necrotic
Legacy Member
Beste 9livers,
Gezien ik weinig over dit onderwerp terug kon vinden met de zoekfunctie en ik toch eens naar jullie ervaringen benieuwd ben, dit topic.
Van een versnelde ademhaling merk ik weinig en het is ook niet dat ik mijn leven laat bepalen door angsten. Toch heb ik al enkele jaren last van chronische hyperventilatie.
Bij mij uit dit zich voornamelijk in een resem aan psychosomatische klachten.
Als ik bijvoorbeeld gepiekerd heb, gefrustreerd of kwaad ben geweest (zoals ieder van ons wel eens heeft) valt het vaak voor dat ik een paar uur later of de volgende dag mij enkele uren/dagen serieus ziek zal voelen.
Dit gaat van spierpijnen, hoofdpijn, griepsymptomen, oorpijn, verstopte neus, ernstige duizeligheid (beeld in schokken indien erg) tot een sterk verminderde cognitie (geheugen, denken, ...) en kan in het leven als zeer beperkend ervaren worden. Deze symptomen kunnen dus opkomen in ontspannen toestand. Voort zelfde geld ben ik op mn gemak op een terras met vrienden een pintje aan het drinken. Aan de ademhaling verandert niets. (voor zover ik me er bewust van ben)
In het begin legde ik de link niet en dacht ik dat er iets aan de hand was, dus ik had tal van onderzoeken die telkens op niets uitdraaiden. Nu weet ik dat ik infeite kerngezond ben, wat nodig is om zo niet in een vicieuze cirkel te belanden. Een specialist schreef me op een bepaald moment een middel voor waar ik de eerste maanden veel baat van had (deanxit, een licht-gedoseerd combinatiepreparaat van anti-psychotica en antidepressiva). De klachten waren tijdelijk weg en mijn cognitie stond terug op scherp. Echter, dit werkt niet meer en ik neem het niet meer ook.
Het beste is natuurlijk cognitieve therapie om denkfouten te leren kennen en om er mee om te gaan. Ontspanningstechnieken aanleren en af en toe mediteren etc, veel evenementen doen, draaglast vs draagkracht.... Ik ga ondertussen al 2 jaar af en toe naar een psycholoog met chv-ervaring die me al veel geleerd heeft, behalve van de chv afgeraken.... Ik moet wel zeggen dat mijn leven in die laatste 2 jaar ook flink wat drukker is geworden met een pak meer prikkels. Er wordt ook meer van me verwacht.
Dit allemaal helpt desondanks dus wel een beetje, maar in stressvolle situaties heb ik nog steeds zodanig veel last van chv dat het eigenlijk moeilijk is om vol te houden. Ik heb de capaciteiten, maar kan ze moeilijk volledig benutten door het constante griep-gevoel en verminderde cognitie. Vooral het minder functionerende geheugen is nefast voor het dagelijks functioneren en het vraagt veel energie van me.
Ik wil nog vermelden dat ik mij verder 'ok' voel, en moest ik hier vanaf geraken nog veel beter. Ben niet depressief, maar ben het stilaan wel beu aan het geraken om geen vooruitgang te zien.
Zijn er nog mensen die in deze situatie zitten of gezeten hebben en hun ervaringen willen delen?
Gezien ik weinig over dit onderwerp terug kon vinden met de zoekfunctie en ik toch eens naar jullie ervaringen benieuwd ben, dit topic.
Van een versnelde ademhaling merk ik weinig en het is ook niet dat ik mijn leven laat bepalen door angsten. Toch heb ik al enkele jaren last van chronische hyperventilatie.
Bij mij uit dit zich voornamelijk in een resem aan psychosomatische klachten.
Als ik bijvoorbeeld gepiekerd heb, gefrustreerd of kwaad ben geweest (zoals ieder van ons wel eens heeft) valt het vaak voor dat ik een paar uur later of de volgende dag mij enkele uren/dagen serieus ziek zal voelen.
Dit gaat van spierpijnen, hoofdpijn, griepsymptomen, oorpijn, verstopte neus, ernstige duizeligheid (beeld in schokken indien erg) tot een sterk verminderde cognitie (geheugen, denken, ...) en kan in het leven als zeer beperkend ervaren worden. Deze symptomen kunnen dus opkomen in ontspannen toestand. Voort zelfde geld ben ik op mn gemak op een terras met vrienden een pintje aan het drinken. Aan de ademhaling verandert niets. (voor zover ik me er bewust van ben)
In het begin legde ik de link niet en dacht ik dat er iets aan de hand was, dus ik had tal van onderzoeken die telkens op niets uitdraaiden. Nu weet ik dat ik infeite kerngezond ben, wat nodig is om zo niet in een vicieuze cirkel te belanden. Een specialist schreef me op een bepaald moment een middel voor waar ik de eerste maanden veel baat van had (deanxit, een licht-gedoseerd combinatiepreparaat van anti-psychotica en antidepressiva). De klachten waren tijdelijk weg en mijn cognitie stond terug op scherp. Echter, dit werkt niet meer en ik neem het niet meer ook.
Het beste is natuurlijk cognitieve therapie om denkfouten te leren kennen en om er mee om te gaan. Ontspanningstechnieken aanleren en af en toe mediteren etc, veel evenementen doen, draaglast vs draagkracht.... Ik ga ondertussen al 2 jaar af en toe naar een psycholoog met chv-ervaring die me al veel geleerd heeft, behalve van de chv afgeraken.... Ik moet wel zeggen dat mijn leven in die laatste 2 jaar ook flink wat drukker is geworden met een pak meer prikkels. Er wordt ook meer van me verwacht.
Dit allemaal helpt desondanks dus wel een beetje, maar in stressvolle situaties heb ik nog steeds zodanig veel last van chv dat het eigenlijk moeilijk is om vol te houden. Ik heb de capaciteiten, maar kan ze moeilijk volledig benutten door het constante griep-gevoel en verminderde cognitie. Vooral het minder functionerende geheugen is nefast voor het dagelijks functioneren en het vraagt veel energie van me.
Ik wil nog vermelden dat ik mij verder 'ok' voel, en moest ik hier vanaf geraken nog veel beter. Ben niet depressief, maar ben het stilaan wel beu aan het geraken om geen vooruitgang te zien.
Zijn er nog mensen die in deze situatie zitten of gezeten hebben en hun ervaringen willen delen?