Het idee van een Toy Story 5 is gewoonweg ridicuul. Ik bedoel gewoon… waarom? Ik ben opgegroeid met Woody en Buzz en wil gerust op een heuvel staan en iedereen bekampen die zegt dat Toy Story 3 geen meesterwerk is, maar een vijfde deel? Wie zat daar nou op te wachten? Na het perfecte emotionele slot van het derde deel in de reeks voelde Toy Story 4 al als een film die meer weg had van een charmante epiloog dan een volwaardige film, het idee van een vijfde deel voelde dan ook totaal overbodig aan. Het is een perceptie die tijdens het kijken echter al snel wegsmelt. Het is lang geleden dat we een film nog zo hard zijn best zagen doen om de kijker te overtuigen van zijn relevantie.
Het verhaal van deze vijfde film in de franchise vertoont uiteraard behoorlijke gelijkenissen met het uitgangspunt van de allereerste film. In de jaren 90 draaide alles rond de existentiële crisis die gepaard ging met ouderwetse speeltjes die geconfronteerd werden met een coole action figure met technische snufjes zoals een laserlichtje. Tegenwoordig zijn Buzz, Jessie, Rex en de bende de geliefde speelkameraadjes van Bonnie, maar er is een nieuwe existentiële dreiging aan de horizon… de Lilypad!!
Buzz is uiteraard samen met Woody terug van de partij en het is fijn hen herenigd te zien, maar Toy Story 5 is niet hun film. Ze zijn zijpersonages in een film waarvan de emotionele lading grotendeels op de schouders van Jessie rust. Dat werkt uitstekend. Fans van de reeks weten maar al te goed dat de cowgirl een stevig trauma meezeult door als speeltje in de steek gelaten te zijn en dat ze een primaire angst heeft om dat nog eens door te maken. De komst van de Lilypad scheurt die emoties volledig open en zorgt voor momenten die echt weten te raken. Toy Story 5 gaat weliswaar over schattig speelgoed, maar het vertelt een diep menselijk verhaal over herkenbare angsten. Het is oprecht ontroerend.
Dat betekent niet noodzakelijk dat de film een tearjerker is. Er is zat comic relief in Toy Story 5, niet in het minst van Conan O’Brien, die de show steelt als een pottytrainend computerspeeltje dat een plejade aan toilethumor in zijn arsenaal heeft. Ook de rest van de cast is uiteraard weer uitstekend. Het voelt nog steeds als een warm dekentje om Tom Hanks en Tim Allen bezig te horen als Woody en Buzz, maar dit is uiteraard de film van Jessie en Joan Cusack geeft dan ook alles om de wervelwind aan emoties van de pop met verlatingsangst weer te geven. Uiteraard zijn de animatoren bij Pixar de echte MVP’s die de look van de film weer net dat ietsje gedetailleerder maken, maar de stemmencast geeft het speelgoed niet enkel een stem maar ook karakter.
Een laatste nitpick is vooral een persoonlijke. Omdat het verhaal erg de focus legt op Jessie, die op haar eentje op avontuur gaat, en Woody en Buzz ietwat tweede viool spelen, krijgen andere geliefde personages nog minder te doen. De bijdrage van geliefde personages als Rex, Mr Potato Head en Slinky lijkt op die manier meer op veredelde cameo’s. Gelukkig maar dat Canada’s beste stuntman Duke Caboom af en toe een kunstje mag doen. Laat die kleine minpuntjes echter de sfeer niet bederven, Toy Story 5 is het beste dat Pixar in jaren heeft afgeleverd en een absolute ode aan het spelende kind in ons allen.
Het verhaal van deze vijfde film in de franchise vertoont uiteraard behoorlijke gelijkenissen met het uitgangspunt van de allereerste film. In de jaren 90 draaide alles rond de existentiële crisis die gepaard ging met ouderwetse speeltjes die geconfronteerd werden met een coole action figure met technische snufjes zoals een laserlichtje. Tegenwoordig zijn Buzz, Jessie, Rex en de bende de geliefde speelkameraadjes van Bonnie, maar er is een nieuwe existentiële dreiging aan de horizon… de Lilypad!!
Angst voor het onbekende
Inderdaad, jongens en meisjes, technologie heeft zijn weg naar de kinderkamer gevonden in de vorm van een tablet en de onbevangen speeltijd zal nooit nog hetzelfde zijn. De speeltjes voelen hun voortbestaan bedreigd, Bonnie haar sociaal leven lijkt zich volledig te vormen via de technologische indringer en een traditioneel Toy Story-avontuur ontplooit zich. Er zijn duidelijk raakvlakken met het idee dat de eerste film dertig jaar geleden al presenteerde. De angst voor het onbekende van vooruitgang is ook hier een krachtig motief. Alleen voelt het dus niet als een herhaling van zetten, omdat het verhalend slimme dingen durft te doen. De Lilypad is geen gewoon speeltje, maar een entiteit die niet enkel spelletjes levert, maar ook sociale connecties met de vrienden van Bonnie. Dat is een bizar gegeven waar zelfs de coole action figure initieel kop noch staart aan krijgt.Buzz is uiteraard samen met Woody terug van de partij en het is fijn hen herenigd te zien, maar Toy Story 5 is niet hun film. Ze zijn zijpersonages in een film waarvan de emotionele lading grotendeels op de schouders van Jessie rust. Dat werkt uitstekend. Fans van de reeks weten maar al te goed dat de cowgirl een stevig trauma meezeult door als speeltje in de steek gelaten te zijn en dat ze een primaire angst heeft om dat nog eens door te maken. De komst van de Lilypad scheurt die emoties volledig open en zorgt voor momenten die echt weten te raken. Toy Story 5 gaat weliswaar over schattig speelgoed, maar het vertelt een diep menselijk verhaal over herkenbare angsten. Het is oprecht ontroerend.
Oude harten breken harder
De film gaat ook nooit voor een belerende toon. Voor het speelgoed is tech uiteraard een angstaanjagend fenomeen en Lilypad voert streken uit die antagonistisch zijn, maar Toy Story 5 gaat nooit voor het opgeheven vingertje dat stelt dat alle technologie noodzakelijk nefast is voor kinderen. Het is ook duidelijk dat dit vijfde deel in de saga vooral spreekt voor de kinderen van toen die opgegroeid zijn met Woody, Jessie en Buzz. Die millennials zijn nu een stuk in de dertig, hebben de sprong van oldschool speelgoed naar schermen aan den lijve ondervonden en hebben nu zelf kinderen rond de leeftijd van Bonnie. Uiteraard gaan de kleintjes genieten van het beeld van Buzz op een eenhoorn of de stoere capriolen van Jessie, maar de kale plek en het buikje dat Woody tegenwoordig probeert te maskeren met een poncho maken duidelijk op wiens emoties de film mikt. Daar slaagt Toy Story 5 ook wonderwel in. Voor het eerst sinds Bing Bong het loodje legde in Inside Out wist Pixar opnieuw op wondermooie wijze mijn hart te breken.Toy Story 5 toont dat er nog steeds genoeg emotionele energie in de batterijen van het geliefde speelgoed zit.
Dat betekent niet noodzakelijk dat de film een tearjerker is. Er is zat comic relief in Toy Story 5, niet in het minst van Conan O’Brien, die de show steelt als een pottytrainend computerspeeltje dat een plejade aan toilethumor in zijn arsenaal heeft. Ook de rest van de cast is uiteraard weer uitstekend. Het voelt nog steeds als een warm dekentje om Tom Hanks en Tim Allen bezig te horen als Woody en Buzz, maar dit is uiteraard de film van Jessie en Joan Cusack geeft dan ook alles om de wervelwind aan emoties van de pop met verlatingsangst weer te geven. Uiteraard zijn de animatoren bij Pixar de echte MVP’s die de look van de film weer net dat ietsje gedetailleerder maken, maar de stemmencast geeft het speelgoed niet enkel een stem maar ook karakter.
Sterke sequel met kleine minpuntjes
Toy Story 5 is kortom een hele sterke sequel geworden, maar feilloos is het niet. Ik had het eerder al over het feit dat Woody en Buzz gewoon zijpersonages zijn, maar ik ga zelfs een stap verder: ieders favoriete sheriff is eigenlijk overbodig voor het plot. Woody had zijn perfecte einde in de vorige film en hem er terug bij betrekken voelt ietwat geforceerd. Ook het subplot met tientallen gestrande Buzz Lightyear-poppen die op zoek zijn naar Star Command voelt lange tijd overbodig. Tot de laatste akte lijkt het alsof ze een aparte kortfilm als interludes in de film geplakt hebben, en wanneer de connectie met het hoofdverhaal er dan uiteindelijk komt, voelt het vooral aan als een plotdevice.Een laatste nitpick is vooral een persoonlijke. Omdat het verhaal erg de focus legt op Jessie, die op haar eentje op avontuur gaat, en Woody en Buzz ietwat tweede viool spelen, krijgen andere geliefde personages nog minder te doen. De bijdrage van geliefde personages als Rex, Mr Potato Head en Slinky lijkt op die manier meer op veredelde cameo’s. Gelukkig maar dat Canada’s beste stuntman Duke Caboom af en toe een kunstje mag doen. Laat die kleine minpuntjes echter de sfeer niet bederven, Toy Story 5 is het beste dat Pixar in jaren heeft afgeleverd en een absolute ode aan het spelende kind in ons allen.
Conclusie
Toy Story 5 is een film die een verrassend relevant verhaal vertelt met een emotionele lading. Door Jessie het kloppende hart van het verhaal te maken, vinden Andrew Stanton en zijn team bij Pixar een sterke nieuwe invalshoek die je echt doet geven om de gevoelens van een pop en het kleine meisje dat haar beetje bij beetje begint te ontgroeien.
Pro
- Vertelt een sterk relevant verhaal
- De emotionele kern is ijzersterk
- Animatie is top
Con
- Woody's aanwezigheid voelt wat geforceerd
- Een subplot met gestrande Buzz Lightyear's voelt als een makkelijk plot device
8.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
17 juni 2026
Genre
- Animatie
Speelduur
102 minuten
Regie
Andrew Stanton
Cast
Tom Hanks, Tim Allen, Joan Cusack, Conan O'Brien, Keanu Reeves
Uitgever
Disney
