Archief - post je cd reviews

Ik zal beginnen

--------------------------------------------------------------------------

cover

Volgens velen wordt de punk scene tegenwoordig verkracht door aantal toenemende bands die alleen maar emo spelen. Dit kun je eigenlijk voor Silverstein zeggen, maar deze canadese band bied meer, veel meer. Bij het horen van emo zullen zowiezo vele punkliefhebbers een stap achteruit zetten, maar lees toch gerust verder.

'vooruit met de geit, vertel ons waarom we naar silverstein moeten luisteren' hoor ik jullie al zeggen. Wel, laten we beginnen bij het feit dat muzikaal Silverstein uitstekend ineenzit. Heerlijk gitaar-en drumwerk maken van deze LP een waar luistergenot om naar te luisteren.

Daarnaast kan ik ook wel zeggen geen rasechte emo is zoals bv een Fall Out Boy. Silverstein is een schitterende mix van Punk, Emo en Screamo. Vooral het geschreeuw maakt Silverstein zo uniek. Ik weet dat vele muziekfans al direct afgeschrikt zijn door het woord screamo, maar verwacht niet dat het screamo à volonté is. Het geschreeuw is een soort van extra touch aan het hele gebeuren, wat vooral tot zijn recht komt in een nummer zoals 'smile in your sleep'. Na een tijd 'normaal' gezang direct een touch screamo en de haartjes op je arm komen recht te staan.

Nummers als 'First Wrapped In Blood' , 'My Heroïne' en 'call it Karma' zijn nummers die je gewoon moet gehoord hebben.
De CD werkt heel verslavend. Ik heb deze cd in augustus gekocht en luister er nog altijd naar. Sommige songs kun je na verloop van tijd gewoon meezingen. (Ook al zijn het geen sing alongs)

Silverstein blijft hun main stijl behouden tov hun eerste cd, maar dan nog beter. De heerlijke mix tussen punk/emo/screamo maken van deze cd gewoon een must voor iedereen. Of je nu een punkfan bent, of emo gewoon heerlijk vindt. Als je deze ziet liggen in de winkel en je hebt zin op een 40 minuten muzikaal genot moet je deze gewoon in huis halen.

-------------------------------------------------------------------

comments mogen

(eens zien of er hier schrijftalentjes zitten )

A Day in Black & White - My Heroes Have Always Killed Cowboys

Op 't eerste zicht lijken de twee genres onverenigbaar. Een mix tussen trage, melodieuze postrock en het korte, krachtige, gewelddadige ‘in your face’ attitude van emo. Wijlen City of Caterpillar bewees in het verleden dat het mogelijk was. Het resultaat was een harmonieuze plaat met hier en daar een uitbarsting van emotie. Jammer genoeg heeft City of Caterpillar ons veel te vroeg verlaten, haar leden gingen verder in bands als het – ondertussen ook al wijlen – Malady.

ADIB&W stapt in de voetsporen van deze helden. Ze trachten het beste van twee werelden te brengen, en dat lukt hen vrij goed. Trage build-ups die uiteindelijk uitmonden in explosies van woede en emotie. ‘My Heroes Have Always Killed Cowboys’ is een complete stijlbreuk met hun vorige albums. Forward/Backward is een klapper van een opener en zet meteen de toon voor de rest van de plaat. De rest van het album blijft in dezelfde lijn liggen en met als majestueuze climax toch wel de elf minuten durende eindtrack. Hierin geeft de band in quasi-Mogwaiaanse stijl een demonstratie van hun kunnen.

Als enig puntje van kritiek zijn toch wel de vocals. De vocals zijn niet slecht en passen perfect bij de muziek, ze zijn gewoon nogal repetitief en monotoon gedurende het hele album. In de opvolger van dit album zou ik graag een beetje stijl en tempowisseling in de vocals horen.

Bovendien zou ik nog willen aanhalen; tegenwoordig wordt elke band die liedjes schrijft over gevoelens en liefde geclassificeerd onder ‘emo’. Emo wordt niet gespeeld op MTV. Nu niet en waarschijnlijk nooit niet. Bij emo hoort make-up noch zwartgeverfd haar, laat staan girlspants. Stop the corporate acquisition of diy, danku.

Hoogtepunten: Forward/Backward, Storming the Bastille
Gelijkaardig: Envy, CoC, Mogwai, GY!BE