Archief - Houding tov stotteraars of personen met mondelinge onzekerheid

Gegroet mensen met 9 levens,

De topictitel is duidelijk, hoe staan jullie tegenover mensen die stotteren of mensen met een spraakgebrek?
Ik heb het zelf wel (in periodes) dat ik woorden of zinnen moeilijk krijg uitgesproken. Daardoor ben ik toch wel wat terughoudend om contacten aan te gaan of zelfs vriendschappen te onderhouden. Er zijn al dagen geweest dat ik niet naar een ton ging omdat ik wist dat ik amper kon praten. Ik droom van therapie om zo er voorgoed van af te geraken, maar om een of andere magische reden wil mijn moeder het niet omdat ze rotsvast ervan overtuigd is dat het tussen mijn oren zit. Ik heb het dus maar geaccepteerd dat ik ermee moet leren leven.

Uw moeder is belachelijk, zeg haar dat maar met mijn complimenten. Waarom zou ze daar tegen zijn? Baat het niet dan schaadt het niet zeg ik. Ik heb een maat gehad die stotterde. De eerste keer dat ik hem zag 'schrok' ik omdat ik het niet wist maar ik vond dat toch nooit een probleem. Ik heb ook een collega die een klein spraakgebrek heeft maar eerlijk gezegd hoor ik dat al lang niet meer. 't Is met deze thread te lezen dat ik er nu aan denk. Bij stotteraars ga ik zoals Cather ook zegt nooit zinnen afmaken, dat lijkt me zo onbeleefd.

Maak u geen zorgen. Nobody's perfect.

Sinds dit academiejaar zit ik met iemand in klas die stottert. In het begin was dit wennen, maar na een tijdje verstaat ge em gelijk een ander persoon. Soms wordt het wel wat onduidelijk als ie zeer excited over iets praat, dan want gaat het soms wat te snel, maar we laten het hem altijd weten als we hem niet begrijpen of als ie te rap gaat. Hij begrijpt zijn situatie en wij ook. Accepteren zoals het is en doorgaan in't leven ^^

Ge zijt 20. Ge hebt geen toelating nodig van uw mama.

Zijt ge echt een stotteraar, of struikeld ge gewoon over uw woorden?

Ik struikel ook enorm veel over mijn woorden.
Wat enorm irritant is, want als West-Vlaming krijg je de gewoonte om snel te praten.
Dus als ik wat trager wil praten, vind ik mijzelf gewoon vreemd klinken.

Ik ben ondertussen verhuisd richting het binnenland, dus nu moet ik wel twee keer nadenken voor ik spreek.
(Want ik heb de laatste twee jaar ondervonden dat veel van mijn woordenschat blijkbaar niet bestaat in het nederlands.)
Dat heeft het probleem wel een beetje opgelost.

Uw moeder helpt u er ook weinig mee door te zeggen dat het 'maar tussen uw oren steekt', vind ik. Dan versterkt dat gevoel van 'anders zijn' nog eens zo meer zou ik denken. En als je eenmaal begint te denken dat je anders bent is de stap naar hulp nog groter me dunkt.
Maar zoals hier al geschreven, je hebt een leeftijd waarbij je toch al eens zelf iemand kan aanspreken voor wat hulp daarrond. Logopedisten zijn daar bijvoorbeeld mee gekend, die gaan u heus niet scheef bekijken.

Ik heb ook iemand in mijn vriendenkring die stottert. Allez, het is eigenlijk een combinatie van stotteren en struikelen over zijn woorden door te snel te willen praten (of te enthousiast zijn). Ik heb geleerd dat je mensen die het daar moeilijk mee hebben beter gewoon laat doen, geen zinnen afmaken in ieder geval. Als jij hen het gevoel geeft dat het oké is dat het wat langer duurt, raken ze vanzelf rustiger en lukt praten op zich ook makkelijker.

Al geef ik gerust toe dat ik daar wel mee moest lachen in mijzelf als ik jonger was.

Een paar jaar geleden stond er ook iemand voor mij die een uitleg moest geven op het werk en die begon echt serieus te stotteren. Vond dat zo erg dat ik niet wist wat doen. Ik keek weg omdat ik dacht dat het voor hem makkelijker zou zijn om te praten als ik hem niet rechtstreeks zou aankijken. Niet dus. Het verergerde alleen maar en werd ongemakkelijk as fuck.

Sinds toen toch maar even ingelezen hoe ik daar best een volgende keer mee kon omgaan .

Fox Mulder zei:

Ge zijt 20. Ge hebt geen toelating nodig van uw mama.

Klik om te vergroten...

Dit.

Ik durf soms wel eens in de lach schieten als iemand onverwachts begint te stotteren (kan het ook niet helpen). Maar verder heb ik daar alle respect voor en zal er ook geen grapjes over maken/zinnen beginnen af maken of iets dergelijks. 't Is geen schande om te stotteren, en uiteindelijk krijg je je boodschap ook wel over gedragen dus niets mee inzitten en gewoon je ding blijven doen, dan zal je uiteindelijk meer zelfvertrouwen krijgen en zal het al een stukje beter gaan.

Googke zei:

Ik droom van therapie om zo er voorgoed van af te geraken, maar om een of andere magische reden wil mijn moeder het niet omdat ze rotsvast ervan overtuigd is dat het tussen mijn oren zit. Ik heb het dus maar geaccepteerd dat ik ermee moet leren leven.

Klik om te vergroten...

Raar argument ... is dat niet net iets dat therapie ook zal/kan oplossen?

Het lijkt mij dat therapie kan helpen met het langzamer praten, want dit is zo te horen het grootste probleem.

Googke zei:

Gegroet mensen met 9 levens,

De topictitel is duidelijk, hoe staan jullie tegenover mensen die stotteren of mensen met een spraakgebrek?
Ik heb het zelf wel (in periodes) dat ik woorden of zinnen moeilijk krijg uitgesproken. Daardoor ben ik toch wel wat terughoudend om contacten aan te gaan of zelfs vriendschappen te onderhouden. Er zijn al dagen geweest dat ik niet naar een ton ging omdat ik wist dat ik amper kon praten. Ik droom van therapie om zo er voorgoed van af te geraken, maar om een of andere magische reden wil mijn moeder het niet omdat ze rotsvast ervan overtuigd is dat het tussen mijn oren zit. Ik heb het dus maar geaccepteerd dat ik ermee moet leren leven.

Klik om te vergroten...

Logopedisten in Veldwezelt

Soms zijn stotteraars grappig, de meeste die ik ken vinden het ook niet zo erg als er eens iemand lacht. Het probleem dat je automatisch als minder intelligent wordt bestempeld is veel erger.

Therapie kan zeker helpen, Tom Helsen is bvb een stotteraar waar bijna niemand het weet omdat hij therapie heeft gevolgd.

Hoezo is mijn opmerking ongepast? Normaal doen als in normaal doen tegen mensen die stotteren.

Ik stotter niet echt, maar ik verkap mijn zinnen altijd, herhaal een woord drie vier keer eer ik mijn draad terug oppik enz.., als ik enthousiast ben is het echt niet aangenaam om naar mij te luisteren denk ik . Af en toe lachen ze daar eens mee als het wat grappig klinkt (ik verplaats vaak delen van woorden: 'graag schrijven' wordt dan bv. 'schraag grijven' of iets dergelijk ) maar dat stoort mij totaal niet. Ik praat inderdaad ook veel te snel, daar heeft het wel voor een groot deel mee te maken.

Cather92 zei:

Herkenbaar, ooit heb ik zo is gezegd van ik heb een neukende jeus, in plaats van een jeukende neus. Tot nu krijg ik nog altijd de plagerijen van mijn vriendin daarover.

Klik om te vergroten...

Zeer onfortuinlijk als dat net dan moet gebeuren natuurlijk

Kheb vroeger ook ne maat gehad die stotterde, in het begin effkes mee moeten lachen (sterker dan mijzelf, ni van dak daar uren tegen de grond lach vant lachen he, af en toe zo ne glimlach of ne korten 'hah' ), maar die kon er zelf ook wel mee lachen. Uiteindelijk worde da gewoon, en valt u da nimmer op, was mijnen beste maat trouwens vroeger, vanaf de kleuterklas, wel nimmeer gezien sinds het 4e middelbaar ofzo, uit elkaar gegroeid & is in een andere provincie gaan wonen dusja.

Edit: 2 maten zelfs.