Het Sportpaleis daverde zaterdag 29 maart op z’n grondvesten voor Hot Wheels Monster Trucks Live. Letterlijk. Ik wist niet dat die dingen zo enorm luid waren. Buiten het extreem harde geluid was de show zelf niet veel soeps. Dat had ik misschien al kunnen weten bij de combinatie van Hot Wheels en monstertrucks. Zelfs het nieuwe Glow-N-Fire-concept stelde zwaar teleur en wist de show niet spectaculairder te maken.
Ik was denk ik de enige vader die zijn kind niet had meegebracht. Zoonlief is geen fan van luid gebrul en gejuich, dus had ik hem wijselijk thuisgelaten. En misschien maar goed ook. Ongelofelijk hoe hard die motoren knallen en hoe, ook al behoor ik niet tot het doelpubliek, pover de show was. Hot Wheels richt zich duidelijk op jonge fans. Kinderen met geluidswerende koptelefoons, ouders en hun stijve nek omdat datzelfde kind er tweeënhalf uur op heeft vertoefd, en de zeldzame grootouder. Die zaten er een beetje verloren bij, maar wilden toch enthousiast overkomen voor hun kleinkind. Al is dat laatste toch moeilijk te veinzen als er tijdens de show zo weinig gebeurt.
Wat volgde was een mix van wedstrijden tussen de trucks, freestyle-stunts, vuur en een reusachtige ijsdraaktruck die met veel bravoure werd aangekondigd, maar uiteindelijk niet meer deed dan het dak van een autowrak afrukken. Lees: eraf plooien, het dak leek er al gewoon los op te liggen. Vervolgens konden de chauffeurs even pauzeren. Na een Baby Shark dance-off voor de kinderen en een YMCA-momentje voor de ouders was het pauze voor het publiek. Groot was mijn verbazing – en nog groter mijn verontwaardiging – toen ik zag dat een kleine plastic monstertruck dertig euro kostte. Dertig euro. Degoutant. De blikken van andere ouders leken mij gelijk te geven: dit was pure afzetterij.
Veel kinderen leken hier ook veel enthousiaster over dan wanneer de trucks hun ding deden. En terecht, want hiervoor waren ze gekomen. Misschien hielp het wel dat elk moment zonder explosieve actie werd opgevuld met vuur, luide beats of tot vervelens toe de te enthousiaste co-host tussen het publiek. "Even wachten met jullie enthousiasme" riep de man luidkeels voordat een jongetje het correcte antwoord gaf op een quizvraag om een speelgoedpakket te winnen. Buiten vijf mensen in het publiek die applaudisseerden kwam er van dat enthousiasme weinig in huis.
De aankleding van de show was heel magertjes, denk aan rook, lichten, knallende muziek en een gewone standaard betonnen vloer in plaats van modder of zand. Het Glow-N-Fire-concept bleef beperkt tot wat kleurrijke lampen op de trucks. Geen extreme stunts, geen verrassende decorelementen ... Zelfs de korte interviews met de voornamelijk Amerikaanse chauffeurs leverden weinig op. Kinderen verstaan geen Engels, en de ouders waren intussen meer bezig met hun kroost kalm te houden.
De verveling sloeg bij mij behoorlijk snel toe, en ik had het gevoel dat ik niet de enige was. Sommige kinderen werden ongeduldig, een paar ouders trokken zich al terug richting uitgang met huilende of verveelde kinderen. Je verwacht van een Hot Wheels-show voor deze prijs toch net iets meer dan wat dezelfde trucksprongen en tien rookmachines.
Ik was denk ik de enige vader die zijn kind niet had meegebracht. Zoonlief is geen fan van luid gebrul en gejuich, dus had ik hem wijselijk thuisgelaten. En misschien maar goed ook. Ongelofelijk hoe hard die motoren knallen en hoe, ook al behoor ik niet tot het doelpubliek, pover de show was. Hot Wheels richt zich duidelijk op jonge fans. Kinderen met geluidswerende koptelefoons, ouders en hun stijve nek omdat datzelfde kind er tweeënhalf uur op heeft vertoefd, en de zeldzame grootouder. Die zaten er een beetje verloren bij, maar wilden toch enthousiast overkomen voor hun kleinkind. Al is dat laatste toch moeilijk te veinzen als er tijdens de show zo weinig gebeurt.
Matige start
Een Nederlandse Hot Wheels-host en haar Belgische collega, allebei met een energiepeil en decibelniveau dat maar nipt dat van de trucks niet haalde, deden hun best om het publiek mee te krijgen. De man liep door het publiek heen en deelde hier en daar T-shirts en speelgoed uit, en zorgde daarmee vooral voor afleiding terwijl de zaal klaargemaakt werd voor de volgende act. De eerste stunts waren nogal braaf. Veel verder dan een paar donuts en wat sprongen over een rij auto's kwam het niet. De trucks kregen punten op basis van hun prestaties, waarna het publiek een scorebord te zien kreeg. De puntentelling was vrij arbitrair en leek vooral af te gaan op hoe hard het publiek kon juichen.Ik ben blij dat ik mijn zoontje heb thuisgelaten.
Wat volgde was een mix van wedstrijden tussen de trucks, freestyle-stunts, vuur en een reusachtige ijsdraaktruck die met veel bravoure werd aangekondigd, maar uiteindelijk niet meer deed dan het dak van een autowrak afrukken. Lees: eraf plooien, het dak leek er al gewoon los op te liggen. Vervolgens konden de chauffeurs even pauzeren. Na een Baby Shark dance-off voor de kinderen en een YMCA-momentje voor de ouders was het pauze voor het publiek. Groot was mijn verbazing – en nog groter mijn verontwaardiging – toen ik zag dat een kleine plastic monstertruck dertig euro kostte. Dertig euro. Degoutant. De blikken van andere ouders leken mij gelijk te geven: dit was pure afzetterij.
Tweede helft to the rescue
De tweede helft bracht wel wat memorabele stunts met zich mee. De echte helden van de show waren hierbij ongetwijfeld de motorrijders. Er werden twee ramps opgezet waarover de motorrijders moesten springen, liefst van al met zo speciaal mogelijke trucjes. De spanning werd voldoende opgebouwd voor de verschillende sprongen, en de laatste frontflip zag er effectief heel gevaarlijk uit. Elke sprong werd uitgevoerd alsof het niets is en zwaartekracht (of gezond verstand) niet bestond. Heerlijk!Veel kinderen leken hier ook veel enthousiaster over dan wanneer de trucks hun ding deden. En terecht, want hiervoor waren ze gekomen. Misschien hielp het wel dat elk moment zonder explosieve actie werd opgevuld met vuur, luide beats of tot vervelens toe de te enthousiaste co-host tussen het publiek. "Even wachten met jullie enthousiasme" riep de man luidkeels voordat een jongetje het correcte antwoord gaf op een quizvraag om een speelgoedpakket te winnen. Buiten vijf mensen in het publiek die applaudisseerden kwam er van dat enthousiasme weinig in huis.
Enthousiasme is moeilijk te veinzen als er zo weinig gebeurt tijdens de show.
De aankleding van de show was heel magertjes, denk aan rook, lichten, knallende muziek en een gewone standaard betonnen vloer in plaats van modder of zand. Het Glow-N-Fire-concept bleef beperkt tot wat kleurrijke lampen op de trucks. Geen extreme stunts, geen verrassende decorelementen ... Zelfs de korte interviews met de voornamelijk Amerikaanse chauffeurs leverden weinig op. Kinderen verstaan geen Engels, en de ouders waren intussen meer bezig met hun kroost kalm te houden.
De verveling sloeg bij mij behoorlijk snel toe, en ik had het gevoel dat ik niet de enige was. Sommige kinderen werden ongeduldig, een paar ouders trokken zich al terug richting uitgang met huilende of verveelde kinderen. Je verwacht van een Hot Wheels-show voor deze prijs toch net iets meer dan wat dezelfde trucksprongen en tien rookmachines.
Conclusie
Als volwassene snakte ik al vrij snel naar meer variatie en spektakel, en dat gold ook voor de kinderen als ik een vluchtige blik in de zaal wierp. De trucks zijn niet memorabel en hun stunts al helemaal niet. Gelukkig waren er nog de motorrijders die het publiek volledig meekregen, maar ik ben ergens wel blij dat ik mijn zoontje heb thuisgelaten.
Foto 1 & 2: ©Hot Wheels® Monster Trucks Live
Foto 1 & 2: ©Hot Wheels® Monster Trucks Live
Pro
- Leuke opvulling tussen stunts door
- Motorrijders
Con
- Repetitief
- Nogal saai decor
4
