Googke
Legacy Member
Beste 9livers,
Aan iedereen scheelt wel wat, aan mij scheelt er het vermogen om normaal vloeiend te kunnen spreken. Stotteren is het eigenlijk niet, maar soms haperen of een woord niet kunnen uitspreken en voor dat woord een synoniem vinden. Mensen die in hetzelfde schuitje zitten kennen wel het fenomeen dat je biefstuk wil bestellen op restaurant, maar voelt dat je het niet kan zeggen en toch maar spaghetti bestelt. Indien ik echt geen synoniem vind en écht het woord moet zeggen, dan voelt het aan als mijn kop die gaat ontploffen om dat woord te kunnen zeggen; grimassen trekken. Een andere techniek die ik gebruik zijn regelmatig mijn ogen wel eens dicht doen. Moet megamaf overkomen en zo laat je zeker geen goede indruk achter. Ik vind van mezelf dat ik geen echte stotteraar ben, maar het hindert me wel mentaal. Ik ben er altijd door gestresseerd en let continue op mijn spraak om geen fouten te maken. Tja, dan gebeurt het juist sneller. De stress zie ik dan ook als hetgene wat mij mijn tics doet gebruiken.
Na reeds een mislukt logopedistbezoek en een psychologe achter de rug te hebben, ben ik vandaag begonnen met yoga. Het bevestigde mijn vooroordelen en sta er zelf sceptisch tegenover, maar ik geef het wel een kans.
Hoe staan jullie hier tegenover, denken jullie dat yoga een oplossing kan zijn voor de stress wat mij doet stotteren?
Aan iedereen scheelt wel wat, aan mij scheelt er het vermogen om normaal vloeiend te kunnen spreken. Stotteren is het eigenlijk niet, maar soms haperen of een woord niet kunnen uitspreken en voor dat woord een synoniem vinden. Mensen die in hetzelfde schuitje zitten kennen wel het fenomeen dat je biefstuk wil bestellen op restaurant, maar voelt dat je het niet kan zeggen en toch maar spaghetti bestelt. Indien ik echt geen synoniem vind en écht het woord moet zeggen, dan voelt het aan als mijn kop die gaat ontploffen om dat woord te kunnen zeggen; grimassen trekken. Een andere techniek die ik gebruik zijn regelmatig mijn ogen wel eens dicht doen. Moet megamaf overkomen en zo laat je zeker geen goede indruk achter. Ik vind van mezelf dat ik geen echte stotteraar ben, maar het hindert me wel mentaal. Ik ben er altijd door gestresseerd en let continue op mijn spraak om geen fouten te maken. Tja, dan gebeurt het juist sneller. De stress zie ik dan ook als hetgene wat mij mijn tics doet gebruiken.
Na reeds een mislukt logopedistbezoek en een psychologe achter de rug te hebben, ben ik vandaag begonnen met yoga. Het bevestigde mijn vooroordelen en sta er zelf sceptisch tegenover, maar ik geef het wel een kans.
Hoe staan jullie hier tegenover, denken jullie dat yoga een oplossing kan zijn voor de stress wat mij doet stotteren?