Indiana Jones meets XCOM: UFO Defense (1994), tenminste die vibe kreeg ik toen ik de beelden in de trailer van 'Pathway' zag. De 'archeoloog' Indy is voor mij toch wel een van mijn jeugdhelden en XCOM heb ik als kind grijs gespeeld op onze trouwe DOS-bak. Ik was dus redelijk in mijn nopjes toen ik deze mocht reviewen op de Nintendo Switch. Benieuwd of onze 'helden' in Pathway ook een probleem gaan hebben met slangen…
Bij het opstarten van het spel Pathway worden we verwelkomd door een verzicht in de woestijn met in de verte een vervaarlijk ogende schedel met daarvoor mysterieuze zwarte obelisken rond een piramide. Hier valt al meteen de pixel art-style op die we tegenwoordig wel meer zien. Op de achtergrond speelt een zeer toepasselijk deuntje (met serieuze Indiana Jones -vibes) die prima bij de setting past. De toon is gezet…
We do not follow maps to buried treasure and X never, ever marks the spot
We schrijven 1936 (Indiana Jones, Raiders of the Lost Ark, much?) en voor onze eerste missie krijgen we te horen dat onze vriend Morten is ontvoerd en wij mogen hem redden. Om hem te bevrijden moeten we Marokko doorkruisen. Hiervoor mogen we drie karakters kiezen uit de zes die beschikbaar zijn aan het begin van de game. Het, zij het beperkte RPG-element komt hier naar voren, want elk karakter heeft zijn eigen perks die in het verloop van het verhaal verder kunt ontwikkelen. Zo heeft Natalya Shushkova onder andere een specialisatie ‘Medical Expert’ waardoor ze zichzelf en andere personages kan healen. Hier heb je verschillende gebruiksvoorwerpen voor die elk dan weer een bepaalde hoeveelheid hit points teruggeven. Dit gaat van simpele windsels en pillen tot obscure drankjes. Deze voorwerpen raak je niet kwijt, maar het aantal keer dat je ze kan gebruiken is wel beperkt.
Tijd om in het voertuig te springen en de Sahara te trotseren, op zoek naar Morten. Op de willekeurig gegenereerde map die we krijgen kunnen we onze route uitstippelen naar het eindpunt van deze missie. Gezien we maar een beperkte hoeveelheid brandstof meegekregen hebben, gaan we niet alle locaties kunnen bezoeken en moet er dus spaarzaam omgegaan worden met het aantal tussenstops die we gaan bezoeken. Op elke tussenstop kan zich er een willekeurige situatie voordoen. Dit kan een gevecht zijn, maar ook het ontdekken van ruïnes of pech met je auto. Veel van de gevechten kun je omzeilen door gewoon verder te rijden. Als de voorraad items in je jeep bijna uitgeput is, is dit soms verstandig, omdat je niet weet of je tijdig nieuwe zal vinden.
Nazi’s. I hate these guys
De gevechten gebeuren turn based. Een beurt bestaat meestal uit twee fasen die je in willekeurige volgorde kunt uitvoeren. Verplaatsen en een handeling uitvoeren. Deze handeling kan dan bestaan uit aanvallen, een voorwerp gebruiken of een speciale beweging. Afhankelijk van de situatie mag de speler na het positioneren van zijn teamgenoten beginnen met een volledige beurt, welke bestaat uit 2 acties per personage, of met 1 beurt waarbij vrij te kiezen welke handeling. In Pathway ben je vooral bezig nazi’s neer te knallen, afgewisseld met ondoden, sektes en haar leden. Meestal lopen de gevechten vlot, maar de besturing is wat tricky en af en toe verwarrend. Het is niet altijd duidelijk wat er gebeurt. Zo heb ik vaker dan gezond is per ongeluk een granaat op het hoofd van mijn eigen karakter laten droppen. Regelmatig eindigde ik ook voortijdig mijn ronde door op de verkeerde knop te drukken. Gelukkig kun je dat laatste makkelijke aanpassen in het menu.
Navigeren naar de volgende stop op de kaart werkt ook niet altijd even soepel. Soms vertrok mijn jeep, zonder dat er een knop ingedrukt was, terwijl hij andere keren niet wilde vertrekken. Bij het aankomen van de volgende marker op de kaart duurt het ook vaak even voor er iets gebeurt. Ook aan het einde van een schermutseling duurt het soms even voor het scherm met de buit verschijnt. Het rare is dat dit occasioneel gebeurt en niet consequent.
Afgezien van de haperingen hier en daar en de soms iets te lange laadtijden, speelt het spel verder behoorlijk vlot. Zeker tijdens een schermutseling gaat het bijna altijd zonder haperingen. Hoewel hierbij wel vermeld moet worden dat zeer occasioneel het spel volledig weigert nog input van de speler te registreren. De enige optie is dan het spel te sluiten en opnieuw op te starten. Dit kan als je een lang, moeilijk gevecht aan het beslechten bent zeer frustrerend zijn.
Gezien de locaties waar het spel zich afspeelt beperkt het kleurenpallet zich vaak tot veel bruin- en grijstinten. Enerzijds is dat begrijpelijk gezien we toch voornamelijk in de woestijn vertoeven, anderzijds mis je af en toe toch wel wat nuance verschillen waardoor je niet precies ziet wat je doet. De gevechten in de diverse tempels, grotten enzovoort zijn wel een aangename afwisseling en hier worden veel bredere kleurpaletten voor gebruikt. Voor de teksten in de tutorialschermen is een belachelijk klein lettertype gekozen. Dit heeft, voornamelijk bij handheld mode, tot gevolg dat het soms echt moeilijk leesbaar is.
De verteller mist misschien veel intonatie en deze had van mij dus best een paar workshops “voorlezen” mogen volgen en de teksten hadden iets luider ingesproken mogen worden. Het geluid in de rest van het spel is prima in orde en de muziek geeft voldoende sfeer. Gelukkig beperkt de ingesproken tekst zich tot de introductie en het afronden van missies.
Bij het opstarten van het spel Pathway worden we verwelkomd door een verzicht in de woestijn met in de verte een vervaarlijk ogende schedel met daarvoor mysterieuze zwarte obelisken rond een piramide. Hier valt al meteen de pixel art-style op die we tegenwoordig wel meer zien. Op de achtergrond speelt een zeer toepasselijk deuntje (met serieuze Indiana Jones -vibes) die prima bij de setting past. De toon is gezet…
We do not follow maps to buried treasure and X never, ever marks the spot
We schrijven 1936 (Indiana Jones, Raiders of the Lost Ark, much?) en voor onze eerste missie krijgen we te horen dat onze vriend Morten is ontvoerd en wij mogen hem redden. Om hem te bevrijden moeten we Marokko doorkruisen. Hiervoor mogen we drie karakters kiezen uit de zes die beschikbaar zijn aan het begin van de game. Het, zij het beperkte RPG-element komt hier naar voren, want elk karakter heeft zijn eigen perks die in het verloop van het verhaal verder kunt ontwikkelen. Zo heeft Natalya Shushkova onder andere een specialisatie ‘Medical Expert’ waardoor ze zichzelf en andere personages kan healen. Hier heb je verschillende gebruiksvoorwerpen voor die elk dan weer een bepaalde hoeveelheid hit points teruggeven. Dit gaat van simpele windsels en pillen tot obscure drankjes. Deze voorwerpen raak je niet kwijt, maar het aantal keer dat je ze kan gebruiken is wel beperkt.
Tijd om in het voertuig te springen en de Sahara te trotseren, op zoek naar Morten. Op de willekeurig gegenereerde map die we krijgen kunnen we onze route uitstippelen naar het eindpunt van deze missie. Gezien we maar een beperkte hoeveelheid brandstof meegekregen hebben, gaan we niet alle locaties kunnen bezoeken en moet er dus spaarzaam omgegaan worden met het aantal tussenstops die we gaan bezoeken. Op elke tussenstop kan zich er een willekeurige situatie voordoen. Dit kan een gevecht zijn, maar ook het ontdekken van ruïnes of pech met je auto. Veel van de gevechten kun je omzeilen door gewoon verder te rijden. Als de voorraad items in je jeep bijna uitgeput is, is dit soms verstandig, omdat je niet weet of je tijdig nieuwe zal vinden.
Nazi’s. I hate these guys
De gevechten gebeuren turn based. Een beurt bestaat meestal uit twee fasen die je in willekeurige volgorde kunt uitvoeren. Verplaatsen en een handeling uitvoeren. Deze handeling kan dan bestaan uit aanvallen, een voorwerp gebruiken of een speciale beweging. Afhankelijk van de situatie mag de speler na het positioneren van zijn teamgenoten beginnen met een volledige beurt, welke bestaat uit 2 acties per personage, of met 1 beurt waarbij vrij te kiezen welke handeling. In Pathway ben je vooral bezig nazi’s neer te knallen, afgewisseld met ondoden, sektes en haar leden. Meestal lopen de gevechten vlot, maar de besturing is wat tricky en af en toe verwarrend. Het is niet altijd duidelijk wat er gebeurt. Zo heb ik vaker dan gezond is per ongeluk een granaat op het hoofd van mijn eigen karakter laten droppen. Regelmatig eindigde ik ook voortijdig mijn ronde door op de verkeerde knop te drukken. Gelukkig kun je dat laatste makkelijke aanpassen in het menu.
Navigeren naar de volgende stop op de kaart werkt ook niet altijd even soepel. Soms vertrok mijn jeep, zonder dat er een knop ingedrukt was, terwijl hij andere keren niet wilde vertrekken. Bij het aankomen van de volgende marker op de kaart duurt het ook vaak even voor er iets gebeurt. Ook aan het einde van een schermutseling duurt het soms even voor het scherm met de buit verschijnt. Het rare is dat dit occasioneel gebeurt en niet consequent.
In Pathway ben je vooral bezig nazi’s neer te knallen.
Afgezien van de haperingen hier en daar en de soms iets te lange laadtijden, speelt het spel verder behoorlijk vlot. Zeker tijdens een schermutseling gaat het bijna altijd zonder haperingen. Hoewel hierbij wel vermeld moet worden dat zeer occasioneel het spel volledig weigert nog input van de speler te registreren. De enige optie is dan het spel te sluiten en opnieuw op te starten. Dit kan als je een lang, moeilijk gevecht aan het beslechten bent zeer frustrerend zijn.
Gezien de locaties waar het spel zich afspeelt beperkt het kleurenpallet zich vaak tot veel bruin- en grijstinten. Enerzijds is dat begrijpelijk gezien we toch voornamelijk in de woestijn vertoeven, anderzijds mis je af en toe toch wel wat nuance verschillen waardoor je niet precies ziet wat je doet. De gevechten in de diverse tempels, grotten enzovoort zijn wel een aangename afwisseling en hier worden veel bredere kleurpaletten voor gebruikt. Voor de teksten in de tutorialschermen is een belachelijk klein lettertype gekozen. Dit heeft, voornamelijk bij handheld mode, tot gevolg dat het soms echt moeilijk leesbaar is.
De verteller mist misschien veel intonatie en deze had van mij dus best een paar workshops “voorlezen” mogen volgen en de teksten hadden iets luider ingesproken mogen worden. Het geluid in de rest van het spel is prima in orde en de muziek geeft voldoende sfeer. Gelukkig beperkt de ingesproken tekst zich tot de introductie en het afronden van missies.
Pro
- Graphics zijn vrolijk en sfeervol
- Muziek en geluidseffecten zijn op punt
- Speelt, op wat hiccups na, zeer vlot
- Uitdagend
- Moeilijkheid zeer goed aan te passen naar de wensen van de speler
Con
- Besturing weinig innovatief
- Geen touchscreen
- Laadtijden en delay bij pop-up schermen
- Enkele game breaking bugs
- Flinterdun verhaal
- Teksten in handheldmode soms bijna onleesbaar
- Geen slangen
7
Over
Beschikbaar vanaf
27 mei 2021
Gespeeld op
- Nintendo Switch
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
Ontwikkelaar
- Robotality
Uitgever
- Chucklefish
Website
Laatst bewerkt door een moderator:
