Archief - Opnieuw studeren... met kinderen.

Beste mensen,

Ik ben nu al een paar jaar aan het worstelen met de vraag waar ik naartoe wil in dit leven.

Eventjes een korte situatieschets:
Ooit heb ik mij met veel moeite door een opleiding tot professionele bachelor in de lichamelijke opvoeding en wiskunde geworsteld. Die opleiding was tot dan nooit in mij opgekomen, maar door een nogal overtuigende tussenkomst van mijn toenmalige leerkrachten lichamelijke opvoeding, mijn liefde voor de jeugdbeweging en een vriend die hetzelfde ging gaan doen, leek dat plots de ideale richting om te volgen.
Van meet af aan heb ik ergens wel mijn fout beseft, maar mijn voorliefde voor sport, mijn natuurlijke aanleg voor wiskunde en het feit dat ik met veel plezier 9 jaar leiding heb gegeven in de jeugdbeweging, hebben mij toch, tegen beter weten in, in deze richting gehouden.
Tijdens mijn laatste jaar had ik een herexamen voor een vak van één studiepunt (yup, één!) en om de één of de andere reden heb ik mij van dag vergist voor dat herexamen. :applause: Ik heb er mij eigenlijk niet veel van aangetrokken en ben gewoon blijven verder werken binnen mijn vakantiejob (feesttenten plaatsen). Het schooljaar erachter dus 1 studiepunt moeten opnemen (eigenlijk 3 wegens een clustervak, maar kreeg een vrijstelling voor de andere 2 vakken). Ben ik er toch wel in geslaagd om mij een tweede maal van datum te vergissen in juni. :applause: Nu toch eens de datum goed genoteerd en zonder problemen 19/20 gehaald in tweede zit. Ondertussen ben ik natuurlijk steeds gewoon blijven verder werken. Mijn diploma was mij zelf zoveel waard, dat ik het uiteindelijk pas in januari ben gaan ophalen, omdat ik toevallig dichtbij een tent aan het plaatsen was.
Nu ik toch mijn diploma had, kon ik er evengoed wel eens iets mee aanvangen. Na onverwacht, maar met veel plezier, 2 jaar aan een stuk tenten geplaatst te hebben, ben ik begonnen aan mijn carrière als leerkracht wiskunde (LO was echt onbegonnen werk, terwijl ze smeekten achter leerkrachten wiskunde). Een interim hier, een vervanging daar, tot ik eindelijk een goede school vast had met uitzicht op 17u het volgend schooljaar.
Spijtig genoeg heeft het lot hier anders over beslist, want in mei werd er bij mij kanker vastgesteld. Weg was mijn uitzicht, want ik zou pas ergens rond januari/februari terug klaar zijn voor de actie. En ze gaan nu éénmaal geen tijdelijke interim aanvaarden om een andere interim te vervangen.

Voor de mensen die de moeite genomen hebben om tot hier te lezen, we komen bijna bij de ontknoping.
Vanaf dag 1 van mijn revalidatie ben ik beginnen nadenken wat ik verder wou doen met mijn leven, ik ben beginnen nadenken en nadenken en nadenken en... . Ik zat vol ideeën, het één haalbaarder dan het ander, maar na de plotselinge dood van een vriend ben ik dichtgeklapt. Ik ben in december naar een interimkantoor gegaan en heb gevraagd naar een simpele 9 to 5 job zodat ik mijn zinnen wat kon verzetten. Alles zou tijdelijk zijn. Maar ik werd terug mijn oude zelf, mijn vriendin wilde vooruit en ik ben gevolgd. Ondertussen ben ik 30 jaar, hebben we een eigen huisje, een pracht van een zoon en ben ik al een goede 4 jaar magazijnier... en zit ik volledig vast in mijn leven.
Ik ben een optimist en kan ongelofelijk genieten van de kleine dingen in het leven, maar ik zit op een punt dat ik echt een einde moet maken aan de chaos in mijn hoofd.

Om een lang verhaal kort te maken, ik zou heel graag beginnen aan een opleiding tot bioloog. Dat is niet zo maar een keuze, maar eerder het volgen van een passie. Eén van de meest beruchtste quotes van mijn vrouw is niet voor niets: 'Als we samen gaan wandelen loop ik 100m voorop, zodat ik alles wat beweegt kan verwijderen en we toch een beetje kunnen opschieten.'. Al voor zolang ik mij kan herinneren ben ik gefascineerd door beestjes en plantjes, ik heb potverdikke mijn jeugd al stenen omdraaiend doorgebracht en ben daar eigenlijk nooit mee gestopt.

Maar nu ben ik doodsbang om de keuze te maken die ik eigenlijk 13 jaar geleden had moeten maken. Hoe pak ik dit aan? Hoe regelen we dit financieel? Hoe doe ik dat met onze zoon? Wat met verdere gezinsuitbreiding? Ik sta niet meer alleen in dit verhaal, mijn vrouw heeft evenveel recht op inspraak. Het is ook haar leven dat overhoop zou worden gehaald om mijn droom na te jagen.
En wat als ik er aan begin? Ik heb mij vroeger nooit als een uitmuntend student bewezen, waarom zou het nu wel anders zijn? Stel dat ik er aan begin en een jaar van ons leven versmijt?
Pfff, vragen die nu al jaren en jaren in mijn hoofd rondspoken en steeds ingewikkelder worden naarmate er meer verantwoordelijkheden bijkomen. Ik heb zo veel meer te bieden in dit leven, maar is dit de manier om er voor te gaan?
Eigenlijk maakt het niet uit of ik nu voor die studie ga of niet. Het is hetgeen ik het liefst zou doen, maar het allerbelangrijkste is volgens mij dat ik nu eindelijk eens een beslissing neem. Kanker is een stom beestje dat zich niet alleen in je lichaam, maar ook in je geest nestelt. Ik ben niet zozeer bang om te hervallen, wel om tussendoor niets nuttigs gedaan te hebben. En op dit moment ben ik vooral goed bezig met dat laatste.

Hoe zien jullie het om op dit moment in een leven met zo'n veeleisende studie (veel practicums) als master in de biologie te starten? Zijn er nog mensen die binnen een gelijkaardige privésituatie (lening, kinderen) met een nieuwe studie gestart zijn? Of kennen jullie toevallig mensen die dit gedaan hebben?
Ik zou het echt tof vinden om eens andere ervaringsdeskundigen te horen, want die zijn nogal moeilijk te vinden.

Mvg,
WhatToDo

Ik ken mensen die een studie zijn aangegaan toen ze al een mooie job hadden (met een zeer goed loon), kinderen, een partner, lening voor een huis,...

Persoonlijk denk ik dat je maar met 2 dingen rekening moet houden:
- Ziet je partner het zitten? Je gaat namelijk veel steun nodig hebben en aangezien je in een relatie zit moet je er allebei voor de volle 100% voor gaan. Dus ik zou daar eerst eens serieus over babbelen, zodat je weet of je partner je eventuele keuze goed zou vinden. (zelfs vooraleer je al 100% weet of je überhaupt verder gaat studeren)
- Zoals jij al in levenden lijve hebt ondervonden: je leeft maar 1 keer en het kan misschien snel voorbij zijn. Ik heb al veel mensen van in de 50 en ouder zien verwelken omdat ze tot het besef waren gekomen dat ze zoveel meer dingen hadden willen doen in hun leven. Maar ze hebben zich laten meedrijven met de sleur van het leven. Omdat hun huidige keuze de veiligste was. En dan vragen ze: was het dat nu? Tjah, je maakt natuurlijk wel zelf iets van je leven. Als de studie tot bioloog jou zoveel zelfvoldoening en levenskracht zou geven omdat je dan iets bezig bent dat je absoluut had willen doen, doe dat dan gewoon. Het enige wat je kan doen is proberen. Als de studie echt niet meevalt en je na 1 jaar moet stoppen, dan heb je het ten minste geprobeerd. Je zal dan nooit met het gevoel rondlopen: had ik maar...

Whit zei:

Met voldoende motivatie is alles mogelijk. Je zal waarschijnlijk wel wat moeten opofferen (bv. vrije tijd).

Wel even kijken naar het economische van je keuze: wat wil je doen met dat diploma? Als het enkel om de passie gaat (m.a.w. 'omdat het kan'), zie ik er de toegevoegde waarde niet meteen van in.

Klik om te vergroten...

Door iets andere omstandigheden zit ik in het zelfde schuitje als jij. Ik heb iets totaal anders (verpleegkunde) gedaan dan ik wilde doen (biologie). Ik heb eens ik 32 was overwogen om biologie in zelfstudie te studeren als werkstudent dus maar dit aanvaarden universiteiten in Belgie en Nederland niet omdat practica en veldstudies verplicht zijn. Ik kan het me niet permitteren om 4 jaar zonder loon te vallen en dus heb ik het niet gedaan. In Zweden dacht ik kon het wel maar de examens waren in het Zweeds.
Indien je meteen aan je master kan beginnen is het misschien wel haalbaar, nij mij was het BA en MA en dat zou te lang zonder centen zijn.
Nu heb ik toch een tussenoplossing gevonden. Aangezien ik thuis ben in informatica en werk als programmeur ben ik studie informatica aan het combineren met ecologie en milieuvakken om uiteindelijk aan de slag te gaan in environmental- en eco-informatics of misschien bio-informatics. Dat zijn opleidingen die nog niet uitgewerkt zijn in België (bio-informatics wel) maar ben van plan om zelf major informatica en minor milieuwetenschappen te combineren via een open bachelor. Heb van beide studies al een aantal vakken goed doorlopen en de combinatie bevalt me wel. Ik zou deze opleiding dan willen aanvullen met biologievakken die me het meest interesseren als vrije student. Als niet alleen biologie je interesseert maar ook ecologie, milieu en informatica en je sterk bent in wiskunde is dat misschien ook nog een optie indien je niet voltijds kan gaan studeren. Er zal de komende jaren heel veel werkgelegenheid komen op dit kruispunt van wetenschappen: GIS, remote sensing, knowledge representation, eco-modelling, simulaties van foodwebs, biodiversiteitsstudies gebaseerd op big data, evolutieonderzoek op genetische analyse gebaseerd, enz...
Het leuke is dat al deze vakken als werkstudent zijn te volgen naast een baan en gezin.