Archief - Opleiding dierengeneeskunde op latere leeftijd

Hallo allemaal,

zeer minieme kans dat hier er iemand dezelfde stap al gezet heeft maar het kan geen kwaad om hier eens te komen luisteren.
Op dit moment ben ik 35 jaar dus al een goed stuk de studententijd voorbij. Eigenlijk denk ik er al jaren over om iets nieuws te doen maar nooit heb ik de sprong gewaagd.
Tijdens mijn opleiding legde ik mijn focus op IT: ik hield van de IT-wereld en het leek me ook een sector met veel toekomst en werkzekerheid. Toen had ik nog een echte passie voor IT: ik was er goed in en zag mezelf niets anders doen.

Ondertussen, heel wat jaren later, ben ik al 13 jaar in hetzelfde bedrijf aan de slag (al ben ik wel opgeklommen van onderaan de trap tot bovenaan).
Het knaagt al enkele jaren echter: ik ben zowat 1 van de anciens hier ondertussen. Iedereen kent mij en ik ken iedereen. Dat is wel fijn. Maar mijn motivatie, mijn interesse is gewoon weg.
Ik haat het om hele dagen aan de pc te zitten, hele dagen te vergaderen, de "kantoorcultuur", ... Soms voelt het ook zo als bezigheidstherapie, ondanks dat ons bedrijf een positieve invloed probeert te hebben in de maatschappij en op het klimaat (ik ga niet teveel uitweiden daarover om niet te verraden waar ik werk ). Veranderen van werk lijkt me niet echt de situatie op te lossen: ik heb een probleem met hoe ik m'n tijd spendeer, niet met waar ik werk.

Na heel veel denken ben ik eigenlijk een beetje beginnen afstappen van het idee dat ik moet doen waar ik goed in ben maar dat er legio mogelijkheden voorbij de horizon liggen.
Ik begin de laatste jaren ook meer na te denken over waar ik naartoe wil in het leven. Als ik dan denk dat ik tot mijn pensioen aan een bureautje moet zitten word ik er gewoon depressief van. Of je krijgt tips van familie "Je moet in het onderwijs beginnen, dan heb je veel vakantie". Ik wil me echt gelukkig voelen met mijn job: geld of vakantie lijken me niet de beste motivators.. Gewoon gelukkig zijn met wat ik doe en staan te springen om te werken. Dat lijkt me pas een zaligheid.

Daar komt dan dierengeneeskunde in beeld. Ik hou van dieren, hou er enorm van om met dieren bezig te zijn (ja, zelfs de vuile taken), de zorg spreekt me aan. Maar ik heb ook een enorme interesse in diagnoses stellen, problemen analyseren, de biologie, ... Na mijn studies in het middelbaar dacht ik er ook stiekem aan, maar toen dacht ik dat die studies voor mij te zwaar zouden zijn. Ik had ook niet echt de maturiteit toen, denk ik, om aan die studies te beginnen. (Toen dacht ik nog: goh, ik ga toch nooit een dier kunnen inslapen of open snijden hoor) Ondertussen dus ouder en wijzer en nu lijkt me dit wel een mogelijkheid. Alleen dat idee in de praktijk brengen.. Ik besef natuurlijk wel dat er ook uitdagingen aan verbonden zijn: er zijn al te veel dierenartsen bv. Maar ik ben op een punt gekomen dat ik dit eigenlijk niet als een struikelblok ervaar. Het grote struikelblok is natuurlijk wel dat hieraan 6 jaar studeren vast hangt.
Nu stel ik me de vraag of er mensen zijn die zo'n drastische ommekeer al gedaan hebben, en zoja, hoe die dat gedaan hebben.
Ik heb samen met mijn partner een huis gekocht dus we hebben natuurlijk wel vaste kosten. Kinderen hebben we niet, dus dat scheelt wel.
Ik heb wel een spaarpotje, maar niet eens voldoende om 1 jaar te overbruggen, laat staan 6.. De vraag stelt zich natuurlijk of het überhaupt wel haalbaar is, als volwassene.
Is je enige optie dan afhankelijk zijn van je spaargeld of je partner? Of zijn er nog andere mogelijkheden waar ik niet van op de hoogte ben?

Zeer benieuwd om eventuele ervaringen te horen

Ik vrees dat je te laat bent. Zelfs afgestudeerde dierenartsen moeten soms maanden gratis werken in het begin (stage) en nadien verdienen ze ook weinig (ervaring opdoen bij een zelfstandige die al jaren bezig is)

De weg is lang, maar op jouw leeftijd te lang vrees ik. Vergeet niet dat heel wat dames met giraffen / paarden / hondjes willen werken in de zoo... en dat jij dus niet de enige bent.

Google maar eens naar opleiding dierenarts avondschool, het is echt hopeloos. Misschien kapper voor hondjes worden? Alhoewel er daar ook al heel veel van zijn.

In Tenerife zag ik mensen werken met dolfijnen. Ik denk dat iedereen in de arena zo’n job wel zag zitten. Maar dat is voor de happy few hoor.

Waarom niet de universiteit van je keuze contacteren om je vragen eens aan de Opleidingscoördinator voor te leggen?

Daarnaast heb ik ook in het dagonderwijs medestudenten gehad die volledig zelf voor hun studies moesten instaan. Eentje werkte in het weekend in een fabriek, de meeste draaiden in de horeca mee. Ofwel enkel in het weekend, ofwel de zomervakantie aangrijpend om elke euro te verdienen die maar kon. Typisch natuurlijk voor studenten zonder diploma, maar misschien kan jij met je werkgever wel iets overeen komen zodat studeren en (deeltijds) werken wél combineerbaar blijft?

Ikzelf heb via afstandsonderwijs ook nog gestudeerd en werkte toen een stuk voltijds, een stuk deeltijds (50%) en een stuk 4/5de tijdens mijn opleiding. Ik stond er toen alleen voor met een hypotheek en dat was bij momenten stevig op de tanden bijten en de broeksriem aanhalen maar het is op 1 of andere manier toch wel gelukt om mijn opleiding zonder enige tweede zittijd én zonder extra schulden, af te ronden. Vooral omdat je het voor jezelf doet en anders financieel de gevolgen moet dragen, voelde anders aan dan toen ik via dagonderwijs studeerde.

Een richting als diergeneeskunde valt natuurlijk niet te vergelijken met een hogeschoolrichting die specifiek gemaakt is voor afstandsonderwijs (chapeau natuurlijk voor wie dit doet). Diergeneeskunde is anatomie, fysiologie, pathologie, ... op het hoogste niveau, ik schat de richting zelfs zwaarder in dan geneeskunde. Daarbij komen er talrijke practica (dissecties, labo's, ...) Dan in de latere jaren ook nog eens stages. Er zijn ook tijdens het schooljaar tussentijdse examens waardoor je niet alles kan laten liggen tot op het einde van het semester, deeltijds werken lijkt mij daarom nogal moeilijk (tenzij je de opleiding spreidt over meer dan 10 jaar misschien).

Om dan uiteindelijk na 6 jaar af te studeren (als je het combineert met deeltijds werk nog een pak langer natuurlijk) en dan redelijk slechte vooruitzichten te hebben, lijkt voor mij geen fijne situatie. Als je echt met dieren wil bezig zijn kan je misschien eens kijken naar de bachelor agro- en biotechnologie: dierenzorg. Dit kan in afstandsonderwijs en dan kan je misschien je huidige job blijven doen en dan na afstuderen proberen iets te vinden als assistent bij een dierenarts (in combinatie met je huidige job misschien) ? Dat lijkt mij een veiliger traject.

https://www.vives.be/nl/opleidingen/biotechniek/bachelor-agro-en-biotechnologie/dierenzorg#distance

neutrofiel zei:

Een richting als diergeneeskunde valt natuurlijk niet te vergelijken met een hogeschoolrichting die specifiek gemaakt is voor afstandsonderwijs (chapeau natuurlijk voor wie dit doet). Diergeneeskunde is anatomie, fysiologie, pathologie, ... op het hoogste niveau, ik schat de richting zelfs zwaarder in dan geneeskunde. Daarbij komen er talrijke practica (dissecties, labo's, ...) Dan in de latere jaren ook nog eens stages. Er zijn ook tijdens het schooljaar tussentijdse examens waardoor je niet alles kan laten liggen tot op het einde van het semester, deeltijds werken lijkt mij daarom nogal moeilijk (tenzij je de opleiding spreidt over meer dan 10 jaar misschien).

Om dan uiteindelijk na 6 jaar af te studeren (als je het combineert met deeltijds werk nog een pak langer natuurlijk) en dan redelijk slechte vooruitzichten te hebben, lijkt voor mij geen fijne situatie. Als je echt met dieren wil bezig zijn kan je misschien eens kijken naar de bachelor agro- en biotechnologie: dierenzorg. Dit kan in afstandsonderwijs en dan kan je misschien je huidige job blijven doen en dan na afstuderen proberen iets te vinden als assistent bij een dierenarts (in combinatie met je huidige job misschien) ? Dat lijkt mij een veiliger traject.

https://www.vives.be/nl/opleidingen/biotechniek/bachelor-agro-en-biotechnologie/dierenzorg#distance

Klik om te vergroten...

Wel grappig dat je dierenzorg als alternatief geeft omdat dierengeneeskunde geen perspectieven zou bieden.
Ik denk dat de opleiding dierenzorg de opleiding bij uitstek is waarvan gezegd wordt dat je absoluut niets kan aanvangen met het diploma.
Je kan inderdaad dierenartsasisstent worden, maar de meeste dierenartsen kunnen zich zelfs geen assistent veroorloven. De enige sector waar je misschien iets of wat van kansen heb is wellicht de landbouw maar da's ook niet echt een perspectief waar ik naar uit kijk.

Wel had ik inderdaad overwogen om deze opleiding van op afstand te doen om daarna op termijn aan de dierengeneeskunde te beginnen.
Dan heb je toch al een stevige basis om mee te beginnen.

taniaB zei:

Ik vrees dat je te laat bent. Zelfs afgestudeerde dierenartsen moeten soms maanden gratis werken in het begin (stage) en nadien verdienen ze ook weinig (ervaring opdoen bij een zelfstandige die al jaren bezig is)

De weg is lang, maar op jouw leeftijd te lang vrees ik. Vergeet niet dat heel wat dames met giraffen / paarden / hondjes willen werken in de zoo... en dat jij dus niet de enige bent.

Google maar eens naar opleiding dierenarts avondschool, het is echt hopeloos. Misschien kapper voor hondjes worden? Alhoewel er daar ook al heel veel van zijn.

In Tenerife zag ik mensen werken met dolfijnen. Ik denk dat iedereen in de arena zo’n job wel zag zitten. Maar dat is voor de happy few hoor.

Klik om te vergroten...

Waar haal jij je info dat dierenartsen na afstuderen gratis moeten werken? Tot zover ik weet kan dat gewoon niet eens in België.
Wel weet ik dat je als beginnende dierenarts inderdaad niet geweldig goed verdient.

In je post maakt je eerlijk gezegd wel veel sprongetjes. Het is niet omdat ik vermeld dat ik dierenarts wil worden, dat ik daarom in de zoo of bij de dolfijnen aan de slag wil.
Er zijn wel degelijk perspectieven voor dierenartsen in praktijken voor kleine huisdieren maar ook voor landbouwdieren. Niet iedereen die met dieren wil werken wil de "glamoureuze" wereld van de dolfijnen en de giraffen in. Als je inderdaad gewoon hele dagen met dolfijnen wil spelen, dan wordt die droom wel snel doorprikt, denk ik

Het verschil tussen een dierenarts en een hondenkapper is ook wel groot. Ook hier weer: 't is niet omdat ik overweeg dierengeneeskunde te doen, dat ik dat doe omdat ik met hondjes en katjes wil spelen. Nee, ik wil gebroken poten behandelen, diagnoses van ziektes stellen, en ja, ook inentingen en castraties/sterilisaties doen

SlyR zei:

Wel grappig dat je dierenzorg als alternatief geeft omdat dierengeneeskunde geen perspectieven zou bieden.
Ik denk dat de opleiding dierenzorg de opleiding bij uitstek is waarvan gezegd wordt dat je absoluut niets kan aanvangen met het diploma.
Je kan inderdaad dierenartsasisstent worden, maar de meeste dierenartsen kunnen zich zelfs geen assistent veroorloven. De enige sector waar je misschien iets of wat van kansen heb is wellicht de landbouw maar da's ook niet echt een perspectief waar ik naar uit kijk.

Wel had ik inderdaad overwogen om deze opleiding van op afstand te doen om daarna op termijn aan de dierengeneeskunde te beginnen.
Dan heb je toch al een stevige basis om mee te beginnen.

Klik om te vergroten...

Daarom dat ik ook zeg om het te combineren met je huidig werk. Beter 3 jaar in afstandsonderwijs studeren om dan geen werk te vinden maar wel je huidige job nog hebben dan 6 jaar voltijds studeren om dan geen werk te hebben. Een stevige basis zou ik het nu ook niet noemen, ik ken er een paar die geprobeerd hebben van dierenzorg => diergeneeskunde te gaan en geen enkele is voorbij het eerste jaar geraakt. (minstens 1 iemand kwam uit een wetenschappelijke ASO richting)

Nu werk vinden als dierenarts is min of meer een ramp, zeker voor kleine huisdieren. Ik zit met iemand in mijn jaar die diergeneeskunde gedaan heeft (afgestudeerd), geen werk vond en dan maar geneeskunde is gaan bijstuderen (zou een 4-tal jaar duren voor hem). Waar momenteel wel meer en meer vraag naar is, zijn specialisten. Dus na de 6 jaar nog eens 3-4 jaar specialiseren aan een hongerloon om dan hopelijk werk te vinden achteraf.

Buiten de curatieve sector zijn er wel zeker mogelijkheden (de volledige life-science sector ziet u graag komen, ook voedselinspectie enzo) maar daarvoor ga je natuurlijk geen dgk studeren.

Dierengeneeskunde is naar mijn mening qua verhouding moeilijkheidsgraad/carrièrevooruitzichten waarschijnlijk een van de slechtste Universitaire richtingen. Mijn zuster studeert het en zat nu bij de beste 3 studenten van haar bachelor (zit nu in haar 1e master). Hoogstwaarschijnlijk zal ze doctoreren en dat is op zich wel mooi, maar voor maar heel weinig mensen weggelegd. Ik zou het al afraden voor mensen die 18 zijn en aan hun eerste opleiding beginnen, laat staan iemand van 35.

Als dieren echt je passie zijn, heb je toch helemaal geen universitaire opleiding nodig om daar iets mee te doen? Mijn vriendin heeft bijvoorbeeld 3 maanden Ecotraining gedaan in Zuid-Afrika, waardoor ze een gecertificeerd safarigids is. Er zijn ook nog andere opleidingen, ik zou er zeker eens over opzoeken. Mijn vriendin is zelf wel Zuid-Afrikaan, maar als Europeaan kan je dat perfect ook doen, het gaat gewoon iets duurder zijn.

Zoals hier al gezegd: die markt zit overvol. Heb het zelf op de eerste rij gezien, heb dierenzorg gedaan in het middelbaar (waardeloos diploma, i now) en niemand vond werk in die sector. We zijn nu een 10 jaar later, en van al degene die zijn afgestudeerd werkt er nog maar 1 iemand in de sector. En die heeft dan nog de job gekregen dankzij haar ouders.

Sommigen zijn ook verder gegaan bij de opleiding dierengeneeskunde, wat U wilt doen, en dat is net hetzelfde verhaal. Markt zit overvol, er zijn veel te veel dierenverzorgers/ dierenartsen et cetera in dit land.

Mijn raad: niet doen. Ik vond en vind het nog altijd leuk om met dieren te werken, maar als er geen zak werk in is ben je ook niet veel bij uw diploma.

Binnen mijn dichte vriendengroep is er iemand die diergeneeskunde studeert en ik zou het ook afraden. Tenzij je jezelf niets anders ziet doen en je er ten volle van bewust bent hoe je leven er later gaat uitzien. Die vriendin zit nu in haar laatste master, is afgestudeerd bij de beste 10 in haar bachelor, werkt tijdens het weekend op een grote boerderij en doet tijdens de zomervakanties nog extra vrijwillige stages bij omdat ze het oprecht leuk vindt. Ik begrijp volkomen dat zij dit heeft gekozen, ik zie haar ook niets anders doen en zij is er zich ook ten volle van bewust dat ze later heel veel uren zal mogen kloppen (veel nachtwerk!!) voor maar heel weinig geld (minimumloon of nog minder). Maar de meesten die aan die opleiding beginnen, zullen dat werk nooit willen doen of volhouden.

Werk binnen voedselinspectie is er inderdaad wel genoeg voor dierenartsen maar de meesten worden natuurlijk geen dierenarts om dan later karkassen van koeien en kippen te controleren.

Onze vroegere dierenarts (is ondertussen met pensioen) heeft gestudeerd via het leger. Hoe ik het begrepen heb, volg je dan een formule waarbij je wordt betaald om te studeren (in een 'burgeruniversiteit' + je volgt een extra militaire officiersopleiding), en ben je verplicht als tegenprestatie om minimaal +/- 10 jaar na je studies te werken als dierenarts in het leger (wat in het geval van dierenarts misschien eerder een voordeel is dan een nadeel, omdat je zeker werk zal hebben na afstuderen?). Je moet dat 'militaire' dan wel zien zitten natuurlijk, mogelijk ook missies doen in het buitenland etc., ... Maar grote voordeel is wel dat je betaald kan studeren + zeker werk hebt na je studies. Ander mogelijk nadeel is dat je niet met alle mogelijke dieren kan werken na afstuderen, onze dierenarts was vooral bezig met de verzorging van paarden tijdens zijn tijd in het leger

Ik weet niet of die optie om diergeneeskunde te studeren via het leger momenteel nog mogelijk is, maar het kan misschien geen kwaad om eens te googlen?

5Lives zei:

Onze vroegere dierenarts (is ondertussen met pensioen) heeft gestudeerd via het leger. Hoe ik het begrepen heb, volg je dan een formule waarbij je wordt betaald om te studeren (in een 'burgeruniversiteit' + je volgt een extra militaire officiersopleiding), en ben je verplicht als tegenprestatie om minimaal +/- 10 jaar na je studies te werken als dierenarts in het leger (wat in het geval van dierenarts misschien eerder een voordeel is dan een nadeel, omdat je zeker werk zal hebben na afstuderen?). Je moet dat 'militaire' dan wel zien zitten natuurlijk, mogelijk ook missies doen in het buitenland etc., ... Maar grote voordeel is wel dat je betaald kan studeren + zeker werk hebt na je studies. Ander mogelijk nadeel is dat je niet met alle mogelijke dieren kan werken na afstuderen, onze dierenarts was vooral bezig met de verzorging van paarden tijdens zijn tijd in het leger

Ik weet niet of die optie om diergeneeskunde te studeren via het leger momenteel nog mogelijk is, maar het kan misschien geen kwaad om eens te googlen?

Klik om te vergroten...

Die optie bestaat nog maar als ik mij niet vergis is er een regel dat je geen 35 (?) mag zijn wanneer je ingelijfd wordt.

Mocht de opleiding meer werkzekerheid bieden zou ik het nog overwegen. Maar als quasi iedereen hier al zegt dat je het op dat vlak moeilijk zult hebben...

Heb je trouwens al overwogen dat je huidige job je niet meer echt motiveert maar dat het mogelijk je ambitie weer terugvindt als je de job elders gaat doen of een ander type job in jouw vakgebied?

Je zou dan nog steeds kunnen rondvragen bij asielcentra etc. om daar vrijwilligerswerk te doen 's avonds/in het weekend als je er natuurlijk tijd voor hebt en zin.

Amai, 'k ben hier precies de enige die 'go for it' zou zeggen. Iedereen raadde mij ook mijn opleiding af (sociologie) want vuilnisbakdiploma, geen werk mee te vinden,... Maar mensen vergeten soms dat er áltijd wel mensen zijn die supergepassioneerd zijn door een bepaalde richting, daarin verder willen gaan, eventueel ook doctoreren. Ik heb ook gewoon werk gevonden op mijn niveau, supergoed betaald, alles wat ik wou eigenlijk. I mean, er moeten ook succesvolle mensen zijn in de vuilnisbakrichtingen hé, je moet ze ergens vandaan halen. Akkoord, er zijn dierenartsen te veel maar we hebben er wél nodig anders zijn er straks geen meer.

Dus als je denkt van "meh ik weet niet wat te doen, ik ga eens dierenarts proberen', nah.
Als je denkt "DIT is het, dit is mijn passie, ik wil hier verder mee, ik wil mij verdiepen hierin en ik wil er de rest van mijn leven mee bezig zijn".... sure, why not.

glashelder zei:

Amai, 'k ben hier precies de enige die 'go for it' zou zeggen. Iedereen raadde mij ook mijn opleiding af (sociologie) want vuilnisbakdiploma, geen werk mee te vinden,... Maar mensen vergeten soms dat er áltijd wel mensen zijn die supergepassioneerd zijn door een bepaalde richting, daarin verder willen gaan, eventueel ook doctoreren. Ik heb ook gewoon werk gevonden op mijn niveau, supergoed betaald, alles wat ik wou eigenlijk. I mean, er moeten ook succesvolle mensen zijn in de vuilnisbakrichtingen hé, je moet ze ergens vandaan halen. Akkoord, er zijn dierenartsen te veel maar we hebben er wél nodig anders zijn er straks geen meer.

Dus als je denkt van "meh ik weet niet wat te doen, ik ga eens dierenarts proberen', nah.
Als je denkt "DIT is het, dit is mijn passie, ik wil hier verder mee, ik wil mij verdiepen hierin en ik wil er de rest van mijn leven mee bezig zijn".... sure, why not.

Klik om te vergroten...

De kwestie is eerder of hij dat realistisch zal kunnen doen met een hypotheek en zonder spaargeld. Niemand die zegt dat diergeneeskunde een vuilbakrichting is, wel eerder dat de kans klein is om er goed betaald (master niveau) werk mee te vinden in de sector die hij wilt. Zeker gezien het drukke lessenrooster en hoge studielast waardoor een combinatie met deeltijds werk quasi onmogelijk is tenzij je er dubbel zo lang over wil doen.

glashelder zei:

Amai, 'k ben hier precies de enige die 'go for it' zou zeggen. Iedereen raadde mij ook mijn opleiding af (sociologie) want vuilnisbakdiploma, geen werk mee te vinden,... Maar mensen vergeten soms dat er áltijd wel mensen zijn die supergepassioneerd zijn door een bepaalde richting, daarin verder willen gaan, eventueel ook doctoreren. Ik heb ook gewoon werk gevonden op mijn niveau, supergoed betaald, alles wat ik wou eigenlijk. I mean, er moeten ook succesvolle mensen zijn in de vuilnisbakrichtingen hé, je moet ze ergens vandaan halen. Akkoord, er zijn dierenartsen te veel maar we hebben er wél nodig anders zijn er straks geen meer.

Dus als je denkt van "meh ik weet niet wat te doen, ik ga eens dierenarts proberen', nah.
Als je denkt "DIT is het, dit is mijn passie, ik wil hier verder mee, ik wil mij verdiepen hierin en ik wil er de rest van mijn leven mee bezig zijn".... sure, why not.

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het volledig mee eens, de vriendin waarover ik sprak heeft volgens mij ook 100 procent de goede keuze gemaakt. Maar voor elke "succesvolle" zijn er tientallen niet succesvol en de vraag is of je dat risico wilt nemen op je 35 en met een hypotheek. De richting diergeneeskunde is ook 6 jaar, dus in het beste geval is TO 41 jaar, 6 jaar niets kunnen verdienen (want zoals eerder gezegd; super zware richting dus als je het op 6 jaar wilt halen, zal je zeker geen tijd hebben om nog halftijds te werken) om dan op een arbeidsmarkt terecht te komen waarin je (zeker de eerste jaren) het minimumloon verdient + heel veel uren moet draaien en ook 's nachts wachten moet doen. En dit ALS je al een job vindt als dierenarts binnen een praktijk. In jouw geval, binnen sociologie, zijn er inderdaad weinig jobs, maar als je een job vindt, kan je wel nog een deftige verloning verwachten (al dan niet op master niveau). Bij diergeneeskunde is dit niet het geval. Waarmee ik niet wil beweren dat alle dierenartsen weinig verdienen, maar het duurt wel een aantal jaar voor je eventueel zelf als zelfstandige aan de slag kan gaan met een eigen klantenbestand.

My 2 cents, ik heb collega's met het diploma dierengeneeskunde. Allemaal gestart als dierenarts maar hebben er na x-aantal jaar onzekerheid en beperkte verloning de brui aan gegeven. Ze doen nu datgene wat je net zo beu bent... Een administratieve bureaujob.
Ik vrees dat moest je het doen en je doet al die offers voor toch wel een zware richting, je er teleurgesteld zult uitkomen.

In het buitenland zijn er wel mogelijkheden maar gezien je situatie lijkt me dat geen optie.

Zelf weet ik niet veel over dierengeneeskunde. Mij lijkt het dat je beter verder bouwt op jouw IT achtergrond. Er zijn heel veel mogelijkheden binnen IT en nog veel bedrijven/sectoren die nood hebben aan digitalisering. Ik ken jouw precieze achtergrond niet maar misschien toch eens te moeite om te zien naar mogelijkheden om jouw IT ervaring te combineren met jouw passie voor dieren. Misschien een consultancy/IT-support functie in een bedrijf dat ook actief is in de medische- of landbouw-sector?