Archief - In de knoop met studies [Rechtspraktijk & Rechten]

Hallo iedereen,

Eerst en vooral zal ik me voorstellen. Ik ben namelijk nieuw hier. Ik ben 24 jaar oud en woon in Leuven. Op dit moment ben ik nog steeds student. In het middelbaar heb ik Latijn-Moderne Talen gestudeerd en ben er afgestudeerd op de leeftijd van 18 jaar.

Daarna heb ik ervoor gekozen om de studies Rechten aan te vatten aan de KULeuven. Het eerste jaar had ik 4 herexames (8 vakken in totaal gespreid over beide semesters) en was ik dan ook van plan én gemotiveerd om me volledig in te zetten voor deze examens. Zo gezegd, maar niet zo gedaan. In de zomer, eind juli 2013 werd ik geveld door een appendicitis die zeer vergevorderd was. Ik heb een langere revalidatie dan normaal moeten doorstaan en ben er nog lang voor op controle moeten gaan. De keerzijde hiervan is dat ik niet zoals gewild en gepland heb kunnen deelnemen aan de herexames. Ik heb dan ook die 4 vakken waarvoor ik een herexamen had meegenomen naar het tweede jaar.

Ook het tweede jaar heb ik mijn best gedaan aan de KULeuven, maar ik merkte dat het niveau net wat te hoog lag voor me. Ik was op een aantal nieuwe twedejaarsvaken geslaagd, maar twee vakken van het eerste jaar lukten me maar niet toen. Dit bracht met zich mee dat ik ben overgestapt naar rechtspraktijk aan de UCLL. Dit heb ik tot een goed einde gebracht en ben afgestudeerd in 2017.

Eindelijk! ik was ongelofelijk opgelucht. Over het algemeen ben ik een piekeraar, mijn ouders zal al een jaartje ouder dan de gemiddelde leeftijd als ik zo kijk naar leeftijdsgenoten en vrienden, heb al veel familieleden verloren en op vlak van de gezondheid zit het helaas niet altijd even goed mee. Ook ben ik enig kind. In mijn leven dat nu 24 jaar telt, ben ik ook al heel veel familieleden verloren. Twee jaar geleden mijn beste maat door zelfdoding, en een jaar geleden mijn grootmoeder waar ik een hele hechte band mee had. Het zijn er nog een heel pak meer die wel al langer geleden zijn, maar waar ik enorm vaak heel intens aan moet denken omdat ik ze echt nog steeds mis in de dagdagelijkse dingen. De relatie met mijn ouders is heel goed, maar ik wou graag eens jullie eerlijke advies, hulp en tips horen. Ik heb mijn stage gedaan bij een gerenommeerd elektronicabedrijf op de juridische dienst. Zij hebben een eigen legal afdeling en daar deed ik het werk van een paralegal. Documenten nakijken, toepasselijke regelgeving op zoeken en de naleving ervan opzoeken, etc... Een relatief breed spectrum, het was relatief tof! Ik heb er veel geleerd en er werd me dan ook een job aangeboden die ik helaas heb geweigerd omdat ik wilde verderstuderen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben dan in het jaar 2017-2018 begonnen met het schakelprogramma in de rechten aan de VUB te Brussel. Het eerste semester is alles goed verlopen, ondanks een opname in het ziekenhuis tijdens de blok wegens een hevige maag-darminfectie. Ja ja, dat was een zeer "leuke" kerst en Nieuwjaarperiode. Ik hoop dat hetzelfde niet opnieuw gaat gebeuren deze periode. Klinkt misschien wat raar, maar het geeft me nog wat extra stress. Ondanks de ziekenhuisopname heb ik alle examens tot een goed einde volbracht. Geslaagd op alle vakken van het eerste semester; Wat betreft het tweede semester, dus de eerste helft van 2018, is het helemaal anders verlopen.

Zelf kan ik niet goed zeggen waaraan het ligt, maar ik was maar geslaagd op 1 vak. Ook waren er een aantal mondelinge examens en dat verhoogde voor mij toch wel een beetje de drempel. De professoren bij wie het examen mondeling was, waren ook wat "strenger" tijdens het lesgeven, wat kordater, wat stijver, wat veeleisender lijkt het wel. Zodra ze begonnen doorvragen werd het voor hen duidelijk dat ik te veel met mijn wetboek heb gestudeerd, en te weinig echte parate actieve kennis heb . Het komt erop neer dat ik al snel de reflex had om iets op te zoeken in mijn wetboek.

Uiteindelijk zijn we nu academiejaar 2018-2019 en heb ik voor mezelf het gehouden op een eerder licht jaar qua studielast. Dit eerste semester, dat nu net achter de rug is en waarvan de examens voor de deur staan, had ik maar 3 (volledig nieuwe) vakken. Het is ook zo dat de vakken waarop ik geslaagd was aan de VUB voornamelijk "herhaling" waren van hetgeen ik reeds had gezien bij de hogeschool. Het was wel meer verdiepend, maar ik was wel meteen mee. Wat betreft de nieuwe 3 vakken ben ik wel mee, maar het lukt me gewoon niet om het echt goed ingestudeerd te krijgen. Ik ben tijdens het jaar bezig geweest met de cursussen bij te houden, ben ook naar alle lessen gegaan, maar toch. Ik ervaar het steeds als een hele opgave en ik merk van mezelf dat ik eigenlijk weinig gemotiveerd ben omdat ik bang ben dat ik weer slechte examens ga afleggen. Voor de 3 vakken geldt ook nog eens dat deze mondeling af te leggen zijn, en dit werkt de stress nog wat meer in de hand uiteraard.

Het komt er dus op neer dat ik op een punt gekomen ben waar ik zeer fel aan het twijfelen ben. Ik heb een aantal vrienden die nu afgestudeerd zijn, en ook al alleen zijn beginnen wonen, en het lijkt wel alsof ik ter plaatse aan het trappelen ben. Ook dat heeft opnieuw een negatief effect op mijn gemoedstoestand, mijn piekeren, mijn onzekerheid over waar ik later terecht ga komen qua job. Rechten is helaas ook nog eens een richting waarbij de hogeschool variant, rechtspraktijk, zeer zeker als ruim minderwaardig wordt beschouwd door allerlei academici en practici die het ver hebben geschopt als advocaat, rechters, professors, doctors, enzovoort. Ik merk ook van mezelf dat ik eerlijk gezegd niet graag zou werken als rechtspracticus of paralegal. Het geeft me een gevoel van knechtje, hulpje, van de personen die wél academisch geschoold zijn in de rechten.

Los daarvan ben ik zelf veel bezig in mijn vrije tijd met oldtimers en autotechnieken. Ik sleutel zelf aan mijn eigen wagen en die van vrienden etc. Het is me er dan ook met de paplepel ingegoten geweest. Het is dan ook daarom dat ik heel fel aan het twijfelen ben om een Syntra opleiding aan te vatten volgend jaar voor automechanica, maar dat zou dan vooral zijn omdat me dat heel veel interesseert, maar wegens een slechte rug, wat medisch is vastgesteld met regelmatige opvolging etc, zal het niet haalbaar zijn om hier ook effectief in te werken. Wat wél dan mogelijk zou zijn, is om bijvoorbeeld voor een concessiehouder te werken, waarbij ik de bestellingen, de opvolging van reparaties, en dergelijke opvolg. Op vlak van automechanica en technologie kan ik van mezelf zeggen dat ik hier zeker in thuis ben, zowel op praktisch als op theoretisch vlak.

Mijn vraag is eigenlijk of het mogelijk is om "totaal iets anders" te doen met het diploma rechtspraktijk. En ook had ik graag jullie mening of advies gehoord over wat jullie het beste lijkt, ook vooral naar de toekoms toe, om te doen. Ik weet dat een academisch diploma belangrijk is, en zeker dezer dagen, maar het is me eigenlijk een beetje te veel, net wat te moeilijk heb ik de indruk. PM's zijn zeker ook welgekomen, ik luister graag naar adviezen, ervaringen, en dergelijke.

Alvast heel heel erg bedankt.

Ik wens jullie een eindejaar met warme en mooie momenten, en vooral een gezond en leuk 2019!

Ik ga hier weer de botte klinken, maar so be it.

Ivm mensen die wegvallen. That's life. Je weet dat er mensen rond je gaan wegvallen met ouder te worden. Ik heb al mijn 4 grootouders verloren tegen dat ik 12 jaar was. Sucks, maar so be it. Bij mij op het werk lopen er ook een paar rond van rond de 30 jaar die ofwel al een ouder of een partner of zelfs een kind verloren zijn. Dat is nog next level qua tegenslag.

Vanaf je 12 jaar stijgt de kans op sterven nu eenmaal. Ik heb het net eens opgezocht, gecummuleerd is de sterftekans tussen 12 en 50 2-3%. Dat is dus 1 op 50-30. Tussen de 50 en de 70 (niet verrassend) 10%. Dus je gaat je er bij moeten neerleggen dat er heel wat mensen rond je gaan verdwijnen als de tijd vordert. Like it or hate it - dat is deel van het leven

Ivm gezondheid. Again, that's life. Een apendicitis die wat langer is dan gepland of een maag-darm infectie, dat is klote, ik wil dat zeker niet minimaliseren, maar zulke dingen komen nu eenmaal voor.

Samen gevat zul je je daarover moeten zetten en dat proberen om niet als 'excuus' te gebruiken in het leven, anders ga je van 'de ene tegenslag naar de andere'. En je wil toch niet die figuur zijn op het werk of in de vrienden groep die klaagt over het leven 'van ziekte naar ziekte en van tegenslag naar tegenslag'.

Ivm rechtspraktijk tgo rechten. Je spreekt over 'rechtspraktijk als minderwaardig beschouwd'. Ik denk dat je zelf ook tot de conclusie kunt komen dat het ene moeilijker is dan het andere, en er dus een objectieve meerwaarde is van het ene tgo het andere. Het is aan jou om te bepalen of je het de moeite vindt om opofferingen te maken, zonder rekening te houden met wat je 'zou' moeten doen van 'de mensen'.

Je bent nog jong met je 24 jaar, maar *nieuwsflash*, er is geen 'manual of life', die onzekerheid zal blijven. Ik had ook gedacht op mijn 16 dat er met de jaren een duidelijk inzicht ging komen in het leven van wat te doen, maar dat gebeurt dus niet. Fast forward 10 jaar en je zult 34 zijn en je zult nog steeds dezelfde vragen over het leven hebben en er zal nog altijd geen antwoord zijn. Hopelijk alleen wat meer ervaring om te helpen beslissingen nemen.

Het enige wat je kunt doen is voor jezelf afvragen wat je belangrijk vindt, je daar consequent naar gedragen en aanvaarden dat je in hopelijk meer dan de helft van de keren de juiste beslissing genomen hebt. Op het einde van de rit (als je 70 of zo bent), moet je enkel verantwoording afleggen aan jezelf en aan niemand anders. Als je met jezelf kunt leven, dan zul je het wel goed gedaan hebben vermoed ik.


Wat in elk geval een slechte guideline is, is afgaan op "de anderen die op hun 24 al x-y-z 'bereikt' hebben". Die zitten thuis waarschijnlijk hetzelfde te denken als jou maar dan 'die is 24 en heeft de vrijheid om te kiezen en ik ben al gesetteld'.

En je hebt een slechte rug. Als je op je 24 jaar al deuren sluit op voorhand met een als-als-als dan-dan-dan mentaliteit, dan zal er niet veel overblijven. Stel dat je hypothetisch een 20 jarige wizz-kid bent die bij Facebook werkt als programmeur. Iedereen denkt waarschijnlijk 'die heeft het gemaakt'. Maar die heeft waarschijnlijk ook dezelfde vraag van 'wat met de toekomst' 'wat binnen 10-20 jaar' etc. Je moet niet te ver vooruit denken en doen wat met de huidige info/interesse/wensen het beste lijkt. Ik ken er veel die 10-20 jaar vooruit gepland hadden, ik ken er heel weinig die het plan ook uitgevoerd hebben. Om maar te zeggen, als je denkt om iets zinvol te doen in de auto sector, dan moet je er voor gaan.

Oja, ik denk dat je ook wel weet dat je met een diploma rechtspraktijk enkel in de juridische sector terecht kunt of jobs waar enkel een algemene opleiding van belang is. Je zult geen piloot mogen spelen met een diploma rechtspraktijk. Maar ook dat hoort bij het leven. Keuzes maken opent deuren en sluit andere deuren - hopelijk blijkt op het einde van je leven dat het merendeel correcte keuzes waren.



Het klinkt alsof je plots met het leven geconfronteerd wordt op je 24. Als het enige troost mag zijn, ik vermoed dat iedereen ongeveer hetzelfde meemaakt ergens tussen zijn 20 en 30. En kijk, de meeste gaan door tot hun 70

Om te beginnen zou ik in ieder geval proberen om je zorgen te houden tot na de examens. Je zegt dat je weinig gemotiveerd bent omdat je bang bent dat je niet zal slagen. Ik zou zeggen probeer het en dan zie wel wat het geeft. Nu stoppen, of nu minder gemotiveerd leren is per definitie niet slagen. Omdat je al een diploma rechtspraktijk hebt, is niet slagen voor jou nog geen ramp. Achteraf zul je dan tenminste kunnen zeggen dat je het geprobeerd hebt en dat je geen spijt moet hebben dat je dat niet gedaan hebt.

Ik begrijp dat je al verder kijkt, maar zie dat voorlopig nog als een back-up ingeval je niet slaagt. De vraag om iets totaal anders te doen met je diploma rechtspraktijk hangt vooral af van de vraag wat je jezelf ziet doen later. Uit je bericht maak ik op dat je liefst geen paralegal wil worden omdat je niet 'assistent van' wil zijn. Ik denk echter niet dat dat bij elke job waar iemand met diploma rechtspraktijk terecht komt het geval is. Natuurlijk rapporteert iedereen altijd aan iemand die er boven staat, maar ik denk dat dat meer het geval is bij een advocatenkantoor dan bij pakweg een (middel)grote onderneming (hoe zat het wat dat betreft trouwens bij je stage?).

Ik ken weinig van het juristenwereldje dus daar kan ik niet veel over zeggen, buiten: je hebt al een diploma. Dus zoals hierboven al gezegd, je kan jezelf nog verbeteren, maar je blijft sowieso met een bachelordiploma zitten als het nu niet lukt. En ik denk dat je daarmee zeker wel en job kan vinden waarin je jezelf goed kan voelen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je niet meer moet proberen, maar het klinkt een beetje alsof je met faalangst zit, en dan is eens rustig de zaken in perspectief plaatsen niet slecht.

Meer algemeen dan, het leven is geen wedstrijd of race. Ja, er zijn mensen die zich zo gedragen en misschien graag pronken, maar uiteindelijk is enige relativeringszin hier ook op zijn plaats. Er zullen altijd mensen zijn die op één of ander vlak "verder" lijken te staan, maar wat is uiteindelijk "verder"? Het eerste is vooral tevreden zijn met wat je hebt, wat niet wil zeggen dat je geen ambitie nodig hebt, maar niemand wordt gelukkig van zichzelf constant aan anderen te spiegelen. Uiteindelijk doet iedereen maar wat, het is niet alsof je een 2de kans krijgt om je leven opnieuw te doen. Sommige mensen studeren pas op hun 30ste af, 5 jaar later werken die ook gewoon en zal niemand hen daarover aanspreken. Net zoals je geweldige vrienden kan hebben wanneer je 18 bent, en na 5 jaar hiervan mischien niet veel overblijven.

Sterfgevallen zijn erg, maar ook dat is het leven. Ik ben 32 en mijn beide ouders en mijn vier grootouders zijn overleden. Is dat makkelijk of leuk, neen, maar het is ook wat je er zelf van maakt uiteindelijk.

Op mijn stage deed ik samen met een vaste werknemer die er paralegal was eigenlijk hetzelfde werk. Het was voornamelijk voorbereidend werk, contracten nalezen en opmerkingen formuleren over waarover we akkoord waren en wat we zouden aanpassen over passages waar we niet over akkoord waren. Ook hield ik de database bij waarin de nieuwe contracten werden geüpload. Het komt er eigenlijk op neer dat het werk dat ik daar deed eigenlijk door iedereen wel kon uitgevoerd worden die enige voeling heeft met recht. Dit is even kort door de bocht, maar daar komt het écht wel op neer.

De reden waarom ik rechten zo afweeg tegenover rechtspraktijk is omdat ik merk dat in andere gebieden, zoals ICT, en verpleging, deze hogeschoolopleidingen wel zéker worden gewaardeerd naar de juiste waarde. Of toch meer dan wat het geval is bij rechtspraktijk.

Het is waar dat ik me nogal spiegel aan mensen uit mijn omgeving, daar herken ik mezelf zeer zeker in.

De tip om te proberen om de zorgen te houden tot na de examens is een zeer goede tip en probeer ik ook werkelijk toe te passen, maar dat is voor mij niet evident. Ik ben een zeer grote piekeraar zoals ik reeds heb vermeld.

Quintus zei:

Om te beginnen zou ik in ieder geval proberen om je zorgen te houden tot na de examens. Je zegt dat je weinig gemotiveerd bent omdat je bang bent dat je niet zal slagen. Ik zou zeggen probeer het en dan zie wel wat het geeft. Nu stoppen, of nu minder gemotiveerd leren is per definitie niet slagen. Omdat je al een diploma rechtspraktijk hebt, is niet slagen voor jou nog geen ramp. Achteraf zul je dan tenminste kunnen zeggen dat je het geprobeerd hebt en dat je geen spijt moet hebben dat je dat niet gedaan hebt.

Ik begrijp dat je al verder kijkt, maar zie dat voorlopig nog als een back-up ingeval je niet slaagt. De vraag om iets totaal anders te doen met je diploma rechtspraktijk hangt vooral af van de vraag wat je jezelf ziet doen later. Uit je bericht maak ik op dat je liefst geen paralegal wil worden omdat je niet 'assistent van' wil zijn. Ik denk echter niet dat dat bij elke job waar iemand met diploma rechtspraktijk terecht komt het geval is. Natuurlijk rapporteert iedereen altijd aan iemand die er boven staat, maar ik denk dat dat meer het geval is bij een advocatenkantoor dan bij pakweg een (middel)grote onderneming (hoe zat het wat dat betreft trouwens bij je stage?).

Klik om te vergroten...

Op mijn stage deed ik samen met een vaste werknemer die er paralegal was eigenlijk hetzelfde werk. Het was voornamelijk voorbereidend werk, contracten nalezen en opmerkingen formuleren over waarover we akkoord waren en wat we zouden aanpassen over passages waar we niet over akkoord waren. Ook hield ik de database bij waarin de nieuwe contracten werden geüpload. Het komt er eigenlijk op neer dat het werk dat ik daar deed eigenlijk door iedereen wel kon uitgevoerd worden die enige voeling heeft met recht. Dit is even kort door de bocht, maar daar komt het écht wel op neer.

De reden waarom ik rechten zo afweeg tegenover rechtspraktijk is omdat ik merk dat in andere gebieden, zoals ICT, en verpleging, deze hogeschoolopleidingen wel zéker worden gewaardeerd naar de juiste waarde. Of toch meer dan wat het geval is bij rechtspraktijk.

Je hebt me goede tips gegeven hier! Echt!

Ik heb 2 bachelors in afstandsonderwijs gevolgd, eentje toen ik nog thuis woonde en deeltijds werkte en de 2de toen ik single was, een huis had gekocht en dus voor alles alleen instond. Waarom niet eens nagaan wat de mogelijkheden zijn om te gaan werken en een miniem aantal studiepunten te behalen. Je diploma op bvb 6j halen is nog altijd beter dan het niet te halen, toch?

En het gros van de mensen die ik ken (rond de 35) hebben nog maar een vage connectie met hun diploma. Het leven brengt ze elders. Ik ben aan mijn 3de carrière switch toe nu en elke werkfase was een goede fase op dat moment. Tot er weer iets veranderde in mijn situatie waardoor ik ervoor koos een andere weg in te slaan.
Ik kan me volledig vinden in cege zijn post.

Maar ik vermoed dat je wel baat zou hebben bij wat therapie om zaken te kaderen en wat beter met faalangst/onzekerheid om te gaan

cege zei:

Ik ga hier weer de botte klinken, maar so be it.

Ivm mensen die wegvallen. That's life. Je weet dat er mensen rond je gaan wegvallen met ouder te worden. Ik heb al mijn 4 grootouders verloren tegen dat ik 12 jaar was. Sucks, maar so be it. Bij mij op het werk lopen er ook een paar rond van rond de 30 jaar die ofwel al een ouder of een partner of zelfs een kind verloren zijn. Dat is nog next level qua tegenslag.

Vanaf je 12 jaar stijgt de kans op sterven nu eenmaal. Ik heb het net eens opgezocht, gecummuleerd is de sterftekans tussen 12 en 50 2-3%. Dat is dus 1 op 50-30. Tussen de 50 en de 70 (niet verrassend) 10%. Dus je gaat je er bij moeten neerleggen dat er heel wat mensen rond je gaan verdwijnen als de tijd vordert. Like it or hate it - dat is deel van het leven

Ivm gezondheid. Again, that's life. Een apendicitis die wat langer is dan gepland of een maag-darm infectie, dat is klote, ik wil dat zeker niet minimaliseren, maar zulke dingen komen nu eenmaal voor.

Samen gevat zul je je daarover moeten zetten en dat proberen om niet als 'excuus' te gebruiken in het leven, anders ga je van 'de ene tegenslag naar de andere'. En je wil toch niet die figuur zijn op het werk of in de vrienden groep die klaagt over het leven 'van ziekte naar ziekte en van tegenslag naar tegenslag'.

Ivm rechtspraktijk tgo rechten. Je spreekt over 'rechtspraktijk als minderwaardig beschouwd'. Ik denk dat je zelf ook tot de conclusie kunt komen dat het ene moeilijker is dan het andere, en er dus een objectieve meerwaarde is van het ene tgo het andere. Het is aan jou om te bepalen of je het de moeite vindt om opofferingen te maken, zonder rekening te houden met wat je 'zou' moeten doen van 'de mensen'.

Je bent nog jong met je 24 jaar, maar *nieuwsflash*, er is geen 'manual of life', die onzekerheid zal blijven. Ik had ook gedacht op mijn 16 dat er met de jaren een duidelijk inzicht ging komen in het leven van wat te doen, maar dat gebeurt dus niet. Fast forward 10 jaar en je zult 34 zijn en je zult nog steeds dezelfde vragen over het leven hebben en er zal nog altijd geen antwoord zijn. Hopelijk alleen wat meer ervaring om te helpen beslissingen nemen.

Het enige wat je kunt doen is voor jezelf afvragen wat je belangrijk vindt, je daar consequent naar gedragen en aanvaarden dat je in hopelijk meer dan de helft van de keren de juiste beslissing genomen hebt. Op het einde van de rit (als je 70 of zo bent), moet je enkel verantwoording afleggen aan jezelf en aan niemand anders. Als je met jezelf kunt leven, dan zul je het wel goed gedaan hebben vermoed ik.


Wat in elk geval een slechte guideline is, is afgaan op "de anderen die op hun 24 al x-y-z 'bereikt' hebben". Die zitten thuis waarschijnlijk hetzelfde te denken als jou maar dan 'die is 24 en heeft de vrijheid om te kiezen en ik ben al gesetteld'.

En je hebt een slechte rug. Als je op je 24 jaar al deuren sluit op voorhand met een als-als-als dan-dan-dan mentaliteit, dan zal er niet veel overblijven. Stel dat je hypothetisch een 20 jarige wizz-kid bent die bij Facebook werkt als programmeur. Iedereen denkt waarschijnlijk 'die heeft het gemaakt'. Maar die heeft waarschijnlijk ook dezelfde vraag van 'wat met de toekomst' 'wat binnen 10-20 jaar' etc. Je moet niet te ver vooruit denken en doen wat met de huidige info/interesse/wensen het beste lijkt. Ik ken er veel die 10-20 jaar vooruit gepland hadden, ik ken er heel weinig die het plan ook uitgevoerd hebben. Om maar te zeggen, als je denkt om iets zinvol te doen in de auto sector, dan moet je er voor gaan.

Oja, ik denk dat je ook wel weet dat je met een diploma rechtspraktijk enkel in de juridische sector terecht kunt of jobs waar enkel een algemene opleiding van belang is. Je zult geen piloot mogen spelen met een diploma rechtspraktijk. Maar ook dat hoort bij het leven. Keuzes maken opent deuren en sluit andere deuren - hopelijk blijkt op het einde van je leven dat het merendeel correcte keuzes waren.



Het klinkt alsof je plots met het leven geconfronteerd wordt op je 24. Als het enige troost mag zijn, ik vermoed dat iedereen ongeveer hetzelfde meemaakt ergens tussen zijn 20 en 30. En kijk, de meeste gaan door tot hun 70

Klik om te vergroten...

Dank je voor je reactie!

Ik begrijp dat je de indruk hebt dat ik als-dan denk op vlak van de aandoening die ik heb aan mijn rug. Het is echter meer dan dat, maar daar ga ik niet verder op ingaan. Het gaat immers om een chronische aandoening die er niet op gaat verbeteren. Dit staat vast. Het gaat misschien raar zijn om te horen, maar opnieuw, de maag-darm infectie staat in relatie met wat ik heb aan mijn rug. Dat zorgt dan voor heel wat onzekerheden naar de toekomst toe hoe dat allemaal gaat evolueren. Sorry dat ik het zeg, maar mensen die niet aan een chronische ziekte lijden, kunnen dit moeilijk écht begrijpen. Ze zeggen vaak iets in de zin dat het lijkt dat ze het begrijpen, of willen die boodschap toch overbrengen, maar je weet pas écht wat het is als je je ook in die situatie bevindt. Ik weet dat dit overkomt als zelfmedelijden, maar zo is het niet bedoeld. Het is gewoon écht niet prettig.



Het is waar dat ik niet zo steeds naar de toekomst zou moeten kijken en dat ik me ook eens in de plaats van anderen zou kunnen zetten, en het eens van hun perspectief te bekijken. De onzekerheid waar je het over hebt, dat is inderdaad iets waar ik aan zou moeten werken, en vooral aan het piekeren.

Mulan zei:

Ik heb 2 bachelors in afstandsonderwijs gevolgd, eentje toen ik nog thuis woonde en deeltijds werkte en de 2de toen ik single was, een huis had gekocht en dus voor alles alleen instond. Waarom niet eens nagaan wat de mogelijkheden zijn om te gaan werken en een miniem aantal studiepunten te behalen. Je diploma op bvb 6j halen is nog altijd beter dan het niet te halen, toch?

En het gros van de mensen die ik ken (rond de 35) hebben nog maar een vage connectie met hun diploma. Het leven brengt ze elders. Ik ben aan mijn 3de carrière switch toe nu en elke werkfase was een goede fase op dat moment. Tot er weer iets veranderde in mijn situatie waardoor ik ervoor koos een andere weg in te slaan.
Ik kan me volledig vinden in cege zijn post.

Maar ik vermoed dat je wel baat zou hebben bij wat therapie om zaken te kaderen en wat beter met faalangst/onzekerheid om te gaan

Klik om te vergroten...

Bij dat laatste zou ik misschien wel baat kunnen hebben. Dat heb je goed afgeleid uit alles wat ik tot nu toe heb verteld. Dank je hiervoor!

Wat Cege vertelt is zeker waar en ik zou het beter wat rationeler moeten bekijken in plaats van zo emotioneel, maar toch. Om eerlijk te zijn ben ik vooral weinig gemotiveerd. Ik merk ook vooral dat ik weer hetzelfde ervaar als tijdens de periode aan de universiteit in Leuven, namelijk dat de te verwerken leerstof gewoon te veel is voor mij. Het lijkt alsof ik het er gewoon niet allemaal in krijg. Het lukte nochtans wel op de hogeschool, maar dat was misschien voor een groot deel te danken aan mijn "basiskennis" die ik wat had opgestoken in Leuven, dat weet ik niet, maar het lijkt me plausibel.

cege zei:

Ik ga hier weer de botte klinken, maar so be it.

Klik om te vergroten...

Idd een beetje bot geformuleerd maar het klopt uiteindelijk wel wat je zegt.

Wat ik kan toevoegen:

- als je faalangst zo erg is, misschien eens op gesprek met een psycholoog gaan?
- afstuderen op latere leeftijd is geen probleem. Ik was ook wat ouder (26) en op geen enkele sollicitatie is mij daar iets over gezegd/gevraagd. Zie wel dat je het een beetje kan uitleggen
- Niet slagen op de universiteit is absoluut geen schande. Je hebt al een zeer mooi diploma
- Je moet doen in het leven wat je wilt. Je moet nog 40+ jaar werken. Is dat iets dat niet met je studies te maken heeft, so be it

Bandolida zei:

Bij dat laatste zou ik misschien wel baat kunnen hebben. Dat heb je goed afgeleid uit alles wat ik tot nu toe heb verteld. Dank je hiervoor!

Wat Cege vertelt is zeker waar en ik zou het beter wat rationeler moeten bekijken in plaats van zo emotioneel, maar toch. Om eerlijk te zijn ben ik vooral weinig gemotiveerd. Ik merk ook vooral dat ik weer hetzelfde ervaar als tijdens de periode aan de universiteit in Leuven, namelijk dat de te verwerken leerstof gewoon te veel is voor mij. Het lijkt alsof ik het er gewoon niet allemaal in krijg. Het lukte nochtans wel op de hogeschool, maar dat was misschien voor een groot deel te danken aan mijn "basiskennis" die ik wat had opgestoken in Leuven, dat weet ik niet, maar het lijkt me plausibel.

Klik om te vergroten...

In heb 1 jaar universiteit gedaan en het lag me totaal niet. Ik was opgelucht dat ik niet geslaagd was voor mijn jaar. (toen moest je nog 12/20 halen en had je maar 1 examenperiode)Dat wil absoluut niets zeggen over mijn intellectuele capaciteiten maar dat die manier van scholing mij niet ligt. Dat is geen schande. Uiteindelijk vinden we allemaal, als we dat willen tenminste en er inspanningen voor leveren, onze weg wel in het leven. Als de grote pakketten zo een hindernis vormen voor jou, ga dan eens na welke andere wegen er zijn en maak een kosten-baten analyse. Is het je passie, vind je vast wel een weg. Is het een interesse of enkel een wens, zal de nodige inspanning waarschijnlijk te veel lijken voor het resultaat.
Een bewuste keuze, is zelden een foute keuze. De gevolgen kunnen tegenvallen, maar na een bewuste keuze kan je daar meestal beter mee om gaan.
Dat zoekende zijn in het leven, op werkvlak,... Is voor het grootste deel van ons ècht wel herkenbaar

Zoals eerder al is gezegd door andere, afstuderen op latere leeftijd is echt geen schande of iets waar men op neer kijkt. Ik ben in 2016 op 26 jarige leeftijd afgestudeerd als bachelor toegepaste informatica na een woelig begin van het "volwassen" leven. Ondertussen zijn we ruim 2 jaar verder en zit ik waarschijnlijk verder in mijn carrière dan sommige met dezelfde leeftijd die op hun 21-22ste afgestudeerd zijn. Het gaat hem echt puur over mentaliteit vaak. Niet opgeven, doorzetten, ook na tegenslagen en twijfels blijven gaan en niet afgeven door wat andere denken/zeggen. Geloven in uw zelf en in uw kunnen, leren uit uw fouten en leren uit de fouten van andere.

En vooral doen wat je wil doen. Als je richting advocatuur wilt gaan wat ik veronderstel uit je posts en niet zomaar een dossierpusher, dan moet ge dat gewoon proberen, zeker nu een paar weken voor u examens afgeven uit schrik voor slechte examens is dom en daar ga je misschien wel eens spijt van krijgen. En als alles voor u lijkt alsof het ondoenbaar en onmogelijk is, verdeel het dan op, 10 vakken vanbuiten leren is een berg, en daar op vliegen zonder plan, ga niet lukken. Bekijk elk vak apart, is dat nog altijd nen berg? Bekijk het per onderdeel van het vak enzo verder. En vanaf da je uw plan hebt begint ge gewoon, en past ge dat plan aan navenant het loopt. Vak X ga toch wat trager dan gedacht okee, misschien leertijd wat aanpassen, misschien ergens anders wat tijd zoeken etc etc

Bandolida zei:

Mijn vraag is eigenlijk of het mogelijk is om "totaal iets anders" te doen met het diploma rechtspraktijk. En ook had ik graag jullie mening of advies gehoord over wat jullie het beste lijkt, ook vooral naar de toekoms toe, om te doen. Ik weet dat een academisch diploma belangrijk is, en zeker dezer dagen, maar het is me eigenlijk een beetje te veel, net wat te moeilijk heb ik de indruk. PM's zijn zeker ook welgekomen, ik luister graag naar adviezen, ervaringen, en dergelijke.

Klik om te vergroten...

Bij de Fod Financiên kan je met een bachelor in een heel resem jobfuncties geraken en ook makkelijk interne en externe mobiliteit meedoen als het toch je dat niet is en er iets openstaat dat in jou intressegebied ligt. Algemene bachelor of jurist is een optie voor je.

Dan moet je natuurlijk wel het sollicitatieproces doorlopen en er net een vacature op selor openstaan.

EDIT: er staat er net een open.

https://www.selor.be/nl/vacatures/job/ANG18303/Juridisch-dossierbeheerder-m-v-voor-FOD-Financi-n

Ondertussen kan je nog verder studeren, en dan kan je nog zien.

Bandolida zei:

Op mijn stage deed ik samen met een vaste werknemer die er paralegal was eigenlijk hetzelfde werk. Het was voornamelijk voorbereidend werk, contracten nalezen en opmerkingen formuleren over waarover we akkoord waren en wat we zouden aanpassen over passages waar we niet over akkoord waren. Ook hield ik de database bij waarin de nieuwe contracten werden geüpload. Het komt er eigenlijk op neer dat het werk dat ik daar deed eigenlijk door iedereen wel kon uitgevoerd worden die enige voeling heeft met recht. Dit is even kort door de bocht, maar daar komt het écht wel op neer.

De reden waarom ik rechten zo afweeg tegenover rechtspraktijk is omdat ik merk dat in andere gebieden, zoals ICT, en verpleging, deze hogeschoolopleidingen wel zéker worden gewaardeerd naar de juiste waarde. Of toch meer dan wat het geval is bij rechtspraktijk.

Je hebt me goede tips gegeven hier! Echt!

Klik om te vergroten...

Alles begint natuurlijk bij zelfreflectie over je job en studie.

Niemand maakt er een geheim van dat je terecht kan in de juridische sector, maar deze is groot. En ook hierin zoeken ze mensen die administratie moeten doen. Een taak van iemand met een diploma rechtspraktijk is dan ook ondersteuning bieden. En daarvoor is iemand met noties van het recht en zijn domeinen wel wenselijk. Zo kan jij in eerste lijn al een schifting maken, en bij telefoongesprekken doorverbinden met de juiste advocaat.

Rechtspraktijk is een opleiding dat valt onder bedrijfsmanagement. Maar in de basis is het te vergelijken met bijvoorbeeld medical management assistant, dat valt onder office management. Iemand die ondersteuning bied, en noties heeft van het vakgebied. Het is een fijne lijn.

Sommige hogescholen kiezen ervoor om als optie al een deel van het schakeljaar al te geven in het laatste bachelorjaar. Om zo de werklast in het schakeljaar te verminderen. Of het in feite fair is tegenover de reguliere academische bachelorstudent dat is een andere discussie.

Hetgeen jij nu aangeeft, dat gevoel van "heb ik nu dat allemaal moet studeren, voor deze simpele taken". Dat is iets wat veel mensen overkomt. Dat gevoel van "voor deze job heb je echt geen bachelor nodig" is iets wat heel veel terugkomt. Ook mede omdat er zoveel verschillende aparte richtingen zijn die nuances anders leggen. C maar in de basis "overgekwalificeerd " zijn.

Mulan zei:

In heb 1 jaar universiteit gedaan en het lag me totaal niet. Ik was opgelucht dat ik niet geslaagd was voor mijn jaar. (toen moest je nog 12/20 halen en had je maar 1 examenperiode)Dat wil absoluut niets zeggen over mijn intellectuele capaciteiten maar dat die manier van scholing mij niet ligt. Dat is geen schande. Uiteindelijk vinden we allemaal, als we dat willen tenminste en er inspanningen voor leveren, onze weg wel in het leven. Als de grote pakketten zo een hindernis vormen voor jou, ga dan eens na welke andere wegen er zijn en maak een kosten-baten analyse. Is het je passie, vind je vast wel een weg. Is het een interesse of enkel een wens, zal de nodige inspanning waarschijnlijk te veel lijken voor het resultaat.
Een bewuste keuze, is zelden een foute keuze. De gevolgen kunnen tegenvallen, maar na een bewuste keuze kan je daar meestal beter mee om gaan.
Dat zoekende zijn in het leven, op werkvlak,... Is voor het grootste deel van ons ècht wel herkenbaar

Klik om te vergroten...

Dit is echt heel prachtig verwoord. Mag ik je vragen wat je dan hebt gedaan qua studies? Overgegaan naar de hogeschool? Of iets totaal anders gedaan? PM mag zeker!

Hartelijk dank!

MrKend54l zei:

Alles begint natuurlijk bij zelfreflectie over je job en studie.

Niemand maakt er een geheim van dat je terecht kan in de juridische sector, maar deze is groot. En ook hierin zoeken ze mensen die administratie moeten doen. Een taak van iemand met een diploma rechtspraktijk is dan ook ondersteuning bieden. En daarvoor is iemand met noties van het recht en zijn domeinen wel wenselijk. Zo kan jij in eerste lijn al een schifting maken, en bij telefoongesprekken doorverbinden met de juiste advocaat.

Rechtspraktijk is een opleiding dat valt onder bedrijfsmanagement. Maar in de basis is het te vergelijken met bijvoorbeeld medical management assistant, dat valt onder office management. Iemand die ondersteuning bied, en noties heeft van het vakgebied. Het is een fijne lijn.

Sommige hogescholen kiezen ervoor om als optie al een deel van het schakeljaar al te geven in het laatste bachelorjaar. Om zo de werklast in het schakeljaar te verminderen. Of het in feite fair is tegenover de reguliere academische bachelorstudent dat is een andere discussie.

Hetgeen jij nu aangeeft, dat gevoel van "heb ik nu dat allemaal moet studeren, voor deze simpele taken". Dat is iets wat veel mensen overkomt. Dat gevoel van "voor deze job heb je echt geen bachelor nodig" is iets wat heel veel terugkomt. Ook mede omdat er zoveel verschillende aparte richtingen zijn die nuances anders leggen. C maar in de basis "overgekwalificeerd " zijn.

Klik om te vergroten...

Dat is zeker waar. Je spreekt duidelijk met kennis van zaken. Het is inderdaad zo dat het valt onder bedrijfsmanagement.

En vooral het laatste is erg toepasselijk bij me, jouw laatste alinea!

Ik zit er dan ook wel heel erg mee, dat stel dat ik na dit jaar zou stoppen, dat ik er zolang over heb gedaan om uiteindelijk "slechts" een bachelordiploma te hebben. Gaan potentiële werkgevers hier niet heel wat over doorvragen? Gaan ze hier niet wat bedenkelijk tegenaan kijken? Hebben jullie hier ervaring in?

Bandolida zei:

Ik zit er dan ook wel heel erg mee, dat stel dat ik na dit jaar zou stoppen, dat ik er zolang over heb gedaan om uiteindelijk "slechts" een bachelordiploma te hebben. Gaan potentiële werkgevers hier niet heel wat over doorvragen? Gaan ze hier niet wat bedenkelijk tegenaan kijken? Hebben jullie hier ervaring in?

Klik om te vergroten...

Waar halen mensen dat gedacht dat werkgevers zo hard kijken naar hoe lang je over je studies gedaan hebt? Er zijn voor die mensen een hoop belangrijkere criteria dan dat hoor.

Als jij 6 jaar over je studies doet maar je woont om 1 minuut wandelen van het bedrijf en iemand anders doet z'n studies om 3 jaar maar moet telkens de ring rond Antwerpen trotseren... wie denk je dan dat ze gaan nemen?

Bandolida zei:

Ik zit er dan ook wel heel erg mee, dat stel dat ik na dit jaar zou stoppen, dat ik er zolang over heb gedaan om uiteindelijk "slechts" een bachelordiploma te hebben. Gaan potentiële werkgevers hier niet heel wat over doorvragen? Gaan ze hier niet wat bedenkelijk tegenaan kijken? Hebben jullie hier ervaring in?

Klik om te vergroten...

Ik had daar destijds ook "schrik" voor, maar dat bleek in mijn geval volledig ongegrond (ik ben er nu wel heilig van overtuigd dat ik gewoon hoerenchance gehad heb, maar goed).

Sorry dat ik het moet zeggen en vat het niet verkeerd op, maar ze gaan veel eerder afknappen op uw gezondheidsproblemen en uw negatieve ingesteldheid, denk ik. Het is maar een mislukking als je het verkoopt als een mislukking, terwijl je er evengoed een andere draai kan aan geven.

Carrion zei:

WAls jij 6 jaar over je studies doet maar je woont om 1 minuut wandelen van het bedrijf en iemand anders doet z'n studies om 3 jaar maar moet telkens de ring rond Antwerpen trotseren... wie denk je dan dat ze gaan nemen?

Klik om te vergroten...

Degene die de beste indruk nalaat op de sollicitatie?