Archief - Angst fysisch omschreven / aanduiden ...

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
j

joyrider

Legacy Member
Ok ik heb een simpele vraag maar ik stel ze met een reden, ik zal afhankelijk van het aantal en de inhoud van de reacties later wel eens uitleggen waarom ik deze vraag stel.

De vraag is simpel als je angst fysisch moet omschrijven (dit betekent dus geen beeldspraak of abstractie) hoe zou jij dit dan doen? (bvb wat je (denkt) te ervaren op fysisch vlak, waar bevind die pijn zich dan (buik, tenen, hoofd, ...) etc ? hopelijk snappen jullie wat ik bedoel.. Ben benieuwd naar de antwoorden ...
P

Proim

Legacy Member
Moeite met ademen, precies of trui/t-shirt/whatever enorm aanspant.
m

maxdevis

Legacy Member
Hevige angst gaat vaak gepaard met lichamelijke verschijnselen als een verhoogde hartslag en bloeddruk, hartkloppingen, duizeligheid, droge mond, pijn in de borst, misselijkheid, kortademigheid en hoofdpijn. Ook kan er sprake zijn van een bleke gelaatskleur, zweten, een verhoogde productie van adrenaline in het bloed, en stoornissen in de spijsvertering. Psychologisch gezien gaat angst gepaard met een vaag gevoel van dreiging of gevaar. Soms kan angst een symptoom zijn van stress. De lichamelijke symptomen van angst worden wel gezien als een manier waarop het lichaam zich voorbereidt op bedreiging van buitenaf. Angst kan ook gepaard gaan met depressiviteit. Angst kan ook blijken uit gelaatsexpressies.
(bron: wikipedia)
j

joyrider

Legacy Member
ok bedankt aan allen die mij geantwoord hebben.
Wat ik momenteel afleid uit de antwoorden die er reeds staan is dat iedereen angst dus op een andere
manier percipieerd en dus ervaard en dat de verschijnselen en gewaarwordingen hiervan eigenlijk vrij subjectief zijn en
sterk afhangen van persoon tot persoon.

Ik ga heel eerlijk zijn en jullie nu ook zeggen waarom ik die vraag gesteld heb.
Ik heb sinds mijn 4 jaar al psychische problemen, wat hoe ed is hiervoor irrelevant. Op mijn 21ste
heb ik 1 jaar in een psychiatrische instelling gezeten (kortenberg) ik heb heb daar altijd verteld over een "gevoel"
dat ik niet kon beschrijven (en dus ook niet herkende) en dat dit mij onrustig maakte. Afin ik heb dat toen waarschijnlijk niet goed beschreven
maar het feit is nu, 9 jaar later (ben er 30 dus), kan ik eindelijk met zekerheid zeggen wat dat onbeschrijfelijk gevoel was (heb dit meer
dan een keer ondervonden). Het komt er dus op neer dat het gevoel dat ik toen wel 1000x over verteld heb gewoon mijn gewaarwording is van (allerlei)
angst(en).

Nu ik vind het vrij halicunant, dat terwijl je een jaar in een instelling zit en je dat wel 1000x gezegd hebt en proberen te beschrijven hebt,
dat die dokters nooit ingezien hebben dat het gewoon puur een angst gevoel is dat ze dit niet herkenden aan de dingen die ik zei en dat ik dit
uiteindelijk zelf heb moeten achterhalen 9 jaar later. En dit maakt me voor de moment enorm woedend, feit is ook als je bvb in de vandaele kijkt
dat bepaalde abstracte begrippen, gewoon omschreven worden met andere abstracties en dat niemand zich daar vragen bij stelt !

Mijn probleem is (voor mij nu bekend), namelijk dat ik gevoelens heb (dacht altijd van niet) maar dat ik deze gewoon niet kan thuis brengen,
plaatsen.

Bedankt voor de antwoorden !
S

Solid Raven

Legacy Member
joyrider zei:
ok bedankt aan allen die mij geantwoord hebben.
Wat ik momenteel afleid uit de antwoorden die er reeds staan is dat iedereen angst dus op een andere
manier percipieerd en dus ervaard en dat de verschijnselen en gewaarwordingen hiervan eigenlijk vrij subjectief zijn en
sterk afhangen van persoon tot persoon.

Ik ga heel eerlijk zijn en jullie nu ook zeggen waarom ik die vraag gesteld heb.
Ik heb sinds mijn 4 jaar al psychische problemen, wat hoe ed is hiervoor irrelevant. Op mijn 21ste
heb ik 1 jaar in een psychiatrische instelling gezeten (kortenberg) ik heb heb daar altijd verteld over een "gevoel"
dat ik niet kon beschrijven (en dus ook niet herkende) en dat dit mij onrustig maakte. Afin ik heb dat toen waarschijnlijk niet goed beschreven
maar het feit is nu, 9 jaar later (ben er 30 dus), kan ik eindelijk met zekerheid zeggen wat dat onbeschrijfelijk gevoel was (heb dit meer
dan een keer ondervonden). Het komt er dus op neer dat het gevoel dat ik toen wel 1000x over verteld heb gewoon mijn gewaarwording is van (allerlei)
angst(en).

Nu ik vind het vrij halicunant, dat terwijl je een jaar in een instelling zit en je dat wel 1000x gezegd hebt en proberen te beschrijven hebt,
dat die dokters nooit ingezien hebben dat het gewoon puur een angst gevoel is dat ze dit niet herkenden aan de dingen die ik zei en dat ik dit
uiteindelijk zelf heb moeten achterhalen 9 jaar later. En dit maakt me voor de moment enorm woedend, feit is ook als je bvb in de vandaele kijkt
dat bepaalde abstracte begrippen, gewoon omschreven worden met andere abstracties en dat niemand zich daar vragen bij stelt !

Mijn probleem is (voor mij nu bekend), namelijk dat ik gevoelens heb (dacht altijd van niet) maar dat ik deze gewoon niet kan thuis brengen,
plaatsen.

Bedankt voor de antwoorden !
Klik om te vergroten...


Kweetniet, ik vind het persoonlijk heel moeilijk om accuraat een emotie te definiëren. Er zijn ook verschillende vormen van angst. Misschien dat de dokters dat niet konden achterhalen omdat ze geen indicatie vonden van wat je bang zou zijn geweest. Ma bon, ik kan daar niet veel over uitspreken ntl.
j

joyrider

Legacy Member
kan ik inkomen maar ja het probleem is ook dat ik zelf niet wist dat het behaaglijk gevoel wat ik probeerde te beschrijven ook niet herkenbaar was voor mezelf, terwijl bij de overgrote meerderheid van de bevolking een automatisme is die herkenning of dat ze tenminste toch herkenen en kunnen plaatsen.

Als je iets niet kent en je ondergaat het blijf je daarbij vragen stellen
als je iets wel kent en je ondergaat stel je jezelf daar minder vragen bij omdat je dat als natuurlijk beschouwd en weet wat het is

of bekijk het zo :
als je een onbekende terminale ziekte zou hebben, ga je blijven zoeken tot je weet wat het is en blijve zoeken tot je het "ding" een naam kunt geven.
S

Solid Raven

Legacy Member
En hoe ben je er dan achtergekomen dat je in feite met angsten leeft? Kan je die angsten omschrijven (is er iets waar je schrik van hebt?).

Stel dat je absoluut geen notie zou hebben van wat angst is. Symptomen zoals hier beschreven: moeite met ademen, zwak gevoel, edm. zijn uiteindelijk maar gevolgen van een bepaald gevoel dat evengoed iets anders had kunnen zijn. Misschien is het zoals aan een kleurenblinde uitleggen wat rood is. Je kan het golvenpatroon beschrijven, edm. maar daarmee weet hij nog niet wat "rood" is, hoe het eruit ziet. Waarmee ik niet wil zeggen dat het onmogelijk is voor u om dat te weten te komen hoor.
j

joyrider

Legacy Member
bwa heb dat eigenlijk afgeleid door naar de situaties te kijken toen ik dat onbehaaglijk gevoel had, ik had dat meer als 1 keer al gehad op telkens compleet verschillende tijdsstippen en situaties in mijn leven. De gemeenschappelijke deler in al die situaties is dat er veranderingen op komst of aan de gang waren, en aangezien ik niet echt zelf men leven in handen neem ga ik er van uit het angst voor veranderingen is. dat is mijn visie op gans het geheel en het kan inderdaad zijn dat dit ook foutief is maar ik heb al stappen ondernomen door bvb terug afspraak te maken met psychiater en kan u zeggen dat da een vrij grootte stap voor mezelf is niet enkel doordat ik die keuze zelf maak en doe maar ook door het feit dat ik daar jaren lang geen hoop meer zag en vertrouwen verloren heb in de psychiatrie. Waarschijnlijk omdat ik mezelf altijd onbegrepen voelde ed. wat leid tot frustraties en dat je gewoon de moed opgeeft om er ooit nog iets aan te veranderd krijgen
S

Solid Raven

Legacy Member
Het belangrijkste is dat je erover praat. Ik heb zelf geen ervaring met psychiaters, maar ik ken wel een aantal mensen die daar ooit eens nood aan hadden, en dat heeft geholpen. Niets doen gaat u ntl niet helpen, dus het is wel goed dat je die stap hebt genomen. Succes. :)
j

joyrider

Legacy Member
ok, morgen dus afspraak. Maar ik ga terwijl ik dit doe ook een blog bijhouden niet enkel voor mezelf later als ik genezen ben om dit te kunnen herlezen maar ook voor andere die daar nood aan zouden hebben.

Mijn innerlijke tweestrijd

indien er interesse is kan men mijn geblabler hier volgen
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan