Bananarama
Legacy Member
Na 2 jaar te hebben verspild in een verkeerde richting en dan 4 jaar 'vollenbak' te hebben gewerkt om op zo kort mogelijke tijd toch maar een masterdiploma te behalen, is het eindelijk zo ver: ik studeer deze zomer af. (Thesis moet wel nog worden ingediend, maar dat is gewoon kwestie van afgeven, dus dat tel ik mooi niet mee 
)
En dan het grote probleem... Alsof het vinden van werk op zich nog niet moeilijk genoeg is in deze tijden (zeker niet voor iemand met mijn soort diploma), weet ik niet eens wat voor werk ik in godsnaam zou willen doen. Ik voel me volledig opgebrand en zou graag eens een jaar vrijaf willen om tot rust te komen, mezelf te vinden, en hopelijk te ontdekken wat ik nu wil gaan doen met de rest van mijn leven. Maar ja, een jaar is natuurlijk wel héél lang...
Anyway... Ik heb echt sterk het gevoel dat ik in een soort van burn-out ben terechtgekomen. Een burn-out die ik eigenlijk waarschijnlijk al langer heb dan nu, maar die ik heel lang aan de kant heb geschoven. En nu ik na 4 jaar alle vereiste prestaties heb geleverd, komt die burn-out als een baksteen uit de lucht op mij gevallen.
Ik kwam eergisteren thuis van mijn allerlaatste examen, en was van plan om voor het eerst sinds mijn schoolcarrière 17 jaar geleden begon, eens op de zetel te gaan liggen en gewoon NIETS te doen, gewoon te ontspannen en aan niets te hoeven denken. Nu kan je zeggen "dat kon je anders tijdens de schoolvakanties toch ook?", maar zo werkte dat vroeger niet bij mij. Ik heb namelijk best wat last van faalangst, en mijn vakanties waren dus meestal gevuld met gepieker over wat mij na de vakantie allemaal te wachten stond, en schuldgevoel (zelfs tijdens de zomervakanties) omdat ik niet voor school bezig was.
Dus, ik kom thuis met het plan om voor het eerst in mijn leven eens écht te kunnen ontspannen, en wat gebeurt er... Ik krijg mijn bek vol omdat ik "geen excuus meer had om niks te doen" (want ja, de examens zijn voorbij en een student behaalt zijn diploma natuurlijk door niets te doen :ironic: ). Natuurlijk heb ik nu meer tijd om in het huishouden te helpen en natuurlijk weet ik dat ik werk moet beginnen zoeken (en dat zal ik dan ook wel eens doen), maar één dag rust 'on my terms' is blijkbaar onaanvaardbaar. Is dat dan echt zo moeilijk om te begrijpen?
Ik was van plan om zo veel dingen te doen, en na de aanvaringen van de voorbije dagen (ik heb het veel simplistischer voorgesteld dan het is), ben ik plots totaal leeg. Alsof ik verlamd ben. Ik kan mij niet meer douchen, ik kan mijn gsm niet opladen, ik kan niet meer naar de winkel (is hier gewoon maar achter de hoek), echt niets meer. Ik verga van de honger, omdat ik geen energie meer heb om een ei te koken of een appel te schillen. Het verbaast mij dat ik erin geslaagd ben om mijn laptop aan te zetten en dit bericht hier te typen. Het klinkt misschien gewoon lui, maar ik ben echt geen lui persoon (heel mijn leven is tot nu toe gericht geweest op werken en presteren en ik heb me voor alles altijd 100% ingezet).
Ik had gedacht om een "de wereld ligt aan mijn voeten"-gevoel te hebben zodra ik afstudeerde, en nu het zo ver is ben ik totaal opgebrand. "Doe het dan gewoon?", zeggen ze, en ik wil wel, maar mijn lichaam is totaal geblokkeerd.
Hopelijk is er iemand die zich hierin herkent? Want ik voel me echt... niet normaal
)En dan het grote probleem... Alsof het vinden van werk op zich nog niet moeilijk genoeg is in deze tijden (zeker niet voor iemand met mijn soort diploma), weet ik niet eens wat voor werk ik in godsnaam zou willen doen. Ik voel me volledig opgebrand en zou graag eens een jaar vrijaf willen om tot rust te komen, mezelf te vinden, en hopelijk te ontdekken wat ik nu wil gaan doen met de rest van mijn leven. Maar ja, een jaar is natuurlijk wel héél lang...
Anyway... Ik heb echt sterk het gevoel dat ik in een soort van burn-out ben terechtgekomen. Een burn-out die ik eigenlijk waarschijnlijk al langer heb dan nu, maar die ik heel lang aan de kant heb geschoven. En nu ik na 4 jaar alle vereiste prestaties heb geleverd, komt die burn-out als een baksteen uit de lucht op mij gevallen.
Ik kwam eergisteren thuis van mijn allerlaatste examen, en was van plan om voor het eerst sinds mijn schoolcarrière 17 jaar geleden begon, eens op de zetel te gaan liggen en gewoon NIETS te doen, gewoon te ontspannen en aan niets te hoeven denken. Nu kan je zeggen "dat kon je anders tijdens de schoolvakanties toch ook?", maar zo werkte dat vroeger niet bij mij. Ik heb namelijk best wat last van faalangst, en mijn vakanties waren dus meestal gevuld met gepieker over wat mij na de vakantie allemaal te wachten stond, en schuldgevoel (zelfs tijdens de zomervakanties) omdat ik niet voor school bezig was.
Dus, ik kom thuis met het plan om voor het eerst in mijn leven eens écht te kunnen ontspannen, en wat gebeurt er... Ik krijg mijn bek vol omdat ik "geen excuus meer had om niks te doen" (want ja, de examens zijn voorbij en een student behaalt zijn diploma natuurlijk door niets te doen :ironic: ). Natuurlijk heb ik nu meer tijd om in het huishouden te helpen en natuurlijk weet ik dat ik werk moet beginnen zoeken (en dat zal ik dan ook wel eens doen), maar één dag rust 'on my terms' is blijkbaar onaanvaardbaar. Is dat dan echt zo moeilijk om te begrijpen?
Ik was van plan om zo veel dingen te doen, en na de aanvaringen van de voorbije dagen (ik heb het veel simplistischer voorgesteld dan het is), ben ik plots totaal leeg. Alsof ik verlamd ben. Ik kan mij niet meer douchen, ik kan mijn gsm niet opladen, ik kan niet meer naar de winkel (is hier gewoon maar achter de hoek), echt niets meer. Ik verga van de honger, omdat ik geen energie meer heb om een ei te koken of een appel te schillen. Het verbaast mij dat ik erin geslaagd ben om mijn laptop aan te zetten en dit bericht hier te typen. Het klinkt misschien gewoon lui, maar ik ben echt geen lui persoon (heel mijn leven is tot nu toe gericht geweest op werken en presteren en ik heb me voor alles altijd 100% ingezet).
Ik had gedacht om een "de wereld ligt aan mijn voeten"-gevoel te hebben zodra ik afstudeerde, en nu het zo ver is ben ik totaal opgebrand. "Doe het dan gewoon?", zeggen ze, en ik wil wel, maar mijn lichaam is totaal geblokkeerd.
Hopelijk is er iemand die zich hierin herkent? Want ik voel me echt... niet normaal
