HBO Max is een Amerikaanse streamingdienst van Warner Bros. Discovery. Hoewel HBO Max (gekend als Max in Amerika) al langer het levenslicht zag, is de dienst nu ook sinds juli beschikbaar in ons land. Naast bestaande content van WarnerMedia, biedt HBO Max ook Max Originals aan. Wie in het grote aanbod aan streamingdiensten zijn weg dreigt te verliezen, trachten we alvast een houvast te bieden met series en films die onze redactie deze maand heeft bekeken!
Lucy (Dakota Johnson) en Jane (Sonoya Mizuno) zijn beste vriendinnen. Jane, verloofd en werkzaam in de reclamewereld, heeft haar leven goed op de rails. Lucy daarentegen werkt uit noodzaak als receptioniste bij een wellnesscentrum, terwijl haar passie eigenlijk bij schilderen ligt. Op 32-jarige leeftijd voelt Lucy zich vastgeroest in haar voorspelbare en saaie routines. Wanneer Brittany, een masseuse in de wellness, met haar begint te flirten, vraagt Lucy zich af of ze misschien lesbisch is. Maar is het niet te laat in haar leven om daarachter te komen?
Am I OK? vertelt het verhaal op een warme, maar zeer veilige manier en is uiterst behoedzaam om niemand te shockeren. De personages worden op een sympathieke wijze voorgesteld - misschien hadden regisseurs Stephanie Allynne en Tig Notaro toch wat meer diepgang en intensiteit kunnen toevoegen.
De vriendschap tussen Dakota Johnson en Sonoya Mizuno is overtuigend en geeft de film levendigheid. Het acteerwerk van de twee is uitstekend; hun personages kennen elkaars sterke en zwakke punten, en de dialogen zijn eerlijk en voelen natuurlijk aan.
Am I OK? voldeed volledig aan mijn verwachtingen; het was precies de film die ik op dit moment nodig had. Hij biedt een uitstekende feelgoodervaring voor de momenten waarop je behoefte hebt aan een opbeurende en hartverwarmende film.
De toevoeging van Anya Taylor-Joy leek op voorhand een goede zet te zijn, hoewel haar intrede niet altijd een doorslaand succes blijkt te zijn (looking at you, The New Mutants). Gelukkige killt ze het grandioos in deze origin story van Furiosa, die toch ook al de echte ster was in Mad Max: Fury Road (toen vertolkt door Charlize Theron). Chris Hemsworth en zijn aangeplakte neus voor de rol van Dementus boezemde me persoonlijk wat angst in, maar ook hij zette zijn rol met verve neer.
Furiosa: A Mad Max Saga is dan ook een spektakel gebleken dat gerust zijn voet mag zetten naast het bronmateriaal. Explosies, bad ass situaties, een fictieve wereld waar je niet op uitgekeken geraakt,… Het zit er allemaal in en je amuseert je te pletter van begin tot einde. Een typische Hollywood blockbuster, maar wel een die niet de hele tijd je handje vasthoudt en voor de nodige verrassingen zorgt. Een absolute knallende aanrader dus!
Het begint als een soort moderne western. Een naamloze gevangene wordt vrijgelaten uit hechtenis en vindt zijn weg naar het dorpje Banshee in het vredige Pennsylvania, in de hoop zijn oude liefde Ana terug te vinden. De bittere pil is echter dat Ana een heel nieuw leven heeft opgebouwd onder een nieuwe naam, met een man en kinderen om het plaatje compleet te maken. Bij het verlaten van het dorp stopt onze gevangene in een lokale kroeg om de teleurstelling weg te drinken, wanneer blijkt dat net op dat moment de gloednieuwe sheriff Lucas Hood is aangekomen. Zie je, Banshee is geen simpel slaperig dorpje, maar een plek met een stevig misdaadprobleem. Een verbannen lid van de Amish genaamd Kai Proctor zwaait namelijk de plak als een soort rurale Scarface. Tijdens een kennismaking met enkele pummels van Proctor in de bar loopt het erg slecht af voor de sheriff die nog niet eens de kans kreeg zich aan te melden bij het korps. Het zorgt voor de perfecte identiteit voor onze misdadiger om te schuilen voor voormalige kompanen die hem zoeken en een mogelijkheid om in de buurt van zijn geliefde te blijven. Sheriff Lucas Hood is een onderduikende misdadiger.
Dat is een concept dat makkelijk van de rails zou kunnen gaan, maar Banshee doet het wonderwel werken, en dat komt voor een groot deel door het charisma van Antony Starr. Dit is DE rol die hem in het vizier bracht bij de producenten van The Boys als Homelander, en het charisma die hij hier naar voor brengt is een belangrijke factor in het geloofwaardig houden van de serie. Zijn Lucas Hood is een ongeleid projectiel die lak heeft aan alle regels, maar door zijn ongeraffineerde aanpak wel resultaten haalt en zijn eigen zelfzuchtige agenda steeds meer en meer verstrengeld ziet worden met die van de mensen om hem heen. Het is dan ook geen spoiler om te zeggen dat Hood het stevig aan de stok krijgt met Proctor. Dit is eveneens een show die echt wel reeksen als Game of Thrones naar de kroon steekt wanneer het aankomt op ‘volwassen’ content. Lucas Hood lijkt wel de halve vrouwelijke bevolking van het stadje vrij expliciet tussen zijn lakens te krijgen en het geweld is brutaal, bloederig en intens. Dat lijkt te resulteren in een reeks die je al snel de stempel ‘mannenshow’ zou willen geven, maar Banshee is gek genoeg een serie die ook bij een vrouwelijk publiek erg goed valt. Dat komt deels omdat de seks zelden gratuit voelt, maar toch vooral omdat in een dorpje gedomineerd door machtige mannen ook de vrouwelijke personages sterk uitgewerkt zijn. De op het moment van filmen nauwelijks negentienjarige Lily Simmons heeft bijvoorbeeld een indrukwekkende rol als Rebecca, het Amish nichtje van Proctor dat ontdekt dat ze haar seksualiteit kan omzetten tot een wapen, maar ook Ivana Milicevic is sterk als een vrouw die in tweestrijd is tussen haar veilige leven als Carrie en de opwinding van haar oude leven als Ana.
Onder het oppervlak van geweld en seks, zit er dus behoorlijk wat diepgang in een kronkelende verhaallijn vol memorabele personages. Banshee is dan ook een reeks die ik nog steeds warm durf aanbevelen. Het eerste seizoen is steengoed, het tweede en derde seizoen zijn zowaar nog beter. Het vierde is er dan weer eentje waar fans verdeeld over zijn, omdat het meer aanvoelt als een soort epiloog en vooral een noir-detectiveverhaal zonder al te veel actie. Voor mij fungeerde het echter als een perfect melancholisch slot voor een van de wildste ritjes die ik ooit op het kleine scherm heb gezien.
Aeyenah
Am I OK?
Am I OK? vertelt op een verfrissende manier een verhaal over vriendschap en liefde in een romantische komedie.Lucy (Dakota Johnson) en Jane (Sonoya Mizuno) zijn beste vriendinnen. Jane, verloofd en werkzaam in de reclamewereld, heeft haar leven goed op de rails. Lucy daarentegen werkt uit noodzaak als receptioniste bij een wellnesscentrum, terwijl haar passie eigenlijk bij schilderen ligt. Op 32-jarige leeftijd voelt Lucy zich vastgeroest in haar voorspelbare en saaie routines. Wanneer Brittany, een masseuse in de wellness, met haar begint te flirten, vraagt Lucy zich af of ze misschien lesbisch is. Maar is het niet te laat in haar leven om daarachter te komen?
Am I OK? vertelt het verhaal op een warme, maar zeer veilige manier en is uiterst behoedzaam om niemand te shockeren. De personages worden op een sympathieke wijze voorgesteld - misschien hadden regisseurs Stephanie Allynne en Tig Notaro toch wat meer diepgang en intensiteit kunnen toevoegen.
De vriendschap tussen Dakota Johnson en Sonoya Mizuno is overtuigend en geeft de film levendigheid. Het acteerwerk van de twee is uitstekend; hun personages kennen elkaars sterke en zwakke punten, en de dialogen zijn eerlijk en voelen natuurlijk aan.
Am I OK? voldeed volledig aan mijn verwachtingen; het was precies de film die ik op dit moment nodig had. Hij biedt een uitstekende feelgoodervaring voor de momenten waarop je behoefte hebt aan een opbeurende en hartverwarmende film.
Merlin
Furiosa: A Mad Max Saga
Om in de voetsporen te durven treden van het alom geprezen Mad Max Fury Road uit 2015, is weinigen gegeven. Gelukkig heeft regisseur George Miller net als voorgaande film talent te over. Want wat hij bij de levensmoeilijke taak heeft verricht om een geslaagde prequel te maken met Furiosa: A Mad Max Saga, kan als een waar huzarenstukje worden omschreven.De toevoeging van Anya Taylor-Joy leek op voorhand een goede zet te zijn, hoewel haar intrede niet altijd een doorslaand succes blijkt te zijn (looking at you, The New Mutants). Gelukkige killt ze het grandioos in deze origin story van Furiosa, die toch ook al de echte ster was in Mad Max: Fury Road (toen vertolkt door Charlize Theron). Chris Hemsworth en zijn aangeplakte neus voor de rol van Dementus boezemde me persoonlijk wat angst in, maar ook hij zette zijn rol met verve neer.
Furiosa: A Mad Max Saga is dan ook een spektakel gebleken dat gerust zijn voet mag zetten naast het bronmateriaal. Explosies, bad ass situaties, een fictieve wereld waar je niet op uitgekeken geraakt,… Het zit er allemaal in en je amuseert je te pletter van begin tot einde. Een typische Hollywood blockbuster, maar wel een die niet de hele tijd je handje vasthoudt en voor de nodige verrassingen zorgt. Een absolute knallende aanrader dus!
Killjoy
Banshee
Als de VRT wederom het eerste seizoen van F.C De Kampioenen van onder de mottenballen mag halen, dan is het mij ook gegund om terug te grijpen naar televisioneel comfortfood. Banshee dus. Een reeks waarvan ik de lofzang blijf verkondigen tot het einde der tijden of tot iedereen ze kent. Het ding met die reeks is, op papier mag ze niet werken. Het is een conceptueel van de pot gerukt allegaartje van genre-invloeden, seks en bruut geweld. In de praktijk is het echter een serie die ongegeneerd is in wat het wil zijn, en dat alles met een stevige dosis testosteron en hart weet te brengen.Het begint als een soort moderne western. Een naamloze gevangene wordt vrijgelaten uit hechtenis en vindt zijn weg naar het dorpje Banshee in het vredige Pennsylvania, in de hoop zijn oude liefde Ana terug te vinden. De bittere pil is echter dat Ana een heel nieuw leven heeft opgebouwd onder een nieuwe naam, met een man en kinderen om het plaatje compleet te maken. Bij het verlaten van het dorp stopt onze gevangene in een lokale kroeg om de teleurstelling weg te drinken, wanneer blijkt dat net op dat moment de gloednieuwe sheriff Lucas Hood is aangekomen. Zie je, Banshee is geen simpel slaperig dorpje, maar een plek met een stevig misdaadprobleem. Een verbannen lid van de Amish genaamd Kai Proctor zwaait namelijk de plak als een soort rurale Scarface. Tijdens een kennismaking met enkele pummels van Proctor in de bar loopt het erg slecht af voor de sheriff die nog niet eens de kans kreeg zich aan te melden bij het korps. Het zorgt voor de perfecte identiteit voor onze misdadiger om te schuilen voor voormalige kompanen die hem zoeken en een mogelijkheid om in de buurt van zijn geliefde te blijven. Sheriff Lucas Hood is een onderduikende misdadiger.
Dat is een concept dat makkelijk van de rails zou kunnen gaan, maar Banshee doet het wonderwel werken, en dat komt voor een groot deel door het charisma van Antony Starr. Dit is DE rol die hem in het vizier bracht bij de producenten van The Boys als Homelander, en het charisma die hij hier naar voor brengt is een belangrijke factor in het geloofwaardig houden van de serie. Zijn Lucas Hood is een ongeleid projectiel die lak heeft aan alle regels, maar door zijn ongeraffineerde aanpak wel resultaten haalt en zijn eigen zelfzuchtige agenda steeds meer en meer verstrengeld ziet worden met die van de mensen om hem heen. Het is dan ook geen spoiler om te zeggen dat Hood het stevig aan de stok krijgt met Proctor. Dit is eveneens een show die echt wel reeksen als Game of Thrones naar de kroon steekt wanneer het aankomt op ‘volwassen’ content. Lucas Hood lijkt wel de halve vrouwelijke bevolking van het stadje vrij expliciet tussen zijn lakens te krijgen en het geweld is brutaal, bloederig en intens. Dat lijkt te resulteren in een reeks die je al snel de stempel ‘mannenshow’ zou willen geven, maar Banshee is gek genoeg een serie die ook bij een vrouwelijk publiek erg goed valt. Dat komt deels omdat de seks zelden gratuit voelt, maar toch vooral omdat in een dorpje gedomineerd door machtige mannen ook de vrouwelijke personages sterk uitgewerkt zijn. De op het moment van filmen nauwelijks negentienjarige Lily Simmons heeft bijvoorbeeld een indrukwekkende rol als Rebecca, het Amish nichtje van Proctor dat ontdekt dat ze haar seksualiteit kan omzetten tot een wapen, maar ook Ivana Milicevic is sterk als een vrouw die in tweestrijd is tussen haar veilige leven als Carrie en de opwinding van haar oude leven als Ana.
Onder het oppervlak van geweld en seks, zit er dus behoorlijk wat diepgang in een kronkelende verhaallijn vol memorabele personages. Banshee is dan ook een reeks die ik nog steeds warm durf aanbevelen. Het eerste seizoen is steengoed, het tweede en derde seizoen zijn zowaar nog beter. Het vierde is er dan weer eentje waar fans verdeeld over zijn, omdat het meer aanvoelt als een soort epiloog en vooral een noir-detectiveverhaal zonder al te veel actie. Voor mij fungeerde het echter als een perfect melancholisch slot voor een van de wildste ritjes die ik ooit op het kleine scherm heb gezien.
