Catscratch
Legacy Member
De laatste tijd loop ik rond met een licht knagend gevoel omtrent mijn werk. Ik ga het hier een keertje van me afschrijven, misschien kunnen sommige mensen mij enkele pointers geven in de juiste richting. Ik werk momenteel zo'n 11 jaar als programmeur. Ik zou het waarschijnlijk met andere fancy woorden kunnen verwoorden, wat m'n jobtitel is, maar achter de schermen ben ik gewoon een programmeur.
Mijn eerste werkervaring telt 7 jaar. Samen met 2 andere mensen (architect en productverantwoordelijke), hebben we een HR webplatform ontworpen in Java die doorheen de tijd meer dan 400 klantinstallaties heeft gekregen. Na de eerste 3 à 4 jaar, werd ik voornamelijk ingezet voor maatwerkprogrammatie. Ik heb zo een aantal leuke namen op m'n CV staan zoals bv. The Walt Disney Company. Nu hoe ging dit werk er eigenlijk concreet aan toe? Je krijgt een technische analyse voorgeschoteld, je programmeert, je draagt je werk over aan de testafdeling en je begint aan het volgende project. Na ettelijke jaren begon ik dit te ervaren als introvert bandwerk. En m'n motivatie ebde stilletjes meer en meer weg. Nu het stond al een tijdje vast dat ik kon doorgroeien als Technical Product Manager. De link, samen met de Business Analyst, tussen de klant en ontwikkelaars; meer focussen op het analyse werk en toekomstige evoluties plannen voor uw product.
Natuurlijk bestaat er zoiets als de wet van Murphy en vlak voor m'n promotie, is het bedrijf overgenomen door een grotere speler vanuit Duitsland. Wij waren de grootste op de benelux markt. Ze hadden het gemunt op onze klanten en dealerkanalen. Onze producten waren in feite bijzaak. Natuurlijk door de overname, was de personeelskost te groot. Elke 3 maanden deden ze een doorlichting en selecteerden een aantal mensen die op straat werden gezet. De sfeer ging drastisch naar beneden en de beloofde promotie ... wel die positie stond op met bestaan. Ik heb mijn ontslag gegeven.
Ik heb mij hier héél lang slecht over gevoeld. De laatste jaren dat ik al m'n laatste motivatie in het programmeerwerk heb gestoken, was zuiver voor die promotie ...
De volgende stap, is dat ik heb getekend bij de eerste de beste consultancy firma. Ik mocht werken als Consultant Coach. Mensen die pas afgestudeerd waren, mocht ik begeleiden en bijstaan waar nodig op professioneel en privévlak. Ik zou ook Java projecten in het Antwerpse krijgen. Eens getekend, werd ik in Brussel gezet in een oude Microsoft omgeving. Niet mijn ding. Ik was weg 's morgens om 6u en was meestal thuis rond 20u. Het coaching gedoe, mocht ik nog eens na mijn uren doen. Eigenlijk kon de hele situatie niet door de beugel, en het management en ik werden niet bepaald dikke vriendjes. Na een jaar heb ik mijn ontslag gegeven.
Op naar de volgende uitdaging. Ik werd aangenomen in een klein bedrijf van 4 mensen als webontwikkelaar. Terug naar mijn roots. Na mijn eerste werkweek kreeg ik te horen, dat ik niet veel aan de webapplicatie zou werken maar dat ik webservices project kreeg. Een project dat moest communiceren met 21 vestigingen verspreid in de benelux. Hallo faalangst! Ik had hier geen ervaring mee, niemand op het bedrijf ook niet. Ik mocht alleen mijn plan trekken. Al bij al viel alles goed mee, want na een jaar draaide alles super met een uptime van 99%. Op dit werk zat er één addertje onder het gras, namelijk mijn werkplaats. Ik meet 1m90 en sleet m'n dagen aan een keukentafel, op een keukenstoel met m'n laptop. Ik ging na een paar maanden elke keer naar huis met nekpijn. Ik ben geregeld naar de dokter geweest voor lapmiddelen, en heb m'n baas de oren van zijn kop gezaagd voor een ergonomische plaats. 't was telkens het ene oor in en het andere uit. Tot ik op een dinsdag niet meer uit m'n bed kon, wegens een geblokeerde nek. Mijn dokter was dit spelletje aardig beu. Heeft me een week thuis gehouden en naar het ziekenhuis gestuurd voor een paar scans. Voor de maandag die volgde, had ik 2 brieven (dokter en ziekenhuis) voor mijn baas, zodat ik m'n zitplaats kon eisen. Alles zou in orde komen hoorde ik, 4 uur later stond ik op straat. De logging en de documentatiefase van mijn project was net afgerond. Ik voelde mij zo misbruikt, want uiteindelijk was ik supertrots op mijn realisatie.
Ik heb een aantal maanden vrijaf genomen. Ik was het echt moe. Ik had 0 motivatie meer om te programmeren. Een hele goede maat van mij, een boekhouder, zat toen in soortgelijke crisis. Die heeft zijn verleden als accountant een dikke vinger gegeven en is begonnen in de monitorbewaking. Misschien moest ik ook maar zoiets doen?
Een éénmanszaak heeft mij gecontacteerd; verschillende klanten, Microsoft omgeving ... ik heb toegestemd. Ik werk hier na 2 jaar nog. Momenteel in vast dienstverband, ik krijg binnenkort de kans om mee in de zaak te stappen als zelfstandige partner. Hoe ziet mijn werk er uit? Relatief afwisselend. Ik werk samen met m'n collega bij 2 grote klanten, maar daarbuiten heb ik ook m'n eigen klanten waar ik volledig mijn plan mee trek. Analyse, programmatie, oplevering, demo's, training en begeleiding ... allemaal voor mij. Ik heb met m'n klanten echt een goede band, en dat geeft toch wel voldoening dat het programmeerwerk een beetje compenseert. Nu spijtig genoeg zijn er een aantal voorwaarden beloofd tijdens de sollicitatie die nog steeds niet zijn nagekomen. Omwille van die redenen voel ik me momenteel niet echt gewardeerd als werknemer. Ik heb gisteren een hartig gesprek gehad met mijn baas. Hij is aardig verschoten en wil me zeker niet kwijt. Hij gaat nu zien wat hij kan doen voor mij. Nu ergens wil ik niet weg, 't is er leuk. Er gaan nog mensen in dienst komen, en zou misschien meer en meer het programmeerwerk achter mij laten en doorgroeien naar de schakel tussen de klant en het programmeerwerk.
Nu mijn partner is zelf een HR manager in groot bedrijf. Ze is eigenlijk heel knap kunnen doorgroeien. Ze voelt ook aan dat mijn werk niet al te schitterend is en dat het geregeld op m'n maag ligt. Ze weet dat een functie als Business Analyst of Projectmanager een droom is, in een groter bedrijf met doorgroeimogelijkheden. Zij is van mening dat ik daar echt voor zou moeten gaan; dat ik alles wat ik hier heb neergeschreven zou moeten voorleggen bij een selectiekantoor. Hun laten zoeken en toehappen wanneer iets 100% mij aanstaat.
Wat houdt mij tegen? Ik durf niet. Eerlijk is eerlijk en ik durf de stap niet nemen. Ik heb weinig ervaring met business analysis en projectmanagement. Ok ik kan wel zeggen dat dat voor een stuk in m'n job zit, maar da's erg kleinschalig. Ik gebruik geen gekende methodologieën. Ik zit samen met de verantwoordelijke
van m'n klant ... doe daar een babbeltje mee. Maak een analyse, programmeer en lever op. In een groot bedrijf gaat dat er waarschijnlijk allemaal volledig anders aan toe.
Als ik terug denk aan die promotie die ik heb mislopen op m'n eerste werk, 't doet pijn. 't was in feite mijn springplank ...
Anyways m'n vriendin is van mening dat die angst mij niet mag tegenhouden. Ze werft geregeld mensen aan zonder ervaring ... zuiver omwille voor potentiele competentie. En voor schone jobs al bij al. Ze worden wel eerst op assessment gestuurd. De gedachte dat ze me zelf op assessment zouden sturen, doet m'n maag al volledig omdraaien. Again ik heb geen concrete ervaring, hoe (slecht) gaan die mensen me wel beoordelen?
Mensen die hier hun kijk op het verhaal kunnen geven? Moet ik mij laten leiden door m'n angst? Of toch maar proberen? Natuurlijk wacht ik ook nog op m'n nieuwe voorwaarden op m'n huidig werk. Choices .... meh!
edit: tekst herschreven met iets minder dialect
Mijn eerste werkervaring telt 7 jaar. Samen met 2 andere mensen (architect en productverantwoordelijke), hebben we een HR webplatform ontworpen in Java die doorheen de tijd meer dan 400 klantinstallaties heeft gekregen. Na de eerste 3 à 4 jaar, werd ik voornamelijk ingezet voor maatwerkprogrammatie. Ik heb zo een aantal leuke namen op m'n CV staan zoals bv. The Walt Disney Company. Nu hoe ging dit werk er eigenlijk concreet aan toe? Je krijgt een technische analyse voorgeschoteld, je programmeert, je draagt je werk over aan de testafdeling en je begint aan het volgende project. Na ettelijke jaren begon ik dit te ervaren als introvert bandwerk. En m'n motivatie ebde stilletjes meer en meer weg. Nu het stond al een tijdje vast dat ik kon doorgroeien als Technical Product Manager. De link, samen met de Business Analyst, tussen de klant en ontwikkelaars; meer focussen op het analyse werk en toekomstige evoluties plannen voor uw product.
Natuurlijk bestaat er zoiets als de wet van Murphy en vlak voor m'n promotie, is het bedrijf overgenomen door een grotere speler vanuit Duitsland. Wij waren de grootste op de benelux markt. Ze hadden het gemunt op onze klanten en dealerkanalen. Onze producten waren in feite bijzaak. Natuurlijk door de overname, was de personeelskost te groot. Elke 3 maanden deden ze een doorlichting en selecteerden een aantal mensen die op straat werden gezet. De sfeer ging drastisch naar beneden en de beloofde promotie ... wel die positie stond op met bestaan. Ik heb mijn ontslag gegeven.
Ik heb mij hier héél lang slecht over gevoeld. De laatste jaren dat ik al m'n laatste motivatie in het programmeerwerk heb gestoken, was zuiver voor die promotie ...
De volgende stap, is dat ik heb getekend bij de eerste de beste consultancy firma. Ik mocht werken als Consultant Coach. Mensen die pas afgestudeerd waren, mocht ik begeleiden en bijstaan waar nodig op professioneel en privévlak. Ik zou ook Java projecten in het Antwerpse krijgen. Eens getekend, werd ik in Brussel gezet in een oude Microsoft omgeving. Niet mijn ding. Ik was weg 's morgens om 6u en was meestal thuis rond 20u. Het coaching gedoe, mocht ik nog eens na mijn uren doen. Eigenlijk kon de hele situatie niet door de beugel, en het management en ik werden niet bepaald dikke vriendjes. Na een jaar heb ik mijn ontslag gegeven.
Op naar de volgende uitdaging. Ik werd aangenomen in een klein bedrijf van 4 mensen als webontwikkelaar. Terug naar mijn roots. Na mijn eerste werkweek kreeg ik te horen, dat ik niet veel aan de webapplicatie zou werken maar dat ik webservices project kreeg. Een project dat moest communiceren met 21 vestigingen verspreid in de benelux. Hallo faalangst! Ik had hier geen ervaring mee, niemand op het bedrijf ook niet. Ik mocht alleen mijn plan trekken. Al bij al viel alles goed mee, want na een jaar draaide alles super met een uptime van 99%. Op dit werk zat er één addertje onder het gras, namelijk mijn werkplaats. Ik meet 1m90 en sleet m'n dagen aan een keukentafel, op een keukenstoel met m'n laptop. Ik ging na een paar maanden elke keer naar huis met nekpijn. Ik ben geregeld naar de dokter geweest voor lapmiddelen, en heb m'n baas de oren van zijn kop gezaagd voor een ergonomische plaats. 't was telkens het ene oor in en het andere uit. Tot ik op een dinsdag niet meer uit m'n bed kon, wegens een geblokeerde nek. Mijn dokter was dit spelletje aardig beu. Heeft me een week thuis gehouden en naar het ziekenhuis gestuurd voor een paar scans. Voor de maandag die volgde, had ik 2 brieven (dokter en ziekenhuis) voor mijn baas, zodat ik m'n zitplaats kon eisen. Alles zou in orde komen hoorde ik, 4 uur later stond ik op straat. De logging en de documentatiefase van mijn project was net afgerond. Ik voelde mij zo misbruikt, want uiteindelijk was ik supertrots op mijn realisatie.
Ik heb een aantal maanden vrijaf genomen. Ik was het echt moe. Ik had 0 motivatie meer om te programmeren. Een hele goede maat van mij, een boekhouder, zat toen in soortgelijke crisis. Die heeft zijn verleden als accountant een dikke vinger gegeven en is begonnen in de monitorbewaking. Misschien moest ik ook maar zoiets doen?
Een éénmanszaak heeft mij gecontacteerd; verschillende klanten, Microsoft omgeving ... ik heb toegestemd. Ik werk hier na 2 jaar nog. Momenteel in vast dienstverband, ik krijg binnenkort de kans om mee in de zaak te stappen als zelfstandige partner. Hoe ziet mijn werk er uit? Relatief afwisselend. Ik werk samen met m'n collega bij 2 grote klanten, maar daarbuiten heb ik ook m'n eigen klanten waar ik volledig mijn plan mee trek. Analyse, programmatie, oplevering, demo's, training en begeleiding ... allemaal voor mij. Ik heb met m'n klanten echt een goede band, en dat geeft toch wel voldoening dat het programmeerwerk een beetje compenseert. Nu spijtig genoeg zijn er een aantal voorwaarden beloofd tijdens de sollicitatie die nog steeds niet zijn nagekomen. Omwille van die redenen voel ik me momenteel niet echt gewardeerd als werknemer. Ik heb gisteren een hartig gesprek gehad met mijn baas. Hij is aardig verschoten en wil me zeker niet kwijt. Hij gaat nu zien wat hij kan doen voor mij. Nu ergens wil ik niet weg, 't is er leuk. Er gaan nog mensen in dienst komen, en zou misschien meer en meer het programmeerwerk achter mij laten en doorgroeien naar de schakel tussen de klant en het programmeerwerk.
Nu mijn partner is zelf een HR manager in groot bedrijf. Ze is eigenlijk heel knap kunnen doorgroeien. Ze voelt ook aan dat mijn werk niet al te schitterend is en dat het geregeld op m'n maag ligt. Ze weet dat een functie als Business Analyst of Projectmanager een droom is, in een groter bedrijf met doorgroeimogelijkheden. Zij is van mening dat ik daar echt voor zou moeten gaan; dat ik alles wat ik hier heb neergeschreven zou moeten voorleggen bij een selectiekantoor. Hun laten zoeken en toehappen wanneer iets 100% mij aanstaat.
Wat houdt mij tegen? Ik durf niet. Eerlijk is eerlijk en ik durf de stap niet nemen. Ik heb weinig ervaring met business analysis en projectmanagement. Ok ik kan wel zeggen dat dat voor een stuk in m'n job zit, maar da's erg kleinschalig. Ik gebruik geen gekende methodologieën. Ik zit samen met de verantwoordelijke
van m'n klant ... doe daar een babbeltje mee. Maak een analyse, programmeer en lever op. In een groot bedrijf gaat dat er waarschijnlijk allemaal volledig anders aan toe.Als ik terug denk aan die promotie die ik heb mislopen op m'n eerste werk, 't doet pijn. 't was in feite mijn springplank ...
Anyways m'n vriendin is van mening dat die angst mij niet mag tegenhouden. Ze werft geregeld mensen aan zonder ervaring ... zuiver omwille voor potentiele competentie. En voor schone jobs al bij al. Ze worden wel eerst op assessment gestuurd. De gedachte dat ze me zelf op assessment zouden sturen, doet m'n maag al volledig omdraaien. Again ik heb geen concrete ervaring, hoe (slecht) gaan die mensen me wel beoordelen?
Mensen die hier hun kijk op het verhaal kunnen geven? Moet ik mij laten leiden door m'n angst? Of toch maar proberen? Natuurlijk wacht ik ook nog op m'n nieuwe voorwaarden op m'n huidig werk. Choices .... meh!
edit: tekst herschreven met iets minder dialect


