack van Lee Isaac Chung is informatief en geeft een duidelijk beeld van de visie die achter het project schuilging. Verder zijn er de occasionele bloopers, een paar deleted scenes en een paar luchtige features die, ondanks een gebrek aan diepgang, wel een fijn beeld geven van het maken van de film. Al met al een solide set extra’s dus.
Dat Twisters
Nostalgisch modern
Het verhaal voelt niet vreemd aan voor fans van het origineel. Daisy Edgar-Jones timmert verder aan haar sterrenstatus in de rol van Kate, een jonge wetenschapster die, sinds een desastreuze tornado het leven kostte aan enkele van haar vrienden, het jagen op tornado’s heeft opgegeven. Wanneer haar vriend Javi en de belofte van een grootse wetenschappelijke kans haar terug naar Oklahoma lokken, kruist ze het pad van Tyler, een charmante waaghals die zichzelf heeft uitgeroepen tot tornadotemmer en op die manier een schare fans heeft opgebouwd. Wanneer het tornadoseizoen steeds intenser wordt en de tornado’s chaos beginnen te creëren op ongeziene schaal, ontdekken de twee dat ze misschien best hun krachten bundelen. De ideeën van Twisters zijn kortom verre van nieuw. Hoofdpersonage Kate heeft een onverwerkt trauma, er is een team van serieuze wetenschappers en een team van waaghalzen die raketten in de trechters van windhozen schieten omdat ze vooral uit zijn op faam— het zijn vertrouwde elementen. Het is ook geinig om te zien welke nostalgische knipogen de film levert om te refereren naar de film uit '96, zoals Kate die een slinks “I’m not back” afvuurt naar Javi, of de nachtelijke tornado tijdens een rodeo die herinneringen oproept aan de drive-in scène uit '96. Regisseur Lee Isaac Chung en schrijver Joseph Kosinski gebruiken dus weldegelijk de bouwsteentjes van Twister voor hun versie, maar het voelt eerder aan als een hommage dan een gratuite copy-paste.Twisters voelt als een ouderwets goede film gemaakt met een moderne lens.
Dat komt omdat Chung en Kosinski voor een sterke flow zorgen, waarbij de steeds verder in intensiteit opbouwende set pieces netjes worden afgewisseld met momenten van welgekomen kalmte. Twisters is een luide spektakelfilm, maar een slim opgebouwde, die op ouderwetse wijze ook weet dat er in een storm momenten van rust nodig zijn, zodat de impact van het natuurgeweld des te harder binnenkomt. Daisy Edgar-Jones maakt in dat opzicht wederom indruk door te fungeren als narratief ankerpunt waar een publiek zich mee kan identificeren. Glenn Powell's Tyler lukt dat in elk geval niet. Powell is om te beginnen al een veel te goed uitziende brok charisma om je als doorsnee kijker mee te vereenzelvigen, maar zijn personage is tegelijk ook te bombastisch en vol van zichzelf om dat te doen - al is dat in het begin dan toch. Het plot van Twisters voelt dus weliswaar vertrouwd aan, maar het goede tempo, de angstaanjagend spectaculaire tornado’s en amusante personages zorgen voor een thrillride die de moeite waard is. Twisters is niet enkel een van de leukste blockbusters van het jaar; het zou zomaar de beste big-budget sequel sinds Top Gun: Maverick kunnen zijn omdat het iets relatief fris doet met oude ideeën.
Het schijfje
Laat me even de open deur van de caravan intrappen voordat die wegvliegt. Twisters ziet er precies zo uit als je verwacht van een grote blockbuster anno 2024 op een UHD-schijfje. De Dolby Vision-transfer is haarscherp en brengt de destructie in volle glorie in beeld. Heel af en toe levert dat wat gedoe op, waarbij je te duidelijk de trukendoos ziet die CGI en praktische effecten van elkaar probeert te scheiden, maar die momenten zijn sporadisch en doen nauwelijks afbreuk aan een sterk gemaakt stukje spektakel. Dat het er door de toepassing van wat artificiële filmgrain tegelijk ook nog steeds erg filmisch uitziet - en niet zo steriel als sommige andere recente blockbusters - versterkt enkel verder het aangename visuele karakter van Twisters.Ook over de audio kunnen we vrij kort zijn: de Atmos-mix is gewoon geschift. Het geluid speelt bijvoorbeeld erg goed met de onheilspellende stilte die je soms voelt voor een storm, om dan plots alle registers open te gooien en alle speakers simultaan in overdrive te zetten. Het is op die momenten een luide, agressieve mix, een symfonie van windeffecten en brokstukken die steeds intenser klinkt. Dit is de perfecte geluidstrack om de kat van de buren mee te traumatiseren.
Veel recente uitgaven laten het afweten wanneer het aankomt op speciale features, maar Universal heeft ook op dat vlak gelukkig wat moeite gedaan. De commentaartrack van Lee Isaac Chung is informatief en geeft een duidelijk beeld van de visie die achter het project schuilging. Verder zijn er de occasionele bloopers, een paar deleted scenes en een paar luchtige features die, ondanks een gebrek aan diepgang, wel een fijn beeld geven van het maken van de film. Al met al een solide set extra’s dus.
Conclusie
Twisters is een sterk gemaakte blockbuster die niet meer pretendeert te zijn dan een goede, ouderwetse rampenfilm. Het biedt een vleugje nostalgie, maar vergeet tegelijkertijd niet een eigen identiteit te behouden, en levert zo een stevige dosis amusement. Dat het UHD-schijfje wordt aangevuld met uitstekende audiovisuele troefkaarten en een solide set extra features, maakt het tot een uitgave die elke woonkamer kan omtoveren tot een stormzone.
Pro
- Goed gemaakte ouderwetse rampenfilm
- Sterke cast
- Sterke audiovisuele presentatie
Con
- Glenn Powell is fun maar ongeloofwaardig als Tyler
- Wat kleine momenten waar de CGI steekjes laat vallen
8.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
24 november 2024
Genre
- Actie
- Avontuur
Speelduur
122 minuten
Regie
Lee Isaac Chung
Cast
Daisy Edgar-Jones, Glenn Powell, Anthony Ramos
Uitgever
Warner Brothers
