Stel je voor dat je in een klooster leeft. Je ondergaat een zeer streng regime, hebt amper vrije tijd en moet alles volgens de regeltjes doen. De zin om een beetje kattenkwaad uit te steken groeit met de dag. Zo ook voor de jonge nonnen in Nuns on the Run. Ze hebben stiekem allemaal een geheime wens en willen die, tegen de zin van de abdis en priores, koste wat kost bemachtigen. In Nuns kruip jij in de huid van ofwel de rondsluipende novices ofwel tracht je de nonnen te betrappen als moeder overste. Ik neem je even mee in een wereld vol geheimzinnigheid, spanning en de ultieme wens tot rebellie.
Nuns on the Run (Second Edition) is een heruitgave van het kat-en-muisspel uit 2010, gemaakt door de Vlaamse ontwikkelaar Fréderic Moyersoen. Moyersoen heeft reeds heel wat spellen op zijn palmares staan, zoals het welbekende Saboteur. De geüpdatete release van Nuns bevat opgefrist artwork, voorzien door Dmitry Kazak die in 2024 ook de art van What The Fog?! voor zijn rekening nam.
Je hebt hierbij de optie in stilstaan, zachtjes rondsluipen, rondwandelen of rennen. De keuze die je hierbij maakt heeft niet alleen gevolgen in de hoeveelheid stippen die je kan overbruggen, maar hoe sneller je gaat, hoe groter de kans dat de abdis of priores je horen en kunnen betrappen. Immers, na de keuze van bewegingssnelheid moet je gooien met een zwarte dobbelsteen en de uitkomst bepaalt of je al dan niet wordt gehoord. Is dat zo, dan krijgen de spelers die de rol van toezichthouders hebben gekozen, een algemene richtlijn over waar de novice zich zou bevinden. Met andere woorden, ze krijgen dan de optie om zich naar jouw positie te bewegen waardoor de kans op betrapping enorm hoog wordt.
De keuzes die je als novice moet maken, voelen hierdoor best tactisch, al heb je natuurlijk ook wel een beetje het gelukselement van de dobbelsteen waar rekening mee moet worden gehouden. Ik vond de mix van tactisch beslissen en hopen op wat geluk best goed werken en het zorgde in de praktijk voor veel grappige momenten. De rol van novice is met momenten zenuwslopend omdat je echt koste wat kost onder de radar wenst te blijven.
De bewegingsopties van de toezichthouders zijn een beetje anders dan deze van de jonge nonnen. Zowel de abdis als de priores moeten een vaste route kiezen die ze in principe getrouw moeten volgen. Ze kunnen met andere woorden niet ineens abrupt van richting wijzigen. Dat zou het spel voor de novices ook bijna onmogelijk maken, dus het idee van de routes is zeker goed bedacht.
Blijkt uit de zwarte dobbelsteenrol dat een novice wordt gehoord, dan mogen ze echter wél van hun vast route afwijken, naar de bron van het geluid toe. Er wordt dan door de novice een geluidstoken naast de abdis of priores neergelegd in de richting waar zijzelf verstopt zitten. Een novice wordt trouwens betrapt wanneer een toezichthouder op dezelfde positiestip beland op het speelbord. Dan krijgt de jonge non een stevige preek en wordt ze richting kamer gestuurd. Echter kan de speler die op dergelijke wijze betrapt werd wel nog gewoon deelnemen aan het spel. Zodra de novice buiten de gezichtslinie is van de abdis of priores, kan weer zoals vanouds rondgeslopen worden in de zoektocht naar dat lekker stukje cake.
Zelf ben ik een grote fan van bordspellen waarbij er geen spelereliminatie van toepassing is. Niets breekt de sfeer zo snel dan een speler die vrij vroeg in het spel uitgeschakeld wordt en vervolgens mak aan de kant moet zitten toekijken. Daarmee heeft Nuns on the Run dus zeker goede punten gescoord.
Wel vond ik de spelregels niet altijd even overzichtelijk, vooral wat betreft de rol van de abdis en priores, in die zin dat je ook in deze rollen moet kiezen of je wandelt of loopt en zodoende de geluidsdobbelsteen moet gooien. We hebben de regels meerdere keren moeten herlezen voordat we doorhadden hoe het precies werkte. Eenmaal het klikt, speelt Nuns on the Run logisch en vlot.
Met een grotere groep spelers komt het kat-en-muisspel pas echt tot zijn recht aangezien ieder zijn of haar eigen novice moet besturen en er zodoende ook meer kansen zijn voor het andere team om een jonge non te betrappen. Dat zorgt voor chaotische maar spannende situaties en alleszins heel wat luchtig vertier.
Om af te sluiten: in de Benelux-versie van het spel is een printfoutje op het bord geslopen. Hierbij mist nummertje 93 op de map en werd tweemaal een stip aangeduid als nummer 94. In de praktijk merk je dit eigenlijk niet meteen op maar het kan wel problematisch zijn als je net op een van deze stippen je beweging eindigt. De ontwikkelaars zijn hiervan op de hoogte en het foutje zou in een volgende print opgelost worden.
Nuns on the Run (Second Edition) is een heruitgave van het kat-en-muisspel uit 2010, gemaakt door de Vlaamse ontwikkelaar Fréderic Moyersoen. Moyersoen heeft reeds heel wat spellen op zijn palmares staan, zoals het welbekende Saboteur. De geüpdatete release van Nuns bevat opgefrist artwork, voorzien door Dmitry Kazak die in 2024 ook de art van What The Fog?! voor zijn rekening nam.
Sluipen of toch maar rennen?
Zoals gezegd neem je in Nuns on the Run de rol over van ofwel de jongere nonnen (novices) die in het geniep door het klooster proberen te sluipen, ofwel probeer je hen net te betrappen. De jonge nonnen hebben allemaal een persoonlijk geheim doel, een verboden object dat ze willen bemachtigen en dat ergens verstopt zit in het klooster. Deze voorwerpen zijn heel uiteenlopend, van een handgeschreven liefdesbrief tot een stukje lekkere cake. Ze liggen verspreid op het speelbord, bestaande uit een heleboel kamers, gangen, tuinen en vooral: witte stippen met cijfers. Als novice krijg je een kaartje met daarop de locatie (cijfer in een witte stip) van een sleutel en jouw object. Het doel is om naar die stip te bewegen en daarbij in het geheim op een apart notitieblaadje je bewegingen bij te houden.Je hebt hierbij de optie in stilstaan, zachtjes rondsluipen, rondwandelen of rennen. De keuze die je hierbij maakt heeft niet alleen gevolgen in de hoeveelheid stippen die je kan overbruggen, maar hoe sneller je gaat, hoe groter de kans dat de abdis of priores je horen en kunnen betrappen. Immers, na de keuze van bewegingssnelheid moet je gooien met een zwarte dobbelsteen en de uitkomst bepaalt of je al dan niet wordt gehoord. Is dat zo, dan krijgen de spelers die de rol van toezichthouders hebben gekozen, een algemene richtlijn over waar de novice zich zou bevinden. Met andere woorden, ze krijgen dan de optie om zich naar jouw positie te bewegen waardoor de kans op betrapping enorm hoog wordt.
De keuzes die je als novice moet maken, voelen hierdoor best tactisch, al heb je natuurlijk ook wel een beetje het gelukselement van de dobbelsteen waar rekening mee moet worden gehouden. Ik vond de mix van tactisch beslissen en hopen op wat geluk best goed werken en het zorgde in de praktijk voor veel grappige momenten. De rol van novice is met momenten zenuwslopend omdat je echt koste wat kost onder de radar wenst te blijven.
Op heterdaad betrapt
Waar de novices in stilte proberen te verdwijnen in de schaduwen, spelen de abdis en priores een heel ander spel. Zij zijn de waakzame ogen van het klooster en bewegen zich zichtbaar over het speelbord. Hun taak bestaat er dus in om de novices te betrappen voor ze het geheime object veilig en wel terug kunnen brengen naar hun kamer.De bewegingsopties van de toezichthouders zijn een beetje anders dan deze van de jonge nonnen. Zowel de abdis als de priores moeten een vaste route kiezen die ze in principe getrouw moeten volgen. Ze kunnen met andere woorden niet ineens abrupt van richting wijzigen. Dat zou het spel voor de novices ook bijna onmogelijk maken, dus het idee van de routes is zeker goed bedacht.
Ik vond de mix van tactisch beslissen en hopen op wat geluk best goed werken en het zorgde in de praktijk voor veel grappige momenten.
Blijkt uit de zwarte dobbelsteenrol dat een novice wordt gehoord, dan mogen ze echter wél van hun vast route afwijken, naar de bron van het geluid toe. Er wordt dan door de novice een geluidstoken naast de abdis of priores neergelegd in de richting waar zijzelf verstopt zitten. Een novice wordt trouwens betrapt wanneer een toezichthouder op dezelfde positiestip beland op het speelbord. Dan krijgt de jonge non een stevige preek en wordt ze richting kamer gestuurd. Echter kan de speler die op dergelijke wijze betrapt werd wel nog gewoon deelnemen aan het spel. Zodra de novice buiten de gezichtslinie is van de abdis of priores, kan weer zoals vanouds rondgeslopen worden in de zoektocht naar dat lekker stukje cake.
Zelf ben ik een grote fan van bordspellen waarbij er geen spelereliminatie van toepassing is. Niets breekt de sfeer zo snel dan een speler die vrij vroeg in het spel uitgeschakeld wordt en vervolgens mak aan de kant moet zitten toekijken. Daarmee heeft Nuns on the Run dus zeker goede punten gescoord.
Wel vond ik de spelregels niet altijd even overzichtelijk, vooral wat betreft de rol van de abdis en priores, in die zin dat je ook in deze rollen moet kiezen of je wandelt of loopt en zodoende de geluidsdobbelsteen moet gooien. We hebben de regels meerdere keren moeten herlezen voordat we doorhadden hoe het precies werkte. Eenmaal het klikt, speelt Nuns on the Run logisch en vlot.
Hoe meer, hoe liever
Waar ik wel een heel duidelijk standpunt over heb: het spel speelt veel beter met meer spelers dan het op de doos aangegeven minimum. De game zou in principe te spelen zijn van twee tot acht spelers, maar dat werkt in de praktijk gewoonweg niet goed. Ik heb het spel een paar keer met twee gespeeld alsook met een grotere groep en het verschil was immens. Nuns on the Run is in mijn ogen echt een soort familie/partygame waarbij je minstens met drie, maar het liefst met zoveel mogelijk spelers aan de slag gaat. Met twee personen moet de ene persoon zowel de abdis- als prioresrollen op zich nemen en de novice-speler moet dan eigenlijk met zoveel mogelijk verschillende jonge nonnen spelen zodat het spel spannend wordt met twee. Het is daarbij voor de novice-speler niet zo fijn om bijvoorbeeld drie verschillende geheime objecten te gaan zoeken en dit allemaal op een notitieblaadje bij te houden. Het zorgt voor teveel boekhouding voor een spel dat luchtig en ongecompliceerd zou moeten zijn.Met een grotere groep spelers komt het kat-en-muisspel pas echt tot zijn recht aangezien ieder zijn of haar eigen novice moet besturen en er zodoende ook meer kansen zijn voor het andere team om een jonge non te betrappen. Dat zorgt voor chaotische maar spannende situaties en alleszins heel wat luchtig vertier.
Om af te sluiten: in de Benelux-versie van het spel is een printfoutje op het bord geslopen. Hierbij mist nummertje 93 op de map en werd tweemaal een stip aangeduid als nummer 94. In de praktijk merk je dit eigenlijk niet meteen op maar het kan wel problematisch zijn als je net op een van deze stippen je beweging eindigt. De ontwikkelaars zijn hiervan op de hoogte en het foutje zou in een volgende print opgelost worden.
Conclusie
Nuns on the Run (Second Edition) is een spannend en luchtig kat-en-muisspel waarin de novices stiekem hun verboden objecten proberen te bemachtigen, terwijl de abdis en priores hen proberen te betrappen. Het spel combineert tactisch nadenken met een beetje geluk en levert veel spannende en hilarische momenten op. De afwezigheid van spelereliminatie is ook een grote plus. Wie wordt betrapt door de strenge nonnen, kan direct opnieuw proberen zijn of haar object te bemachtigen. Wel mochten de spelregels net iets duidelijker zijn en vind ik het spel minder geschikt voor twee spelers. Dit is een bordspel met partyame vibes waardoor de noodzaak voor een grotere groep zich toch wel opdringt.
Alle foto's werden aangeleverd door Henk Rolleman. Meer knappe foto's vind je op zijn Instagram-pagina namellor.
Alle foto's werden aangeleverd door Henk Rolleman. Meer knappe foto's vind je op zijn Instagram-pagina namellor.
Pro
- Goede balans tussen tactische keuzes en geluk
- Als partygame zorgt het spel voor luchtig vertier
- Geen spelereliminatie
Con
- Soms wat rommelig rulebook
- Niet aangeraden voor twee spelers, vanaf vier wordt het echt leuk
- Kleine misprint op het speelbord
7
Over
Uitgever
- 999 Games
Designer
Fréderic Moyersoen
Aantal spelers
2-8
Tijdsduur
30 minuten
