Ruim vijftig jaar oud is Grease ondertussen. In '72 reeds brachten Jim Jacobs en Warren Casey deze evergreen voor het eerst naar het grote podium. Toch is het uiteraard de verfilming van Randal Kleiser met Olivia Newton-John en John Travolta in de hoofdrollen als Sandy en Danny die ervoor zorgt dat anno 2024 Grease nog steeds als een monument overeind blijft staan in de culturele zeitgeist. Nummers als "Hopelessly Devoted To You" en "You’re The One That I Want" zijn dan ook het soort iconische oorwormen die ervoor zorgen dat de musical nog steeds een tijdloos kantje heeft en blijft scoren bij het grote publiek. Albert Verlinde en zijn creatief team gingen na een succesvolle passage in Nederland vorig jaar dan ook logischerwijs eveneens voor een productie op Vlaamse maat van deze crowd-pleaser. Een volle Antwerpse Stadsschouwburg werd op die manier getransporteerd naar de simpele tijden van de Amerikaanse Rydell High School waar prille verliefdheden en snelle wagens de grootste beslommeringen zijn.
Het verhaal is alom bekend en nog steeds eenvoudig. Danny Zuko is een gladde vetkuif die na een deugddoende schoolvakantie bij zijn makkers van de T-Birds opschept over het liefje dat hij tijdens de zomer heeft veroverd. Dat blijkt niemand minder dan het nieuwe meisje Sandy Dombrowski te zijn. Sandy is een onschuldig ogende blonde all-American girl, die in de stoere Danny de lieve romanticus niet meer herkent waarmee ze zo een fijne band had tijdens de zomer. Danny houdt uiteraard de stoere schijn op om niet als een softie gezien te worden door de andere T-Birds. Ondertussen wordt de verliefde Sandy door Rizzo en de rest van de Pink Ladies aangespoord om afstand te doen van haar truttige imago. Uiteindelijk laat Danny zijn stoere façade een beetje vallen, ontpopt Sandy zich tot een heuse vamp en krijgen we een wervelende finale op de kermis waarin de twee zingen dat ze alles zijn wat ze van elkaar verlangen. Eind goed, al goed, sluit het doek.
Maar uiteraard is het simpele verhaal vooral een kapstok om de nummers en choreografieën aan op te hangen, nietwaar? De herkenbaarheid gaat al meteen bij de start, samen met de oplichtende letters die GREASE uitspellen, de lucht in. "Grease is the World" is dan ook een perfecte binnenkomer om de show op een vrolijke golf te openen en neemt ook meteen de sceptische kant rond de vertalingen van de nummers weg. Het is heel even wennen om nummers die zo iconisch en Amerikaans zijn nu in het Nederlands te horen. Maar, de vertaling is elegant en de arrangementen van Ad Van Dijk worden sterk gebracht door de band die wanneer het past in het stuk bovenaan het decor in beeld is te zien. Koppel dat aan een getalenteerde cast en een wervelende choreografie samengesteld door Daan Wijnands, en je krijgt een spektakel waarbij het publiek ogen en oren tekortkomt. Al bij tweede nummer "Zomernacht" voel je op die manier een elektrisch vonkje door de zaal trekken. Niet enkel omdat het een legendarisch nummer is, maar ook omdat de uitvoering ervan het bronmateriaal alle eer aan doet. Antwerpens Schouwburg is daadwerkelijk even Rydell High.
Het verhaal is alom bekend en nog steeds eenvoudig. Danny Zuko is een gladde vetkuif die na een deugddoende schoolvakantie bij zijn makkers van de T-Birds opschept over het liefje dat hij tijdens de zomer heeft veroverd. Dat blijkt niemand minder dan het nieuwe meisje Sandy Dombrowski te zijn. Sandy is een onschuldig ogende blonde all-American girl, die in de stoere Danny de lieve romanticus niet meer herkent waarmee ze zo een fijne band had tijdens de zomer. Danny houdt uiteraard de stoere schijn op om niet als een softie gezien te worden door de andere T-Birds. Ondertussen wordt de verliefde Sandy door Rizzo en de rest van de Pink Ladies aangespoord om afstand te doen van haar truttige imago. Uiteindelijk laat Danny zijn stoere façade een beetje vallen, ontpopt Sandy zich tot een heuse vamp en krijgen we een wervelende finale op de kermis waarin de twee zingen dat ze alles zijn wat ze van elkaar verlangen. Eind goed, al goed, sluit het doek.
Nostalgie met een moderne knipoog
Grease is op verhalend vlak een reliek van zijn tijd; je kan er niet omheen en je kan het ook niet veranderen. Narratief culmineert het stuk gewoon in een verliefd meisje dat zichzelf wil veranderen om de man van haar dromen te kunnen krijgen, en dat is een boodschap die vandaag de dag uiteraard niet meer werkt. Dat hadden de creatives van deze productie uiteraard ook wel door, zodat je een paar ingrepen hebt die het toch allemaal een stuk minder zwart-wit maken. Zo zie je tijdens sequenties als de legendarische "Greased Lightnin'" ook meisjes in de autogarage dansen, is de rol van Betty Rizzo iets genuanceerder en is Sandy een stuk minder truttig dan ze in de jaren zeventig was. De Sandy van Tinne Oltmans is niet louter een speelbal van haar gevoelens. Zo maakt ze tijdens het stuk overduidelijk dat haar sexy transformatie aan het eind echt wel maar van tijdelijke aard is. Het zijn vrij kleine tweaks, maar ze blazen wel het stof wat van de patriarchische moraal van weleer die Grease had. Nu is verandering goed, zolang je het op je eigen termen doet.De Vlaamse Grease blaast de stofwebben vakkundig van de klassieker en zorgt voor vonken van energie en plezier in de zaal.
Maar uiteraard is het simpele verhaal vooral een kapstok om de nummers en choreografieën aan op te hangen, nietwaar? De herkenbaarheid gaat al meteen bij de start, samen met de oplichtende letters die GREASE uitspellen, de lucht in. "Grease is the World" is dan ook een perfecte binnenkomer om de show op een vrolijke golf te openen en neemt ook meteen de sceptische kant rond de vertalingen van de nummers weg. Het is heel even wennen om nummers die zo iconisch en Amerikaans zijn nu in het Nederlands te horen. Maar, de vertaling is elegant en de arrangementen van Ad Van Dijk worden sterk gebracht door de band die wanneer het past in het stuk bovenaan het decor in beeld is te zien. Koppel dat aan een getalenteerde cast en een wervelende choreografie samengesteld door Daan Wijnands, en je krijgt een spektakel waarbij het publiek ogen en oren tekortkomt. Al bij tweede nummer "Zomernacht" voel je op die manier een elektrisch vonkje door de zaal trekken. Niet enkel omdat het een legendarisch nummer is, maar ook omdat de uitvoering ervan het bronmateriaal alle eer aan doet. Antwerpens Schouwburg is daadwerkelijk even Rydell High.
Spectaculaire cast
Uiteraard staat of valt Grease voor een deel met de geloofwaardigheid van Danny en Sandy. Je moet de aantrekking tussen die twee geloven om mee te gaan in Grease. Gelukkig zit dat in deze Vlaamse productie helemaal goed. Danny Dorland mist weliswaar wat van die dopey charme die Travolta had en misschien is hij net iets te clean voor de rol, maar hij weet in de vocalen behoorlijk wat goed te maken. De onbetwiste ster van de show is echter Tinne Oltmans die na een hoofdrol in Mamma Mia! wederom toont waarom ze gezien mag worden als een van de strafste musicalactrices van ons land. Haar Sandy is ietwat naïef en breekbaar, maar onder dat schuchtere oppervlak zit een vulkaan van dromen te borrelen die je op het podium tot uitbarsting ziet komen in de finale. Haar versie van "Hopeloos verlang ik naar jou" is dan ook feilloos. Het nummer is op zich een smartlap van gebroken harten ondergedompeld in schmaltz, maar Oltmans gaat zo hard voluit tegen het einde ervan dat je er kippenvel van krijgt. Ook Lauren De Ruyck weet te overtuigen met een Betty Rizzo die een stuk minder cartoonesk overkomt dan filmfans haar kennen. Samen met een verdere ondersteunende cast vol andere uitblinkers als Ruth Beeckmans en Luuk Haaze die als Miss Lynch en Eugene op komische wijze de show stelen, krijg je een ensemble dat twee uur lang het beste van zichzelf staat te geven op het podium.Vonken op het podium
Ook visueel mag Grease er zeker en vast zijn. De set is ietwat gelimiteerd qua opzet, maar er wordt op creatieve wijze geprobeerd om met beperkte middelen dezelfde locatie om te toveren tot een school of de cafetaria van een schaatspiste. Dat de befaamde wagen nu een lelijk roze onding is die gejat lijkt te zijn van de oprit van Barbies droomhuis is een feit, maar het decorstuk wordt wel geinig gebruikt in het spectaculaire nummer "Greased Lightnin'" en in de speelse drive-in sequentie. Ook de speelse manier waarop de band van tijd tot tijd opduikt wanneer er bijvoorbeeld liedjes op de radio gespeeld worden of tijdens het dansfeest op de school, is een geinige touch. Toch is het vooral Daan Wijnands die het meeste veren op zijn hoed mag steken voor het visuele spektakel van deze productie. Grease maakt van in het begin indruk met sterk uitgewerkte choreografieën en vindingrijke danssequenties. Er is constant beweging op het podium, heel de tijd zijn er details en finesses die de aandacht trekken. Dat de cast af en toe vocaal een kleine steek laat vallen, is iets dat je dan ook vlot door de vingers kan zien, omdat er behoorlijk intensief gespeeld wordt met behulp van elementen als trapladders, spiegels en ander leuks. Het zijn stuk voor stuk elementen die ervoor zorgen dat Grease ook in deze Vlaamse versie een bliksemschicht van plezier oplevert.Conclusie
Grease voelt bijna een halve eeuw later in deze Vlaamse versie frisser dan ooit aan dankzij het creatieve productiedesign en een sterke cast. De nummers boeten in de Nederlandstalige herwerkingen dan ook niks aan herkenbare charme in en knetteren de zaal in dankzij de energieke cast en de spectaculaire choreografieën. Dit is dan ook het schoolvoorbeeld van hoe je een ietwat gedateerde klassieker vakkundig nieuw leven kan inblazen. Grease loopt nog tot 13 oktober in Antwerpen, Gent en Hasselt.
De foto's werden aangeleverd door Kenney Simons.
De foto's werden aangeleverd door Kenney Simons.
Pro
- Elegante herwerkingen van alom gekende klassiekers
- De cast is sterk ingespeeld op hun respectievelijke rol en elkaar
- De choreografie is indrukwekkend goed
Con
- Het verhaal blijft dun en dipt op die manier nog steeds aan het begin van deel twee
8.5
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
15 september 2024
Genre
- Musical
Speelduur
125 minuten
Regie
Servé Hermans
Script
Jim Jacobs, Warren Casey
Muziek
Ad Van Dijk
Cast
Tinne Oltmans, Danny Dorland, Ruth Beeckmans, Lauren De Ruyck, Thomas Van Goethem, Pieter Casteleyn, Luuk Haze, Megane Moerenhout, Esther Nwanu
Productiehuis
- Albert Verlinde
- House of Entertainment
- Jaco Kaasschieter
- Senf Theaterpartners
