Archief - Van werk veranderen terwijl je het eigenlijk nog niet zo slecht hebt op je huidige jo

Hoe zijn jullie omgegaan met het feit dat jullie van job zijn veranderd terwijl jullie echt leuke collega’s hadden en het er eigl nog niet zo slecht is op je huidig werk?

Na 5 jaar als starter bij hetzelfde bedrijf te hebben gewerkt denk ik langzaamaan aan een nieuwe uitdaging. Niet omdat het niet botert met collega’s, niet omdat ik mijn werk haat, maar ik wil gewoon een nieuwe omgeving, nieuw bedrijf, en nieuwe manier van werken ervaren. Ik ben echt een gewoontedier maar ik wil vermijden dat ik 10 jaar bij dezelfde werkgever aan de slag blijf.

Ik heb eens gesolliciteerd voor een job en zij waren super enthousiast en van daar lijkt het redelijk snel te gaan. Groter bedrijf, meer gestructureerd en dat terwijl ik uit een kmo kol van 25 ma , waar ik iedereen goed ken en supergoed mee overeenkom.

Vaak hoor je dat mensen van job veranderen omdat er problemen zijn (loon, leidinggevende, collega’s, afstand) maar bij mij is dit niet het geval en ik heb ergens schrik dat ik spijt zal hebben.

Hoe hebben jullie de knoop doorgehakt om toch voor een ander bedrijf te gaan als het op je huidig werk “toch niet zo slecht is”?




Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Objectiveren. Ik ben 2 keer van werk veranderd terwijl ik nog best tevreden was over bedrijf en collega's. Ik heb de argumenten pro en contra overstap voor mij gelegd en op basis daarvan steeds beslissingen gemaakt. En dan was dat 10-20 keer "nee" en 2 keer "ja".

Aspect collega's en sfeer is moeilijk, want dat kan je op voorhand gewoon niet weten. En dus heb ik dat ook nooit laten meespelen, met de assumptie dat als ik tijdens de sollicitaties het bedrijf probeerde te doorgronden qua cultuur en werking, dat ik dan ook wel ergens terecht zou komen waar collega's zich op zijn minst professioneel gedragen. Meer dan dat heb ik in principe niet nodig, het blijft werk.

Pas op, voor mijn eerste overstap heb ik ook enorm getwijfeld. Tot ik mijn vrouw mijn argumentatie "pro" nieuwe job voorlegde. Die was vrij duidelijk: "als je nu niet gaat overstappen, dan ga je het nooit doen". Dat zinnetje heeft mij zelf de klik doen maken

Ik heb onlangs ook een nieuwe job gezocht (en gevonden), hoewel de sfeer en het werk hier ook best ok zijn. Ik was er alleen achter gekomen dat ik mijn job een andere invulling wou geven.
Na een gesprek met de baas, bleek dat niet aan de orde. De keuze viel voor mij toen op: doe ik een job die ik graag doe of doe ik een job die ik gepassioneerd doe. De keuze was snel gemaakt.

Maak zelf eens de balans op. Wat zijn de voordelen van blijven? Wat zijn de voordelen van vertrekken? (En dezelfde oefening met de nadelen.)

basically: als ge u kunt verbeteren, moet ge niet twijfelen. ga er voor. simpel. er is niks mis met een beetje ambitie.

voor uw collega's moet ge het niet laten, als jullie echt zo belangrijk zijn voor elkaar, zullen jullie elkaar nog wel horen/zien. Dat zijn dan meer dan collega's imo. De anderen... die ga je op je nieuwe job ook vinden.

je moet je eigenlijk eens inbeelden dat je op pensioen bent, en dat je terug kijkt op je carriere. ga je dan tevreden zijn (en vergeet niet, je carriere is 30-40 jaar van je leven!), dat je ter plaatse bent gebleven omwille van "de collega's", en "het is hier nog zo slecht niet"?
het feit dat je nu zoekt naar een andere job en zelfs al gesolliciteerd hebt, doet mij vermoeden van niet.

Ben momenteel bezig met de omschakeling naar de nieuwe job.

Het luik collega's en werksfeer mag je inderdaad niet laten meetellen.
Kan je niet weten van de nieuwe job.

Bij mij waren volgende 3 redenen de doorslag.
Beter betaald
Dichter bij huis
Meer doorgroeimogelijkheden.

Na 8 jaar en geen zicht op promotie of doorgroeimogelijkheden at all waren dat de 3 redenen waarom ik solliciteerde.

marcel zei:

basically: als ge u kunt verbeteren, moet ge niet twijfelen. ga er voor. simpel. er is niks mis met een beetje ambitie.

voor uw collega's moet ge het niet laten, als jullie echt zo belangrijk zijn voor elkaar, zullen jullie elkaar nog wel horen/zien. Dat zijn dan meer dan collega's imo. De anderen... die ga je op je nieuwe job ook vinden.

je moet je eigenlijk eens inbeelden dat je op pensioen bent, en dat je terug kijkt op je carriere. ga je dan tevreden zijn (en vergeet niet, je carriere is 30-40 jaar van je leven!), dat je ter plaatse bent gebleven omwille van "de collega's", en "het is hier nog zo slecht niet"?
het feit dat je nu zoekt naar een andere job en zelfs al gesolliciteerd hebt, doet mij vermoeden van niet.

Klik om te vergroten...

DAt argument kan je ook omdraaien, je carrière is een groot deel van het leven, dus gewoon niet kijken naar hoe leuk het werk en de collega's zijn is ook een beetje onzinnig. Als ik zou terugkijken naar mijn leven en zou denken," ik had mij een veel groter deel van mijn leven kunnen omringen met mensen die ik waardeer en leuk vind als ik wat minder ambitieus was geweest" ga ik misschien ook ontevreden zijn. Het hangt ervan wat je wil.

Niet dat het je persé moet tegenhouden maar de sfeer en collega's niet laten meetellen is wel heel extreem voor de meeste mensen.

eniac zei:

Objectiveren. Ik ben 2 keer van werk veranderd terwijl ik nog best tevreden was over bedrijf en collega's. Ik heb de argumenten pro en contra overstap voor mij gelegd en op basis daarvan steeds beslissingen gemaakt. En dan was dat 10-20 keer "nee" en 2 keer "ja".

Aspect collega's en sfeer is moeilijk, want dat kan je op voorhand gewoon niet weten. En dus heb ik dat ook nooit laten meespelen, met de assumptie dat als ik tijdens de sollicitaties het bedrijf probeerde te doorgronden qua cultuur en werking, dat ik dan ook wel ergens terecht zou komen waar collega's zich op zijn minst professioneel gedragen. Meer dan dat heb ik in principe niet nodig, het blijft werk.

Pas op, voor mijn eerste overstap heb ik ook enorm getwijfeld. Tot ik mijn vrouw mijn argumentatie "pro" nieuwe job voorlegde. Die was vrij duidelijk: "als je nu niet gaat overstappen, dan ga je het nooit doen". Dat zinnetje heeft mij zelf de klik doen maken

Klik om te vergroten...

Idd, collega’s zorgen er onbewust wel voor dat je er langer blijft plakken maar dit kan niet oneindig het geval blijven.

Die pro con list ga ik ook eens proberen, alleen wegen sommige dingen zwaarder door natuurlijk, dus baseer je je niet enkel op de aantallen pro of cons.

En ergens volg ik je redenering wel: als ze professioneel kunnen zijn is het al dat. Uiteindelijk is het maar werk.

Thanks voor je reply althans!


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Oscat zei:

Ik heb onlangs ook een nieuwe job gezocht (en gevonden), hoewel de sfeer en het werk hier ook best ok zijn. Ik was er alleen achter gekomen dat ik mijn job een andere invulling wou geven.
Na een gesprek met de baas, bleek dat niet aan de orde. De keuze viel voor mij toen op: doe ik een job die ik graag doe of doe ik een job die ik gepassioneerd doe. De keuze was snel gemaakt.

Maak zelf eens de balans op. Wat zijn de voordelen van blijven? Wat zijn de voordelen van vertrekken? (En dezelfde oefening met de nadelen.)

Klik om te vergroten...

Passie trumps graag doen, logisch dat je er ook volledig voor ging

Ben ook aan het denken, stel dat ik de job aanneem en ga aankondigen dat ik vertrek, is de gans heel groot dat ze met mij in gesprek willen gaan en me allerlei dingen willen bieden (loon, nieuwe dingen proberen). Valt me wel op dat in een kmo je rapper taken krijgt die eigl niet in jouw functie passen maar ze dit gebruiken als: een nieuwe insteek in uw carrière bij ons, een nieuwe uitdaging.


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

nixie zei:

Ben momenteel bezig met de omschakeling naar de nieuwe job.

Het luik collega's en werksfeer mag je inderdaad niet laten meetellen.
Kan je niet weten van de nieuwe job.

Bij mij waren volgende 3 redenen de doorslag.
Beter betaald
Dichter bij huis
Meer doorgroeimogelijkheden.

Na 8 jaar en geen zicht op promotie of doorgroeimogelijkheden at all waren dat de 3 redenen waarom ik solliciteerde.

Klik om te vergroten...

Ja idd, je moet gewoon rationeel denken en “goed overeenkomen met collega’s” is nu eenmaal iets dat je ook niet eens kan vergelijken. Maar ja ergens is die angst er van: stel dat het totaal niet klikt, of dat alles enorm tegenvalt...

De nieuwe job die ik op het oog heb is zelfs een kwartier meer rijden dan mijn huidige job maar gek genoeg heb ik het ervoor over (alles wat binnen 1u reistijd met normale file valt is ok voor mij). Maar idd het komt vooral neer op jezelf meer ontplooien en doorgroeien. Proficiat met je nieuwe job alvast!


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

marcel zei:

basically: als ge u kunt verbeteren, moet ge niet twijfelen. ga er voor. simpel. er is niks mis met een beetje ambitie.

voor uw collega's moet ge het niet laten, als jullie echt zo belangrijk zijn voor elkaar, zullen jullie elkaar nog wel horen/zien. Dat zijn dan meer dan collega's imo. De anderen... die ga je op je nieuwe job ook vinden.

je moet je eigenlijk eens inbeelden dat je op pensioen bent, en dat je terug kijkt op je carriere. ga je dan tevreden zijn (en vergeet niet, je carriere is 30-40 jaar van je leven!), dat je ter plaatse bent gebleven omwille van "de collega's", en "het is hier nog zo slecht niet"?
het feit dat je nu zoekt naar een andere job en zelfs al gesolliciteerd hebt, doet mij vermoeden van niet.

Klik om te vergroten...

Je slaat de spijker op de kop
Idd er zijn collega’s waar ik het echt goed mee kan vinden en kan zeveren enal, maar ik denk dat er maar 2 zijn die ik ook echt buiten het werk om zou zien (wat al het geval is). En ja je kent ze ook al vijf jaar dus ben je bevooroordeeld tov de nieuwe collega soldat zij je nog geen 5 jaar kennen ^^




Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

beryl zei:

DAt argument kan je ook omdraaien, je carrière is een groot deel van het leven, dus gewoon niet kijken naar hoe leuk het werk en de collega's zijn is ook een beetje onzinnig. Als ik zou terugkijken naar mijn leven en zou denken," ik had mij een veel groter deel van mijn leven kunnen omringen met mensen die ik waardeer en leuk vind als ik wat minder ambitieus was geweest" ga ik misschien ook ontevreden zijn. Het hangt ervan wat je wil.

Niet dat het je persé moet tegenhouden maar de sfeer en collega's niet laten meetellen is wel heel extreem voor de meeste mensen.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat mensen sfeer en collega’s niet meetellen omdat je het simpelweg niet op voorhand kan weten van het nieuwe bedrijf waar je aan de slag zal gaan. En zelfs die eerste weken zijn bijlage niet genoeg om te vergelijken.

In grote lijnen kun je wel hoe de sfeer is maar als iemand u op uw nieuw zijn een mes in de rug wil steken dan zal dat de eerste weken nog niet zichtbaar zijn .

Jouw manier van denken is zeker ook interessant. En in mijn geval: ik probeer tussen de twee te zijn en twijfel hieronder (vandaar ook de topic om wat leningen bij elkaar te krijgen)

Alvast bedankt voor je reply


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

SAR. zei:

Je slaat de spijker op de kop

Idd er zijn collega’s waar ik het echt goed mee kan vinden en kan zeveren enal, maar ik denk dat er maar 2 zijn die ik ook echt buiten het werk om zou zien (wat al het geval is). En ja je kent ze ook al vijf jaar dus ben je bevooroordeeld tov de nieuwe collega soldat zij je nog geen 5 jaar kennen ^^




Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Klik om te vergroten...

kijk, ik heb zelf 12 jaar op mijn vorige job gezeten. altijd goed overeen gekomen met mijn collega's, op uitzonderingen na.
ik ben vorig jaar aan een nieuwe job begonnen.
van mijn oude job moet ik eerlijk toegeven dat 3 van de 200 mensen effectief mis - soms. en 2 anderen zijn mee over gekomen.

beryl zei:

DAt argument kan je ook omdraaien, je carrière is een groot deel van het leven, dus gewoon niet kijken naar hoe leuk het werk en de collega's zijn is ook een beetje onzinnig. Als ik zou terugkijken naar mijn leven en zou denken," ik had mij een veel groter deel van mijn leven kunnen omringen met mensen die ik waardeer en leuk vind als ik wat minder ambitieus was geweest" ga ik misschien ook ontevreden zijn. Het hangt ervan wat je wil.

Niet dat het je persé moet tegenhouden maar de sfeer en collega's niet laten meetellen is wel heel extreem voor de meeste mensen.

Klik om te vergroten...

natuurlijk zijn de sfeer en de collega's belangrijk he. dat is niet wat ik bedoel.

wat ik bedoel is: laat dat gegeven u niet op een job houden waar je zélf op uitgekeken bent. over 5 jaar zijn de mensen waarvoor jij gebleven bent, misschien zélf weg, en dan blijf je weer voor nieuwe mensen een job doen die je (dan al 5 jaar) beu bent.

en uiteindelijk is dat heel persoonlijk he: voor hetzelfde geld ben je daar zelf allemaal héél tevreden mee om je eerste functie heel je leven te doen. en daar is niks mis mee.

maar als je meer wilt, moet je meer zoeken, en als je het vindt: gewoon doen.

SAR. zei:

Hoe hebben jullie de knoop doorgehakt om toch voor een ander bedrijf te gaan als het op je huidig werk “toch niet zo slecht is”?

Klik om te vergroten...

Ik kwam na een vakantie van 1 maand op het werk en was na 4 uur helemaal terug bijgewerkt.

Eigenlijk zeg je : ik heb een plan A voor ogen in men leven op professioneel vlak.
Maar , als ik die stap zet heb ik schrik dat..

En da's het moment dat ge een plan B al hebt gemaakt. Huidige job, terug in rekening neemt en twijfelt.

Maw onderbewuste angst die u beschermt een stap te zetten om uw huidige job als comfortzone te verlaten en de uitdagingen aan te gaan.

Stap zetten. En tegen uzelf elke dag wijs maken dat ge niet faalt maar het gewoon minder goed hebt gedaan als het niet lukt.







Verstuurd vanaf mijn Mi 9T Pro met Tapatalk

Je sollicteert altijd best als je je nog goed voelt op je werk zodat je een rationele keuze kan maken. Veranderen is altijd aanpassen en kan altijd tegenvallen maar dat is het leven nu eenmaal.

Door de angst van het onbekende is veranderen altijd moeilijk. Afhankelijk van hoe groot de ambitie is krijg je die soms overwonnen en soms niet.

Als je stappen wil maken in je carriere ga je die stap toch moeten wagen. Uiteindelijk ben je niet getrouwd met uw werk, sfeer en goede collegas vind je op andere plaatsen ook.

marcel zei:

kijk, ik heb zelf 12 jaar op mijn vorige job gezeten. altijd goed overeen gekomen met mijn collega's, op uitzonderingen na.
ik ben vorig jaar aan een nieuwe job begonnen.
van mijn oude job moet ik eerlijk toegeven dat 3 van de 200 mensen effectief mis - soms. en 2 anderen zijn mee over gekomen.



natuurlijk zijn de sfeer en de collega's belangrijk he. dat is niet wat ik bedoel.

wat ik bedoel is: laat dat gegeven u niet op een job houden waar je zélf op uitgekeken bent. over 5 jaar zijn de mensen waarvoor jij gebleven bent, misschien zélf weg, en dan blijf je weer voor nieuwe mensen een job doen die je (dan al 5 jaar) beu bent.

en uiteindelijk is dat heel persoonlijk he: voor hetzelfde geld ben je daar zelf allemaal héél tevreden mee om je eerste functie heel je leven te doen. en daar is niks mis mee.

maar als je meer wilt, moet je meer zoeken, en als je het vindt: gewoon doen.

Klik om te vergroten...

Das waar ik heb ook al mensen zien gaan waar ik het supergoed mee kon vinden, alleen was er voor hen wel een extra reden (problemen met leidinggevende of dichter bij huis opportuniteit). Maar als ik blijf zal het idd een vicieuze cirkel worden.


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Philharmoniker zei:

Eigenlijk zeg je : ik heb een plan A voor ogen in men leven op professioneel vlak.
Maar , als ik die stap zet heb ik schrik dat..

En da's het moment dat ge een plan B al hebt gemaakt. Huidige job, terug in rekening neemt en twijfelt.

Maw onderbewuste angst die u beschermt een stap te zetten om uw huidige job als comfortzone te verlaten en de uitdagingen aan te gaan.

Stap zetten. En tegen uzelf elke dag wijs maken dat ge niet faalt maar het gewoon minder goed hebt gedaan als het niet lukt.

Verstuurd vanaf mijn Mi 9T Pro met Tapatalk

Klik om te vergroten...

camerad zei:

Door de angst van het onbekende is veranderen altijd moeilijk. Afhankelijk van hoe groot de ambitie is krijg je die soms overwonnen en soms niet.

Als je stappen wil maken in je carriere ga je die stap toch moeten wagen. Uiteindelijk ben je niet getrouwd met uw werk, sfeer en goede collegas vind je op andere plaatsen ook.

Klik om te vergroten...

Het is exact dit wat ik heb vrees ik: angst voor het onbekende. Iedereen in mijn familie is een “gewoontedier” en blijven jaren in hun job zitten omdat ze al bij grote bedrijven zitten, maar then again, hun sector is volledig anders dan IT.

Ik heb juist het gevoel dat ik deze kmo ik niet meer dan groeien dan wat ik al doe.
Philharmoniker idd, jouw mindset zou ik moeten hebben: als het niet lukt is het geen failure maar gewoon minder goed gelukt


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Hangt zéér sterk van u karakter af en wat je belangrijk vindt in het leven...

Ik heb van 2011 tot 2017 voor een KMO van een 25tal mensen gewerkt en eigenlijk had ik het daar over het algemeen super goed: vlak bij huis, ik was tevreden over mijn loon, de job was tamelijk gevarieerd en ik kwam super goed overeen met mijn directe collega's. De redenering van een aantal mensen hier als zijnde "zou je er buiten je werk om afspreken?" vindt ik persoonlijk totaal geen goeie toets. Sinds mijn ontslag zie ik een aantal van die collega's exact 1 keer per jaar... dat is fine. Maar ik heb sowieso geen behoefte aan veel sociaal contact in mijn vrije tijd.
In ieder geval, de band die ik had met de collega's daar heb ik toch niet kunnen terugvinden op mijn nieuw werk en is misschien nog wat ik momenteel het meest van al mis, meer nog dan een aantal zaken die ik danig onderschat heb.

Nu, mijn situatie is enigszins anders dan die van OP. Ik had wel objectieve redenen om te vertrekken. Vooral de alsmaar toenemende conflicten met mijn bazen hebben mij daar traag maar zeker naar de uitgang geleid. Dat was denk ik wel de hoofdreden voor mijn vertrek maar daarnaast wou ik ook gewoon wel eens van een andere omgeving proeven ook met het idee van naar de toekomst doorgroeimogelijkheden te hebben, niet dat ik daar toen actief mee bezig was, maar ik wou mezelf toen wel in een positie plaatsen waar ik dat een paar jaar down the line wel gemakkelijk kon als ik dat toch nog zou willen, bij voorkeur binnen dezelfde organisatie, en waar ik zat kon dat niet.

3 jaar verder kijk ik wel met mixed feelings terug op die stap, eerder negatief eigenlijk. Financieel ben ik er enorm op vooruit gegaan ondertussen (hoewel mij dat eigenlijk geen k* meer interesseert) en kwa management is er gelukkig ook een verbetering maar op alle andere gebieden... ik zou onmiddellijk terug mijn oude job aannemen ware het niet dat ik dus niet dat ik niet meer door één deur kan met die baas/bazin.

Maar zoals gezegd: hangt sterk af van u karakter en vooral ambities. Ik ben ook een gewoontedier en ik heb daarnaast eigenlijk ook totaal geen professionele ambitie. Werk dient voor mij juist om mijn leven te financieren en that's it, de rest kan mij gestolen worden.
Als je echter wel ergens wil geraken op professioneel gebied denk ik dat regelmatig eens wisselen van omgeving zeker geen slecht idee is. Uiteindelijke is er ook niks of niemand die zegt dat je niet opnieuw kan veranderen van werk.

Om te groeien als persoon en u zelf te ontwikkelen moet ge regelmatig een richting kiezen buiten jouw comfort zone. Continu kiezen voor comfort, te lang in de comfortabele bubbel blijven is doodzonde voor je potentieel en levenservaringen. En dit is geldig op levensvlakken. Dus als je voelt dat het jouw persoonlijk niets meer bijbrengt, uitgezonderd comfort, zou ik een nieuwe weg in slaan.