Caracalla
Legacy Member
Beste forumers
Mijn vrouw is verpleegkundige (A1) en het baart mij toch echt zorgen als ik die sector bekijk als buitenstaander.
In een sector waar het sociale primeert, en waar zowat iedereen in de maatschappij vroeg of laat mee geconfronteerd wordt, is er immens weinig respect voor het personeel, vind ik.
Toen ze afstudeerde is ze begonnen als thuisverpleegkundige. Een drukke job, maar dat wist ze vanuit haar stage.
In het begin viel het allemaal mee. Ze moest zo'n 15 tot 18 mensen op een ronde doen.
Echter begon het al. Onderbroken uren. Goed, wordt dat gecompenseerd? Neen. Eigenlijk moet het, maar door de werkuren zodanig te plaatsen zat er een kwartier te weinig tussen (officieel dan), waardoor geen premie onderbroken uren moest betaald worden. Nu goed, so be it.
De firma wordt overgenomen door een grotere firma.
De rondes worden echter drukker en drukker tot 25 patiënten op een voormiddag. Soms had ze zelfs geen onderbreking meer over de middag.
Feitelijk was ze veel dagen al weg van 5u30 's ochtends en kwam ze pas om 8u30 - 9u00 's avonds in.
Collega's worden ziek, er moet vervanging zijn, ahja de mensen moeten geholpen worden.
Het record werd al snel 12 zo'n dagen op rij werken, één dag thuis en dan wéér 7 dagen zo werken.
Gevolg: overbelasting van de rug => 6 maand thuis => rugschool volgen =>...
Met natuurlijk ook weer gevolgen voor de collega's, ...
We zijn het beu, dat is geen manier voor leven, ook niet voor het gezin. Dus ze verandert van werk.
Zo komt ze na een hele procedure terecht in een OCMW rusthuis. In het begin weer super.
Relatief vast werkritme, afspraken qua weekends te werken, ... Echter begint hetzelfde verhaal als hierboven terug. Alsmaar meer overuren en invallen.
Alsmaar méér en méér zieken.
Afspraken worden niet gerespecteerd. Zorgkundigen beginnen medicatie toe te dienen of pillen te zetten (wat wettelijk niet mag) en verpleegkundigen moeten evenveel patiënten beginnen wassen als zorgkundigen. Met alle respect, maar daarvoor heeft mijn vrouw niet 3 jaar op hoogste niveau voor bijgestudeerd (+ bijkomende kaderopleiding voor hoofdverpleegkundige bij gedaan.) Er zijn nu eenmaal wettelijke bepalingen.
Nu gebeurt dit wel terwijl ze thuis zit in zwangerschapsverlof, dus we trekken ons er nu weinig van aan.
Als kers op de taart wordt het OCMW rusthuis nu overgenomen tot een privé-rusthuis.
Vorige week was er vergadering. Wie voor 2011 gestart is mag zomaar even 10 vakantiedagen inleveren, wie na 2011 startte mag er 4 inleveren.
Daarnaast gaan de OCMW-barema's omgezet worden tot privé-barema's (die een stuk lager liggen).
Heel wat collega's hebben direct hun ontslag gegeven. Dat zal weer vonken geven qua planning en overuren bij de rest!
Ik zie een serieuze vicieuze cirkel. We zien dit nu twee keer, en we gaan het nu de tweede keer zeker zo lang niet laten aanslepen.
Als ze terugkomt uit zwangerschapsverlof zal het stante pede naar halftijds werken zijn, en ik heb haar aangeraden géén uur meer te werken dan nodig.
Ze kunnen je immers niet verplichten om overuren te maken, en ze moeten haar maar ontslaan als het hen niet zint. Krijgt ze tenminste nog een premie + dopgeld.
Het zal jammer zijn voor de patiënten, maar ik heb haar gezegd dat ze van haar hart een steen moet maken. Kan zo echt niet verder.
Is heel die sector dan kapot aan het gaan? Ze maken de mensen gewoon bewust ziek en persen ze uit als citroenen.
Mijn vrouw is verpleegkundige (A1) en het baart mij toch echt zorgen als ik die sector bekijk als buitenstaander.
In een sector waar het sociale primeert, en waar zowat iedereen in de maatschappij vroeg of laat mee geconfronteerd wordt, is er immens weinig respect voor het personeel, vind ik.
Toen ze afstudeerde is ze begonnen als thuisverpleegkundige. Een drukke job, maar dat wist ze vanuit haar stage.
In het begin viel het allemaal mee. Ze moest zo'n 15 tot 18 mensen op een ronde doen.
Echter begon het al. Onderbroken uren. Goed, wordt dat gecompenseerd? Neen. Eigenlijk moet het, maar door de werkuren zodanig te plaatsen zat er een kwartier te weinig tussen (officieel dan), waardoor geen premie onderbroken uren moest betaald worden. Nu goed, so be it.
De firma wordt overgenomen door een grotere firma.
De rondes worden echter drukker en drukker tot 25 patiënten op een voormiddag. Soms had ze zelfs geen onderbreking meer over de middag.
Feitelijk was ze veel dagen al weg van 5u30 's ochtends en kwam ze pas om 8u30 - 9u00 's avonds in.
Collega's worden ziek, er moet vervanging zijn, ahja de mensen moeten geholpen worden.
Het record werd al snel 12 zo'n dagen op rij werken, één dag thuis en dan wéér 7 dagen zo werken.
Gevolg: overbelasting van de rug => 6 maand thuis => rugschool volgen =>...
Met natuurlijk ook weer gevolgen voor de collega's, ...
We zijn het beu, dat is geen manier voor leven, ook niet voor het gezin. Dus ze verandert van werk.
Zo komt ze na een hele procedure terecht in een OCMW rusthuis. In het begin weer super.
Relatief vast werkritme, afspraken qua weekends te werken, ... Echter begint hetzelfde verhaal als hierboven terug. Alsmaar meer overuren en invallen.
Alsmaar méér en méér zieken.
Afspraken worden niet gerespecteerd. Zorgkundigen beginnen medicatie toe te dienen of pillen te zetten (wat wettelijk niet mag) en verpleegkundigen moeten evenveel patiënten beginnen wassen als zorgkundigen. Met alle respect, maar daarvoor heeft mijn vrouw niet 3 jaar op hoogste niveau voor bijgestudeerd (+ bijkomende kaderopleiding voor hoofdverpleegkundige bij gedaan.) Er zijn nu eenmaal wettelijke bepalingen.
Nu gebeurt dit wel terwijl ze thuis zit in zwangerschapsverlof, dus we trekken ons er nu weinig van aan.
Als kers op de taart wordt het OCMW rusthuis nu overgenomen tot een privé-rusthuis.
Vorige week was er vergadering. Wie voor 2011 gestart is mag zomaar even 10 vakantiedagen inleveren, wie na 2011 startte mag er 4 inleveren.
Daarnaast gaan de OCMW-barema's omgezet worden tot privé-barema's (die een stuk lager liggen).
Heel wat collega's hebben direct hun ontslag gegeven. Dat zal weer vonken geven qua planning en overuren bij de rest!
Ik zie een serieuze vicieuze cirkel. We zien dit nu twee keer, en we gaan het nu de tweede keer zeker zo lang niet laten aanslepen.
Als ze terugkomt uit zwangerschapsverlof zal het stante pede naar halftijds werken zijn, en ik heb haar aangeraden géén uur meer te werken dan nodig.
Ze kunnen je immers niet verplichten om overuren te maken, en ze moeten haar maar ontslaan als het hen niet zint. Krijgt ze tenminste nog een premie + dopgeld.
Het zal jammer zijn voor de patiënten, maar ik heb haar gezegd dat ze van haar hart een steen moet maken. Kan zo echt niet verder.
Is heel die sector dan kapot aan het gaan? Ze maken de mensen gewoon bewust ziek en persen ze uit als citroenen.
