|nfected
Well-known member
Jij moet echt eens in de spiegel kijken en nadenken hoe je in het leven staat. Nergens maar dan ook nergens heeft Nestorius iets gezegd waar je dan ook maar zo’n rant zou kunnen opgeven. Echt zoek hulp
Opvoeding van de jeugd van tegenwoordig
- Onderwerp starter TRUMP
- Startdatum
Jij moet echt eens in de spiegel kijken en nadenken hoe je in het leven staat. Nergens maar dan ook nergens heeft Nestorius iets gezegd waar je dan ook maar zo’n rant zou kunnen opgeven. Echt zoek hulp
derp
Well-known member
Iedereen heeft toch al broers meegemaakt waarvan de ene chill is en de andere een etterbuil. Hebt ge toffe kinderen die zich sociaal wenselijk gedragen? Dat is dan heel goed, maar ik zou toch voorzichtig zijn met pluimen in uw gat te steken, want voor een groot deel is dat toch chance hebben.
De juiste aanpak is sowieso heel individueel. Tis niet dat alle kinderen wel varen bij strenge/autoritaire ouders, denk ik dan.
Hebben jullie echt boeken gelezen over opvoedkundige methodes en zo?
De juiste aanpak is sowieso heel individueel. Tis niet dat alle kinderen wel varen bij strenge/autoritaire ouders, denk ik dan.
Hebben jullie echt boeken gelezen over opvoedkundige methodes en zo?
Wij hebben in de familie effectief zo twee broers. De ene serieuze studies gedaan, nooit noemenswaardige problemen gehad, goede job en financieel stabiel... De andere is als 50'er nog van loon naar loon aan het leven, en vooral geld aan het lenen om "rond te komen", gaat af en toe eens op de vuist, is momenteel clean lijkt het maar jaren verslaafd geweest, vaak in aanraking met de politie geweest, enz.
Gewoon uit hetzelfde gezin, zelfde ouders, niets veranderd buiten de persoon zelf. Heel de discussie nature/nurture eigenlijk. Opvoeding is belangrijk, maar ik denk dat veel mensen (wanneer het goed afloopt) dat iets te veel aan die opvoeding wijten. Net zoals het makkelijk is om het daar te gaan zoeken, bij die mythische vrije opvoeding, als het foutloopt.
* binnen redelijke grenzen.
Put_met_keren
Active member
Dit ^^
De onthaalouders van ons zoontje hebben het contract eens stopgezet van een kindje wiens ouders niet geloofden in regels en ‘neen’ zeggen. Dat gaat niet in een groepsopvang waar 18 kinderen zitten, daar zijn duidelijke regels en grenzen nodig. Als ge daar als ouder niet mee om kunt, niet komen klagen dat ge geen crèche vindt
in de kennissenkring ook 2 koppels die niet geloven in het woordje nee en zaken verbieden of weigeren. Die waren met hun 2 kinderen waarvan 1 kleuter op bezoek bij vrienden en er stonden hapjes op tafel en dat kind at maar en at maar. Ten eerste vind ik dat een kind dat niet zomaar te pakken heeft en ten tweede, na x-aantal hapjes is het toch wel genoeg geweest? Dan op een bepaald moment was het kind met z’n schoenen in de zetel en die ouders zeiden daar niks op. En ze verwachtten hetzelfde van die vrienden. Dat onze kameraad op een bepaald moment vroeg: euh kunt ge eens iets tegen uw kind zeggen aub? Als gij dat bij u thuis normaal vindt dat een kind met z’n schoenen in de zetel staat te springen, oké dan moet jij weten (hoewel het geen manieren zijn). Maar mijn huis, mijn regels. Mijn kinderen mogen dat niet en als er andere kinderen op bezoek komen, geldt hetzelfde en zal ik er zelf ook iets van zeggen als de ouders het niet doen.
apzoeir
Well-known member
Ik heb zelf geen kinderen (dus volgens veel mensen geen recht van spreken), maar persoonlijk zie ik toch wel vaak situaties waarvan ik denk dat ik ze toch heel anders zou aanpakken.
Onlangs in een lokale speelgoedwinkel. Ik sta achter een moeder aan te schuiven aan de kassa. Komt het dochtertje continu nog met vanalles aangelopen dat ze uit een rek gevist heeft. Die moeder telkens opnieuw op zo'n pieptoontje "nee schatteboutje, je hebt al een kleurboek gekregen", "nee liefje...", "nee patatje, ...". Echt 20x op rij... Dat kind in een colère en al dat gerief dat ze uit de rek genomen had lag daar dan los aan de kassa.
Op zo'n moment zou ik mijn kind na 2 pogingen al vriendelijk aangemaand hebben om overal af te blijven en naast mij te komen staan. En indien niet, dan ging die kleurboek ook meteen terug de winkel in en ik zou woord houden.
Onlangs in een lokale speelgoedwinkel. Ik sta achter een moeder aan te schuiven aan de kassa. Komt het dochtertje continu nog met vanalles aangelopen dat ze uit een rek gevist heeft. Die moeder telkens opnieuw op zo'n pieptoontje "nee schatteboutje, je hebt al een kleurboek gekregen", "nee liefje...", "nee patatje, ...". Echt 20x op rij... Dat kind in een colère en al dat gerief dat ze uit de rek genomen had lag daar dan los aan de kassa.
Op zo'n moment zou ik mijn kind na 2 pogingen al vriendelijk aangemaand hebben om overal af te blijven en naast mij te komen staan. En indien niet, dan ging die kleurboek ook meteen terug de winkel in en ik zou woord houden.
Ik hoop het nooit mee te maken, maar de dochter is nu bijna 2 jaar en die vriendelijk aanmanen om stil te staan is nu wel iets dat meer tot een crisis leidt.
Uiteindelijk is wat die vrouw deed waarschijnlijk gewoon uitstel van executie om zo lang mogelijk geen scène te krijgen.
Laatst bewerkt:
JanusDR
Well-known member
Uit interesse in de anekdote: welke van de 2 is de oudste?
Wij zien heel veel dat ALS er bij siblings wat problemen zijn, er doorgaans meer 'problemen' zijn met een jonger kind dan met het oudste.
Gaande van problemen met studie, gedrag, sociaal, of gewoon algemeen 'iets minder'.
We hebben al zitten brainstormen dat dit misschien komt omdat mensen in de eerste zwangerschap 100% focus hebben qua voeding/gezondheid, alsook in de eerste jaren opvoeding veel moeite doen en rechtlijnig zijn.
Maar bij de 2de is het wat meer 'go with the flow' en het steekt wat minder nauw.
En/of meer infecties wegens kinderziekten bij eerste kind tijdens zwangerschap tweede kind. (infecties tijdens zwangerschap kunnen oorzaak zijn van bepaalde vermindering in cognitie/genetische afwijkingen/veranderingen in big5/vanalles en nog wat)
Of minder rust en aandacht bij het tweede kind de eerste 1-2 jaar aangezien er al een eerste kind rondloopt, etc.
De bestaande studies wijzen soms in 2 richtingen.
Bevestigend: alles wat ik hierboven aanstipte.
Maar langs de andere kant blijkt de placenta bij eerstgeborene wat minder efficiënt waardoor het geboortegewicht gemiddeld wat lager is, wat dan eigenlijk alles hierboven opnieuw wat omdraait.
De oudste is diegene die cru gezegd weinig van zijn leven heeft gemaakt.
JanusDR
Well-known member
Dekselse inefficiënte placenta
Er is toch een een serieuze valse dichotomie tussen 'klassiek' opvoeden (gezag, 'kind moet leren luisteren') en 'modern' opvoeden (geen hierarchie, kind mag alles zelf kiezen).
Wij zitten in een situatie dat mijn schoonouders en schoonzus overduidelijk vinden dat we niet genoeg baas spelen over onze dochter. En we zitten eveneens in een situatie waarbij wij ons doodergeren aan onze buurvrouw die het opvoeden van haar kind klaarblijkelijk opgegeven heeft.
Voor ons is het niet zo belangrijk dat kinderen altijd braaf doen wat we zeggen zodra we ze iets vragen, wel dat ze op z'n minst luisteren. Mijn dochter van drieënhalf mag zeker tegen me in gaan als ze voelt dat wat we zeggen niet terecht is, en mag zeker in onderhandeling met ons gaan. Maar ze moet wel altijd bereid zijn om te luisteren, en geregeld zijn er natuurlijk non-negotiables zoals samen eten , op tijd slapen, en niet zomaar de meest onnozele kleercombinaties aandoen. Voor veel dingen gaat het bij ons eerder om de gevolgen uit te leggen. "Als je je trui nu niet aandoet, kan je straks koud hebben, dus ik leg ze hier alvast klaar". Ze is ondertussen oud genoeg dat ze het verband wel zelf kan leggen. Als ze dan effectief merkt dat ze het koud heeft, zal ze die trui wel zelf gaan aandoen. Wil ze niet flink eten, dan is het een onderhandeling over wat op haar bord ze nu nog op eet, en wat straks (geen namiddagkoekje of yoghurt als ze haar bord niet volledig opeet, soms laten we wel iets weg wat ze echt niet wil eten). Ik vind het belangrijk dat ze ook effectief de negatieve gevolgen van haar keuzes kan dragen, zodat ze steeds beter beseft dat keuzes gevolgen hebben.
Het belangrijkste is vooral dat ze ons niet negeert en gewoon verder haar ding doet. Veruit het meeste gehuil en conflict met onze dochter gaat over zij die compleet gefixeerd is op 1 ding dat ze wil doen en waarbij ze op geen enkele manier wil luisteren als we haar iets zeggen.
Want dat is dus hoe onze buurvrouw het doet: Een zesjarigkind zonder enige grenzen, gaat altijd en overal over de lijn, luistert totaal niet naar de moeder. Als de moeder ook buiten is, zegt ze soms zonder enige intonatie dingen als "rustig, Anna!" (fictieve naam), of "Niet op het terras van de buren gaan, Anna.", waarna ze zucht in onze richting met een blik van "kijk eens hoe hopeloos het met mijn kind is". Er is nooit een gevolg aan eenderwelke daad. Tot het kind effectief naar binnen moet om te slapen of eten. "Kom nu Anna" "NEE", "kom nu echt Anna" "NEEEE", "Nu moet je echt komen Anna" "NEEEEEE". Waarna ze haar kind oppakt, dat wild om zich heen spartelt en dingen zegt als "ik ga jou dood doen", en ze zwaar gillend verdwijnen naar binnen, met een moeder die verder gewoon zwijgt. Ze loopt in het weekend ook van 's ochtends vroeg tot 's avonds rond met koeken, snoep, chocoladerijstwafels, gesuikerde drankjes en andere boecht. (op één weekenddag zie ik haar soms letterlijk vijf zoete dingen eten).
Dat bestaat dan ook, en het heeft volgens mij allemaal niet zoveel met 'consequent' zijn te maken of 'gezag uitstralen'. Eerder dat je gewoon op een productieve manier met je kind leert communiceren. Altijd consequent dezelfde straf voor dezelfde daad is voor mij veel minder belangrijk dan dat je gewoon je kind situatie per situatie aanleert wanneer er ruimte voor eigen keuzes is en wanneer niet, dat je kind dat ook bij jou leert aanvoelen wanneer het 'van moeten' is. Dat heeft vaak veel minder met het gedrag zelf te maken dan met de omstandigheden: Soms ben je gewoon gehaast en moet het vooruit gaan, soms ben je heel vermoeid en laat je je kind wat meer toe. Als je kind gewoon leert aanvoelen wanneer er onderhandelingsruimte is en wanneer niet, gaat die daar volgens mij veel meer aan hebben dan als je probeert te blijven vasthouden aan een soort van strikt consequent handelen.
Wij zitten in een situatie dat mijn schoonouders en schoonzus overduidelijk vinden dat we niet genoeg baas spelen over onze dochter. En we zitten eveneens in een situatie waarbij wij ons doodergeren aan onze buurvrouw die het opvoeden van haar kind klaarblijkelijk opgegeven heeft.
Voor ons is het niet zo belangrijk dat kinderen altijd braaf doen wat we zeggen zodra we ze iets vragen, wel dat ze op z'n minst luisteren. Mijn dochter van drieënhalf mag zeker tegen me in gaan als ze voelt dat wat we zeggen niet terecht is, en mag zeker in onderhandeling met ons gaan. Maar ze moet wel altijd bereid zijn om te luisteren, en geregeld zijn er natuurlijk non-negotiables zoals samen eten , op tijd slapen, en niet zomaar de meest onnozele kleercombinaties aandoen. Voor veel dingen gaat het bij ons eerder om de gevolgen uit te leggen. "Als je je trui nu niet aandoet, kan je straks koud hebben, dus ik leg ze hier alvast klaar". Ze is ondertussen oud genoeg dat ze het verband wel zelf kan leggen. Als ze dan effectief merkt dat ze het koud heeft, zal ze die trui wel zelf gaan aandoen. Wil ze niet flink eten, dan is het een onderhandeling over wat op haar bord ze nu nog op eet, en wat straks (geen namiddagkoekje of yoghurt als ze haar bord niet volledig opeet, soms laten we wel iets weg wat ze echt niet wil eten). Ik vind het belangrijk dat ze ook effectief de negatieve gevolgen van haar keuzes kan dragen, zodat ze steeds beter beseft dat keuzes gevolgen hebben.
Het belangrijkste is vooral dat ze ons niet negeert en gewoon verder haar ding doet. Veruit het meeste gehuil en conflict met onze dochter gaat over zij die compleet gefixeerd is op 1 ding dat ze wil doen en waarbij ze op geen enkele manier wil luisteren als we haar iets zeggen.
Want dat is dus hoe onze buurvrouw het doet: Een zesjarigkind zonder enige grenzen, gaat altijd en overal over de lijn, luistert totaal niet naar de moeder. Als de moeder ook buiten is, zegt ze soms zonder enige intonatie dingen als "rustig, Anna!" (fictieve naam), of "Niet op het terras van de buren gaan, Anna.", waarna ze zucht in onze richting met een blik van "kijk eens hoe hopeloos het met mijn kind is". Er is nooit een gevolg aan eenderwelke daad. Tot het kind effectief naar binnen moet om te slapen of eten. "Kom nu Anna" "NEE", "kom nu echt Anna" "NEEEE", "Nu moet je echt komen Anna" "NEEEEEE". Waarna ze haar kind oppakt, dat wild om zich heen spartelt en dingen zegt als "ik ga jou dood doen", en ze zwaar gillend verdwijnen naar binnen, met een moeder die verder gewoon zwijgt. Ze loopt in het weekend ook van 's ochtends vroeg tot 's avonds rond met koeken, snoep, chocoladerijstwafels, gesuikerde drankjes en andere boecht. (op één weekenddag zie ik haar soms letterlijk vijf zoete dingen eten).
Dat bestaat dan ook, en het heeft volgens mij allemaal niet zoveel met 'consequent' zijn te maken of 'gezag uitstralen'. Eerder dat je gewoon op een productieve manier met je kind leert communiceren. Altijd consequent dezelfde straf voor dezelfde daad is voor mij veel minder belangrijk dan dat je gewoon je kind situatie per situatie aanleert wanneer er ruimte voor eigen keuzes is en wanneer niet, dat je kind dat ook bij jou leert aanvoelen wanneer het 'van moeten' is. Dat heeft vaak veel minder met het gedrag zelf te maken dan met de omstandigheden: Soms ben je gewoon gehaast en moet het vooruit gaan, soms ben je heel vermoeid en laat je je kind wat meer toe. Als je kind gewoon leert aanvoelen wanneer er onderhandelingsruimte is en wanneer niet, gaat die daar volgens mij veel meer aan hebben dan als je probeert te blijven vasthouden aan een soort van strikt consequent handelen.
Laatst bewerkt: