Asghardian
Legacy Member
Mijn partner werkt in een kleine HR onderneming (zevental werknemers). Hij is senior met 7 jaar ervaring.
Op dit moment zijn er 2 seniors, 3 juniors, secretaresse en baas. De ene senior vertrekt over een paar dagen, wegens de moeilijke tijden voor HR, naar een groter bedrijf. Mijn partner blijft dan dus over als enige senior met een serieuze werkdruk. De andere senior vertrekt sneller dan gepland door de werkwijze van patron en dochter.
Moeilijkheid is de dochter van de baas. Zij moet normaalgezien hem bijstaan, research, bellen enz. Ze heeft echter geen aanleg voor het werk én ze doet het helemaal niet graag. De algemene concensus is dat het bedrijf haar echt niet ligt en ze in feite meer moeite kost dan hulp oplevert.
Ze is in maart teruggekomen uit bevallingsverlof en is van juni tot begin september economisch werkloos geweest (hiervoor heeft ze wel een skivakantie en een paard gekregen, alsook vol loon en vakantiegeld). Over drie weken gaat ze een week met vakantie.
Op zich is dat nog geen drama, maar hoe ze mijn partner behandeld is dat wel. Ze stelt elke, elke zin van hem in vraag. 'papa moet ik dat echt doen' 'papa is dat niet fout'
Ze probeert haar papa ervan te overtuigen dat mijn partner niet werkt, terwijl hij in wezen zijn dossiers alleen afwerkt en routine 70 uren per week of meer klopt. Ze heeft doodleuk gezegd dat 'ze zijn kop niet meer kan zien'. De vader zegt weliswaar dat de resultaten er zijn maar heeft de laatste weken zijn controles opgevoerd dat het niet meer leefbaar is. Alsof hij toch probeert om haar woorden waar te maken.
Tegen de dochter van de baas kan hij niet winnen, dat weten wij ook wel. Maar het is frustrerend dat de man zo blind is. Mijn partner zoekt iets nieuws, niet simpel wanneer hij bedolven is onder het werk.
Hij is constant doodmoe en erg ongelukkig. Ik zou haar liefst mijn gedacht eens zeggen maar dat is out of question natuurlijk.
Nog iemand ervaring hiermee? Hoe ga je hiermee om?
Op dit moment zijn er 2 seniors, 3 juniors, secretaresse en baas. De ene senior vertrekt over een paar dagen, wegens de moeilijke tijden voor HR, naar een groter bedrijf. Mijn partner blijft dan dus over als enige senior met een serieuze werkdruk. De andere senior vertrekt sneller dan gepland door de werkwijze van patron en dochter.
Moeilijkheid is de dochter van de baas. Zij moet normaalgezien hem bijstaan, research, bellen enz. Ze heeft echter geen aanleg voor het werk én ze doet het helemaal niet graag. De algemene concensus is dat het bedrijf haar echt niet ligt en ze in feite meer moeite kost dan hulp oplevert.
Ze is in maart teruggekomen uit bevallingsverlof en is van juni tot begin september economisch werkloos geweest (hiervoor heeft ze wel een skivakantie en een paard gekregen, alsook vol loon en vakantiegeld). Over drie weken gaat ze een week met vakantie.
Op zich is dat nog geen drama, maar hoe ze mijn partner behandeld is dat wel. Ze stelt elke, elke zin van hem in vraag. 'papa moet ik dat echt doen' 'papa is dat niet fout'
Ze probeert haar papa ervan te overtuigen dat mijn partner niet werkt, terwijl hij in wezen zijn dossiers alleen afwerkt en routine 70 uren per week of meer klopt. Ze heeft doodleuk gezegd dat 'ze zijn kop niet meer kan zien'. De vader zegt weliswaar dat de resultaten er zijn maar heeft de laatste weken zijn controles opgevoerd dat het niet meer leefbaar is. Alsof hij toch probeert om haar woorden waar te maken.
Tegen de dochter van de baas kan hij niet winnen, dat weten wij ook wel. Maar het is frustrerend dat de man zo blind is. Mijn partner zoekt iets nieuws, niet simpel wanneer hij bedolven is onder het werk.
Hij is constant doodmoe en erg ongelukkig. Ik zou haar liefst mijn gedacht eens zeggen maar dat is out of question natuurlijk.
Nog iemand ervaring hiermee? Hoe ga je hiermee om?