In Tails of Iron 2: Whiskers of Winter is de hoofdrol niet meer weggelegd voor Redgi, de held uit de indiegame Tails of Iron, maar wel voor Arlo. Hij is een jonge, grijswitte rat en zoon van Lord Avor, Warden of the Wastes. Samen met zijn vader woont Arlo in het kasteel van Winter’s Edge, gelegen in het ijzige Ratdom. Maar al snel slaat daar het noodlot toe. Na een nachtelijke braspartij wordt hun stad namelijk aangevallen door een bende afschuwelijke gedrochten: de Darkwings. Je raadt het al wellicht: Arlo, als dé gelukkige uitverkorene, mag orde op zaken gaan stellen, en wel door die vreselijke mormels terug te jagen, naar waar ze vandaan kwamen.
Opnieuw ontwikkeld door Odd Bug Studio en uitgegeven door United Label, wordt Tails of Iron 2: Whiskers of Winter beschikbaar op 28 januari voor pc, PlayStation 4 en 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch, en de souls-like actie-RPG is daarnaast Steam Deck-geverifieerd. Maar kan het evenveel bekoren als de prequel?
Vanaf dat moment komt de focus van de gameplay te liggen op het overleven. Vooreerst door alle gespuis uit te roeien, maar ook om Winter’s Edge ondertussen opnieuw op te bouwen. Doordat je onder andere nieuw personeel (een keukenchef, een smid, ...) dient te rekruteren, moet je verschillende locaties op de wereldkaart bezoeken, wat natuurlijk niet gebeurt zonder de nodige risico’s. Uiteindelijk draait het plot om wraak te kunnen nemen op de Darkwings, maar dat vereist weliswaar heel veel moed en volharding. Alleen wanneer Arlo voldoende voorbereid is op deze strijd, zal hij hen definitief kunnen verslaan.
Nog steeds heeft de actie zijn ruwe kantjes, maar aan de andere kant voelt deze terug heerlijk rauw en uitdagend aan. Timing blijft essentieel, vooral bij dodge en shield parry. De telegraphing laat echter nog steeds wat te wensen over, want de aanvalspatronen van sommige vijanden blijven soms moeilijk te lezen. Beginners raad ik dan ook aan om, wanneer de combat begint te frustreren, de moeilijkheidsgraad op Fairy Tail Mode te zetten, de meest toegankelijke van de drie. De eerste vijanden die je tegenkomt zijn een groep lastige stekelvarkens, toepasselijk de Backstabbers genoemd. Daarna krijg je hoofdzakelijk te maken met de Darkwings, maar zelfs oude bekenden, zoals die vreselijke kikkers uit de eerste game, passeren de revue. Je snapt het mogelijks al, geen enkel gevecht blijkt te verlopen als een walk in the park. Ook je uitrusting speelt hierbij terug een cruciale rol, want Arlo dient zichzelf te beschermen tegen effecten als gif, vuur, ijzige kou, enzoverder. Ja, als er iets gezegd kan worden van de combat gameplay in deze tweede Tails of Iron-game, is dat Odd Bug Studio hier duidelijk op zeker speelde, en vooral voortbouwde op wat al goed werkte.
Ook terug is de wereldkaart, die dient als hub om de diverse quests te lanceren. Helaas mankeert deze nog steeds een zoom-functie. Tails of Iron 2 is opgedeeld in korte, compacte levels, die in elkaar overgaan middels een kort laadmoment. Gelukkig komt na een tijdje ook Fast Travel beschikbaar, en wel via de Pi-Rat-boot, die de noodzaak tot backtracking zo goed als elimineert. Daarnaast zijn er weer talloze geheime paden te ontdekken. Door wingerds door te hakken, houten wanden te breken en/of te springen naar hoger gelegen plekjes, kun je waardevolle loot en uitrusting vinden. Voor sommige geheimen heb je echter specifiek materiaal nodig, dat je pas later in het spel verkrijgt. Opslagpunten werken opnieuw via zitplekken zoals tronen, stoelen, bankjes. Deze zijn slim geplaatst, maar je moet verdomd goed uit je doppen kijken, omdat je bepaalde bankjes gemakkelijk over het hoofd ziet. Met alle gevolgen van dien, als je dan plots onvoorbereid lijnrecht tegenover een imposante baas staat...
Zowel visueel als auditief weet Tails of Iron 2 trouwens minstens evenveel te imponeren als de voorganger. Verteller van dienst is wederom Doug Cockle, beter bekend als de stem achter Geralt of Rivia, oftewel de Witcher dus. Een dynamische dag- en nachtcyclus voegt daarnaast variatie toe aan de al kleurrijke locaties. Dit terwijl de gedetailleerde decors - waar NPC’s werken of patrouilleren, vlaggen wapperen en bootjes met goederen wegvaren - bijdragen aan een rattenuniversum dat, ondanks zijn sombere teneur, opmerkelijk levendig aanvoelt. Dankzij het voortdurende ruisen van de wind, de veelvuldig dreigende jachthoorns, afgewisseld met sfeervol gefluit en allerhande andere verfijnende achtergrondklanken, wordt in combinatie met de bijzondere art style, een uitzonderlijk beklijvende atmosfeer gecreëerd. Tijdens gevechten schakelt de soundtrack trouwens over naar opzwepende death metal, wat de intensiteit van deze actiemomenten nog eens extra onderstreept.
Opnieuw ontwikkeld door Odd Bug Studio en uitgegeven door United Label, wordt Tails of Iron 2: Whiskers of Winter beschikbaar op 28 januari voor pc, PlayStation 4 en 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch, en de souls-like actie-RPG is daarnaast Steam Deck-geverifieerd. Maar kan het evenveel bekoren als de prequel?
Van jager, naar zelf opgejaagd wild
Het begint allemaal met een expeditie van vader en zoon waarbij ze op stekelvarkens jagen, en die tegelijkertijd als tutorial dient. Kort daarna wordt Ratdom, tijdens een indrukwekkende maar chaotische openingsscène, dus aangevallen door de Darkwings, bestaande uit een leger van gigantische vleermuizen en ander gespuis. Een van die mormels brengt Arlo buiten westen, en wanneer hij ontwaakt kan hij enkel nog de ravage en gruwel die achterblijft, aanschouwen. Alle bewoners van de stad zijn vermoord of verdwenen, en Arlo voelt zich genoodzaakt om te vluchten naar de Outskirts, de meest nabijgelegen regio. Het rampscenario vormt slechts het begin van een ware nachtmerrie én tegelijk het eerste hoogtepunt van de game, maar zeker niet het laatste.Een eerbetoon aan moed en volharding...
Vanaf dat moment komt de focus van de gameplay te liggen op het overleven. Vooreerst door alle gespuis uit te roeien, maar ook om Winter’s Edge ondertussen opnieuw op te bouwen. Doordat je onder andere nieuw personeel (een keukenchef, een smid, ...) dient te rekruteren, moet je verschillende locaties op de wereldkaart bezoeken, wat natuurlijk niet gebeurt zonder de nodige risico’s. Uiteindelijk draait het plot om wraak te kunnen nemen op de Darkwings, maar dat vereist weliswaar heel veel moed en volharding. Alleen wanneer Arlo voldoende voorbereid is op deze strijd, zal hij hen definitief kunnen verslaan.
Nog meer van Tails of Iron
De gameplay zelf voelt erg vertrouwd aan voor wie het eerste deel al heeft gespeeld. Zo is de besturing is quasi identiek gebleven, met souls-like combat die focust op harde swing attacks, dodge, dash, counter-gebaseerde parry en healing. Je wapenarsenaal bestaat wederom uit speren, bijlen en zwaarden, en je kunt terug vallen inzetten om vijanden op een slinkse wijze uit te schakelen. Ook de Finishing Move via de rechterstick waarmee je bazen spectaculair kunt afmaken, is terug van de partij. De voorheen vaak bekritiseerde slijpsteen werd nu volledig herwerkt naar een tijdelijk item, waarmee je je wapens tijdens combat kunt scherp stellen voor een tijdelijke buff. De duur van deze laatste wordt weergegeven via een gele strook links bovenaan het scherm.Nog steeds heeft de actie zijn ruwe kantjes, maar aan de andere kant voelt deze terug heerlijk rauw en uitdagend aan. Timing blijft essentieel, vooral bij dodge en shield parry. De telegraphing laat echter nog steeds wat te wensen over, want de aanvalspatronen van sommige vijanden blijven soms moeilijk te lezen. Beginners raad ik dan ook aan om, wanneer de combat begint te frustreren, de moeilijkheidsgraad op Fairy Tail Mode te zetten, de meest toegankelijke van de drie. De eerste vijanden die je tegenkomt zijn een groep lastige stekelvarkens, toepasselijk de Backstabbers genoemd. Daarna krijg je hoofdzakelijk te maken met de Darkwings, maar zelfs oude bekenden, zoals die vreselijke kikkers uit de eerste game, passeren de revue. Je snapt het mogelijks al, geen enkel gevecht blijkt te verlopen als een walk in the park. Ook je uitrusting speelt hierbij terug een cruciale rol, want Arlo dient zichzelf te beschermen tegen effecten als gif, vuur, ijzige kou, enzoverder. Ja, als er iets gezegd kan worden van de combat gameplay in deze tweede Tails of Iron-game, is dat Odd Bug Studio hier duidelijk op zeker speelde, en vooral voortbouwde op wat al goed werkte.
Duistere maar inpalmende wereld, zelfs voor een rat
Ook terug is de wereldkaart, die dient als hub om de diverse quests te lanceren. Helaas mankeert deze nog steeds een zoom-functie. Tails of Iron 2 is opgedeeld in korte, compacte levels, die in elkaar overgaan middels een kort laadmoment. Gelukkig komt na een tijdje ook Fast Travel beschikbaar, en wel via de Pi-Rat-boot, die de noodzaak tot backtracking zo goed als elimineert. Daarnaast zijn er weer talloze geheime paden te ontdekken. Door wingerds door te hakken, houten wanden te breken en/of te springen naar hoger gelegen plekjes, kun je waardevolle loot en uitrusting vinden. Voor sommige geheimen heb je echter specifiek materiaal nodig, dat je pas later in het spel verkrijgt. Opslagpunten werken opnieuw via zitplekken zoals tronen, stoelen, bankjes. Deze zijn slim geplaatst, maar je moet verdomd goed uit je doppen kijken, omdat je bepaalde bankjes gemakkelijk over het hoofd ziet. Met alle gevolgen van dien, als je dan plots onvoorbereid lijnrecht tegenover een imposante baas staat...
... verpakt in een grimmig, maar hoopgevend avontuur.
Zowel visueel als auditief weet Tails of Iron 2 trouwens minstens evenveel te imponeren als de voorganger. Verteller van dienst is wederom Doug Cockle, beter bekend als de stem achter Geralt of Rivia, oftewel de Witcher dus. Een dynamische dag- en nachtcyclus voegt daarnaast variatie toe aan de al kleurrijke locaties. Dit terwijl de gedetailleerde decors - waar NPC’s werken of patrouilleren, vlaggen wapperen en bootjes met goederen wegvaren - bijdragen aan een rattenuniversum dat, ondanks zijn sombere teneur, opmerkelijk levendig aanvoelt. Dankzij het voortdurende ruisen van de wind, de veelvuldig dreigende jachthoorns, afgewisseld met sfeervol gefluit en allerhande andere verfijnende achtergrondklanken, wordt in combinatie met de bijzondere art style, een uitzonderlijk beklijvende atmosfeer gecreëerd. Tijdens gevechten schakelt de soundtrack trouwens over naar opzwepende death metal, wat de intensiteit van deze actiemomenten nog eens extra onderstreept.
Conclusie
Tails of Iron 2: Whiskers of Winter bouwt vooral voort op de solide basis van zijn voorganger, met een aantal interessante - maar geen baanbrekende - verbeteringen en toevoegingen. De uitdagende maar belonende combat blijft een sterk punt, al zullen zelfs de makkelijkste moeilijkheidsgraad en de soms onduidelijke telegraphing niet iedereen kunnen bekoren. Desondanks maakt ook deze sequel indruk met zijn duistere sfeer, meeslepend verhaal en visueel charmerende presentatie. Voor wie Tails of Iron wist te waarderen, is deze een absolute aanrader!
Pro
- Grimmig maar meeslepend verhaal
- Uitdagende souls-like combat, en gelukkig drie moeilijkheidsgraden
- Blijft visueel en auditief charmeren
Con
- Iets te veel van hetzelfde als in de voorganger ...
- ... en dat houdt ook de mindere telegraphing in
8
Over
Beschikbaar vanaf
28 januari 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
- Platformer
- RPG
Ontwikkelaar
- Odd Bug Studio
Uitgever
- United Label Games
Website
Laatst bewerkt:
